Op station CS komt een familie terug van een vakantie, een klein meisje staat met haar pluche olifant te wachten, onze ogen passeren… even kijken we elkaar recht aan. Zacht.

Mijn kindje heeft in bed: Bell en Bella (twee varkens…pluche) en Rick een Teddybeer. Wij praten met ze. ‘Waar zijn de jongens’, vraagt Loulou als ze even uit beeld zijn.  De omhelzingen in drievoud ontroeren.

Een man zit op zijn koffer in de trein een boek te lezen. Twee wat oudere vrienden zitten in de trein en dagje op stap. Ze verstaan elkaar nauwelijks maar zijn zo samen. (de beelden boven geven die aanblik).

Mijn geliefde komt aan fietsen en Charlie (de nu 10 maanden oude Appenzeller) staart, rent en stormt op haar af. Wij wisselen een blik en voelen de warmte.

Voor het stoplicht, links staat in het gras bedrijvig als altijd een meeuw te trappelen. Kijkt me aan: “Tja weet niet hoe jij wormen vindt?”, lijkt hij te zeggen. Als kind trappelende wij ook naar wormen, ooit nagedaan. Zacht kloppen en zo komen naar boven.

Mijn dochter spreekt meest Duits. Kort na de crematie van mijn moeder hadden we ‘haar uitgestrooid’ in zee. Mijn dochter was daar niet bij en vroeg: ‘Wo ist die Oma Adrie jetzt, Papa’. Ik vertelde, zei erbij steeds, als je water ergens ziet… dan is Oma ergens, dan wel in de wolken dan wel in de regen… daar is dan haar ziel.

Tegenwoordig antwoordt zij op de vraag waar haar Oma is:”Meiner Papa hat meine Oma ins Meer geschmissen“.

Het leven is een proces van ontmoetingen, van aandacht, ontdekken en aandacht geven aan wat er is en hoe het kan zijn. Dat is muziek, liefde, een stem, een beweging, een kleur, een geur, aanraking en geraakt worden.

Wij hebben daarin altijd een keuze. Er is een fijnzinnige keuze. Laat die eerder bepalen door de aandacht dan door het waarom.

Laat de zachtheid en  het open staan daarin leidend zijn. Op de een of andere manier lijken veel mensen in de teleurstelling van de verwachting te blijven en sluiten zich op; hoe vaak ook niet aangemoedigd door een mensen om hun heen. Kernmerk van die medemens is dat deze niet jou gevoel, waarneming kent of kan delen. Je kunt nimmer in woorden delen wat je hart echt voelt.

Waarom weet ik niet, uitleggen kan ik het, echter op elke uitleg volgt een andere uitleg of een invalshoek. Dat is voor je het weet een ‘nieuwe wereld’ maar uit woorden ontstaan en niet uit aandacht…. Ohh waakt toch, weest voorzichtig met de ‘hulptroepen en schouders’.

Wel weet ik dat velen onder ons een structuur zoeken, een vocabulaire, een notenbalk om dan het gevoel te hebben dat er ietwat controle is in de richting en in het deelbaar maken.

Kleur te geven aan de deelbaarheid. We willen zo graag ook erkenning voor verlangen en gevoelens, zichtbaar maken wat onzichtbaar ons zo bepaalt. Bepalen is hier dan  wat ons beroert en ontroert.

Vang je het in woorden dan stroomt het voorbij, dan krijg je labels en uitleg. Poëzie kan het deelbaar maken. Het woord en de observatie zijn dan weer een nieuwe spel van waarneming, tenzij het woorden strijd wordt… ach ach de taal.

Muziek kan ons dieper raken, te fraai en overweldigend om te bevriezen in 1 woord of analyse.

Is het eigenlijk niet zo dat we in de ontroering het leven voelen, beleven en ervaren? Het geraakt worden door de relatie aan te gaan. Met dat kindje, met de regen, met het hondje, je geliefde, je collega’s.  Dat registeren en soms even ‘vastleggen’, even losweken uit wat de wereld ons aanbiedt, dat maakt het leven.

Juist vanuit de breekbaarheid en de vaste overtuiging dat wij allen niet zijn maar worden.

