De grappige tegenspraak van alle innovatie is dat we ook daar een structuur voor nodig hebben. De juiste voorwaarden scheppende omgeving, dat geldt dan echt de fysieke omgeving; het lichaam; de mind set en de focus…. daarnaast natuurlijk kennis van zaken over hoe onze body en mind werken. 

De creatie van het nieuwe staat centraal. Onderwijs is een systeem dat tot dusver een socialisatie machine lijkt te zijn geweest, nu gaan we daar van af … van het onder-wijs… en gaan bezien hoe we scheppen… 

Het “Gaat heen en vermenigvuldig u”, is wellicht beter te vervangen door: “Gaat heen en creëer”

Zonder contemplatie geen innovatie. Bezinning en integere aandacht zijn de sleutels voor een geslaagd feest en de beste resultaten.

Het is de eeuwen oude strijd tussen het ‘Momento mori’ en carpe diem. Tussen het gedenk te sterven, ergo je nalatenschap en het ‘Carpe diem’ , het zo fijn vertaalde NU en ‘pluk de dag’. Het is dit dualisme dat we betekenis geven door ze direct te mengen in zichtbaar gedrag.

Als we weer even beseffen hoe de natuur, dus ook die van ons het beste werkt… dan zijn we al een stuk op pad om onze kinderen de wereld en het gedrag te geven waar zij echt in alle toonaarden van kunnen genieten en in kunnen groeien.

Dat we daartoe onze zintuigen echt leren gebruiken lijkt een open deur… echter we beginnen net echt te beseffen dat wij de aarde zijn en dat wij de scheppers zijn van wat we doen

Een heerlijk feit is dat er zoveel voorhanden is om echt heel bewust vorm te kunnen geven aan hoe je doet wat je doet.

De tijd van consumptie als geluksvlinder is voorbij. Doen en ontwikkelen, kennisnemen en delen: produceren en je vermogens echt aan het werk zetten om kleur te geven aan je leven.

Dat is simpel en eenvoudig waar we nu staan

Afgelopen zaterdag “Het geheugenhuis” in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam. Een aardige website, vaak op TV en een keur aan aardige onderwerpen en sprekers. Het aantal ‘Tags’ dat genoemd werd op de site, de issues die de revue zouden passeren beloofde veel.

Nu weten we er is een schaakspel gaande tussen verwachtingen opbouwen, de belofte die vertaald wordt in marketing achtige highlights en de werkelijkheid zoals die zich dan voordoet.

De verwachtigen waren er wel, de belofte was er. De inhoud was dan heel aardig: ons geheugen en wat we hoe herinneren; de opbouw van geschiedenis;  hoe we ons brein/geheugen kunnen stimuleren en best nog veel meer.

Eerst en vooral zou ik vooral denken: hoe zorg je dat deze bijeenkomst een herinnering waard is. In een tijd waar wij toch echt alle zintuigelijke middelen tot ons beschikking hebben, zou je verwachten dat men speelt met de omgeving en de zintuigen prikkelt.

Niets van dat al, de inhoud was zoals gezegd wellicht best aardig, maar.. maar toch een ietwat quasi geleerd 100% cognitief program met veel saai mannelijke energie en debat achtige situaties waarin waarheden en invalshoeken werden verkondigd. Niets geen zintuigelijke  prikkeling en levensspel. Ernstig en serieus, zou  ik het noemen… en onderwijl denk ik altijd.. we leren en onthouden het beste als we lachen…als we geprikkeld worden…..

Kijk in essentie zijn wij waarnemers, de zintuigen die prikkelen en geprikkeld worden, de hersenen en wat er nog meer blijkt die de wereld voor ons doen en alles ordenen en wij die daar steeds buiten willen breken of juist niet.

Hoe ook, een samenkomst over herinneringen en het geheugen, dient echt bij te blijven. Veel wisselwerking, ontdekking, interactie, veel beelden, doorgaande geuren en geluiden… Een bijeenkomst waar smaak aan zit.

Hoe alles in den hersenen georganiseerd wordt, wie het echt weet mag het zeggen. Wat we ermee kunnen is wel duidelijk: op vermakelijkelijk manier delen en spelen zodat we uitgedaagd worden anders te kijken… te voelen en waar te nemen…

Bij  alles wat je doet: use your senses en prikkel die van anderen

Cor