Zingeving is in die zin de aandacht vanuit het besef van breekbaarheid, van tijdelijkheid van het moment. Momenten oneindig tijdelijk maken als ze er zijn.

Neem het alles ernstig maar niet serieus. We rotzooien allemaal maar wat aan. De intentie, aandacht en liefde zijn alles bepalend.

Merlijn van Twaalhoven, een boeiend mens met prachtige producten, zegt:

‘Menselijkheid is ons kostbaarste bezit. Contact is de sleutel, zolang er contact is, is er vrede’

Maak contact uit liefde, op werk, in je relatie, met de natuur, met jezelf.

Er zijn, oh verschrikking, mensen die oordelen en hard ook. Dat is schorem. In alle gevallen hebben ze bijna nooit de tocht der ontdekking als uitgangspunt genomen, ach… ze ‘denken’ te zijn.. vrieskisten noem ik het.

Waar een zaadje ligt laat het groeien, omring het met warmte aandacht en liefde.

In mijn perceptie is de tijd van bewijzen voorbij, de tijd van delen wezenlijk. Dat vraagt aandacht. De kleinste elementen en segmenten van een rups of een vlieg waarnemen. Het pracht bouwwerk van een spin. De eerste stappen van een kind; de trots van de eerste echt baan en promotie.

Zingeving is dus contact maken, hebben en het mooi delend beleven. Een oordeel hoort daar niet in thuis. Wie je op ander spoor zet, tja… dat lijkt me ongezond.

Wie decorum heeft, met aandacht deelt en doet, niet vanuit het verleden denkt en praat, maar in het nu schept deelt… die leeft; begint dan nog net…speels en warm. Ziet daar de schoonheid en kleurrijkheid van de natuur aan.

Het is bovenal waardigheid, elegantie en iets van ethiek. Decorum zo je wilt.

Niks nieuws wel-licht, echter dat verleidelijk zijn tot levenskunst verheffen dat vraagt soms weer even afstemming. Afstemmen door te geven. Aandacht te geven aan de manier waarop jij in overgave aandacht doet.

Weer kom ik terug bij het kindje en de hond Charlie. Ze staan zo model voor alle breekbaarheid. Een hond is een roedeldier wil gezelschap van zijn baasje(s). Een mens is een sociaal wezen, elke aanraking, blik, verbinding, elk contact schept leven.

Er is iet heel grofs in je ziel mis als je deze twee aan hun lot over laat. Het hondje en het kind. Dan laat je jezelf in de steek, de kwispelende blijheid, de zachte omhelzing zo een kind dat kan doen vol overgave. Ga terug naar die breekbaarheid, neem dat als uitgangspunt.

In de trein, de file, opgeborgen in een school, of in de moderne fabriek: het kantoorgebouw of waar ook slijten mensen vele uren van hun leven. Er zijn dagen dat ik om me heen zie en net niet de uitstraling zie van ‘leven’. Fluisteren doen ik dan soms: “Mensen, mensen, dit is geen generale repetitie… je bent nu aan het leven…”.

Alles valt en staat bij het besef van de verwondering en de bijzonderheid van het ‘fenomeen’ dat we leven noemen. In de weer war van indrukken en stimuli, ben je naast een waarnemingsmachine ook nog een mens die kiest. De keuzes bepalen je leven; je vermogen die bij te stellen je levenskwaliteit; je bewustzijn het vermogen het ook echt te beleven.

Een wat uitgebreider stuk over zingeving. Een uiterst lastig begrip. Voor de een is het een baan, voor de ander geld, voor weer een ander kinderen, voor velen hun geloof, voor genoeg mensen een prestatie. Voor sommigen ook juist wat ze nalaten en gedaan hebben.

Voor mij: wat je nu doet en hoe je het doet. Het is aandacht, ook zachtheid, uiteraard vergeving, natuurlijk verwondering, bovenal het ‘niet weten’ maar delen.

Ooit heb ik les gegeven, een jongeman vroeg: “Meneer van Leeuwen, waarom zitten we eigenlijk op school en waarom leven we eigenlijk?” 15 jaar, pet op hoofd …onderuit gezakt, maar bloed serieus. ‘Kijk om je heen’, zei ik tegen ‘m, ‘Al deze kinderen, als je die over 20 jaar ergens tegen komt… hopla je kunt zo een praatje maken en heb contact.’ Eenvoudiger kan ik het niet maken. Om te kunnen delen met mensen later en nu met elkaar. ‘Het leven is het opbouwen van een gemeenschappelijke geschiedenis en delen van evenementen’. ‘Waarom ‘wij’ leven, die vraag kan ik niet beantwoorden’, zei ik, ‘Wel dat het geweldig is om te doen als je deelt in aandacht, zowel lief als leed’.

School is een soort socialisatie instituut misschien. De kids leren de ‘taal’ en ‘normen en waarden’ zo die gebruikt worden in de samenleving. Leren ze ook de zingeving daarnaast? Dus hoe hun zintuigen, hersenen en lichaam te gebruiken? Het is aan het komen.

Onderwijl leven we in een wereld waar aforismen de leidraad vormen. Van Lao Tse naar Boeddha, van Mandela naar Schweitzer. Je kunt het zo gek niet noemen of er doemen wel 1 liners op die ons voor de voeten geworpen worden als ware het gedrags correctoren en mindset bepalers.

Daarom maar even een aantal:

Omdat de mensen geen geneesmiddel wisten tegen de dood, de ellende en de onwetendheid en toch gelukkig wilden zijn, hebben zij bedacht er maar niet aan te denken. Aldus Blaise Pascal

Goede mensen hebben geen wetten nodig om te weten waar hun verantwoordelijkheid ligt en slechte vinden wel een achterpoortje. Aldus Plato

Beide ietwat moralistisch en in verwijtende toon, toch aardig om even bij stil te staan.

Een der zegeningen van deze tijd is dat alle ‘helden’ en ‘stromingen’ snel ingehaald worden. De eeuwige Bealtle of Nijhoff fan bestaat al bijna niet meer. Te veel zaken volgen elkaar op om lang bij 1 stil te kunnen staan.

Schopenhauer zegt daar met enig scepsis over:

“Ons tijdperk zakt steeds dieper in haar eigen stront omdat de mensen in plaats van het beste aller tijden, slechts het nieuwste lezen. Het nieuwst is zelden het beste en het beste is slechts zeer korte tijd het nieuwste”.

De mens als sociaal project is niet zo zeer mislukt…, echter de mensheid hier in het westen doet toch wel alle moeite om het zo te laten lijken door incidenten uit te vergoten en niet de grote lijn te bezien. Komt er een groep, daar kan ‘sub cultuur’ ontstaan en dan kan den individuele mens verzuipen. Red je zelf daar altijd uit.

Sub-culturen zijn aan het vertrekken of uiterst tijdelijk geworden; behoudens in wat achtergebleven archaïsche familie structuren in rurale gebieden, en krijgen nog nauwelijks voet aan de grond voor langere periodes. Ondertussen voor die er mee van doen hebben enorme schade kunnen berokkenen en zelfs levensvreugde kunnen ontnemen.

Ook in ziekenhuizen en de medische sector loopt er nog een groep mensen rond, die zich in ene ‘iemand’ voelen omdat ze uniform aan hebben en mensen in hun zwakte aan treffen. Het zogenoemde ‘medische model’ is daar het gevolg van. Het woord ego krijgt dan plaats. De arts En trust me, er is ook een nieuwe generatie, er loopt een grote groep rond die echt gelooft mens te zijn terwijl zij zich verslikken in hun quasi autoriteit. Voelen zich in ene een hele madame of meneer.

Ook jij bent niet feilloos, echter ook sterk overgeleverd aan het fatsoen van anderen om in gesprek te blijven. De woorden elegantie en waardigheid waren toen, en zijn nog, mijn toppers.

Het is niet altijd eenvoudig. Er lopen getroebleerde mensen rond. We laten de psychopaten buiten beschouwing. De mensen met vooroordelen en die willen ‘dat jij als zij bent’, dat is linke soep.

Celine, de schrijver, zei ooit:”Een mens kan op 2 manieren verrekken, of door de moordlust van de medemens in tijd voor oorlog … of door de onverschilligheid van die zelfde mens in tijd van vrede”. Een weinig hoffelijke beschouwing wellicht. Edoch een waarschuwing om juist niet aan 1 van de twee te voldoen.

Vier de verschillen, zou ik zeggen, ieder mens is uniek. De verscheidenheid als schoonheid.

Maar op naar de zingeving.

Nog voor mijn kindje geboren was, ze is nu 9 jaar, schreef ik: “Leef je leven op zo’n manier dat als je kindje 20 is die vol trots en met glunderende ogen naar je kijkt; het gedrag waarvan je hoopt dat je kindje het heeft, dat moet je nu zelf doen!’

2 ook al niet echt vrolijke jongens uit de 19^e eeuw schetsten beide op hun eigen manier het momento mori en carpe diem.

Schopenhauer:”Ik begrijp niks van het leven en heb besloten de dagen door te brengen met nadenken over de zin ervan”

Dostojevski: “Het is beter het leven te leven dan na te denken over de zin ervan”.

Er zijn meer keuzes en moraal is een slechte raadgever;  de maatschappelijke dimensies zijn goed te vangen in de architectuur, bezie die door de tijden heen en je voelt de werelden en de keuzes van een tijdsvlak. Zeer dynamisch, al lijken gebouwen stil te staan.

De 19^e eeuw was de eeuw van de Wil. De drijfveren en het wat je kunt werden  punt van aandacht.

De 20^ste die van het Waarom… De onderzoeking, het ego en de argumentatie. Sinds de ‘uitvinding’ van het Ego, blijkt direct ook de ‘mening’ een onderdeel. En door het  erfgoed van de 20^ste eeuw lopen er generaties amateur psychologen en uitleggers rond.

De 21 ste eeuw is die van het Hoe. Nu wordt je direct aangesproken, op kortere of langere termijn op je nalatenschap en je verantwoordelijkheid. Ziet hier het ontstaan van de monitorings-cultuur, ‘bewijs’ het maar.

Joris Luyendijk was in DWDD over de bankierswereld, met een pracht aantal betogen over onbetamelijk gedrag waar ‘geld’ in het geding is. Merkwaardige ‘liefdes relaties’ om geld en ontslag rondes zonder enig uitleg.

De wereld is grotesk en de kunst lijkt soms de enige echte schuilplek waar integriteit feest viert, dom weg om dat leven een kunst is. Of dan althans een waardig leven is een kunst stukje. En je wint er zelden prijzen mee. Of met de onvolprezen Bob den Uyl: ‘Gods wegen zijn duister en zelden aangenaam’.

Antwoorden daar zijn er vele van, zegt men. Nu dat geldt de uitvoer. Aan de basis verschilt er niet zoveel.

Langzaam maar zeker beseffen we dat er een aantal basis zaken zijn. We kunnen onze hersenen gebruiken waar ze voor zijn: bewust worden, bewust zijn en scheppend delen.

Zingeving werd vaak vorm gegeven door kennis, hoop en geloof (Bijbel: geloof is de vaste overtuiging van de dingen die men hoopt maar niet zeker weet).

‘Wie kennis vergaart, vergaart smart’, zegt Prediker mooi. Socrates:” Het enige dat ik weet, is dat ik niet weet”

Wij laten het en houden het hier bij zelfkennis. Het begint, valt en staat bij jezelf. En dat is nu in overvloed kennis voor handen.  Een aantal zaken.

• Knowless, zeg ik, weet minder, tenminste als je doet. Zo lang ‘kennis’ je domineert dan geef je het nu geen kans.
  • Weet wat je gelooft: waardoor je gehypnotiseerd wordt
  • Weet in welke trance je leeft (zeg maar een toestand waarin je weerstand om vragen te stellen weg is)
    • En durf je aan sommige situaties geheel over te geven
  • Weet dat alles dat jij weet is wat jij weet en eigenlijk ondeelbaar is als je concreet wilt worden

• Wees congruent, de meeste mensen komen ernstig in de problemen (meest na langere tijd) omdat hun hart en hersenen niet op 1 lijn zitten. Ze zijn incongruent, of wel ze laten zich daar allerhande invloeden mee voeren en zijn oneigenlijk zichzelf. Praktisch is dat ook een topsporter die zich laat afleiden als ‘ie net moet presteren.
  • Wat is je intentie, ergo wat je wilt
  • Wat is je attentie, ergo waar focus je op

Meditatie, alpha trainingen, biofeedback apparatuur en vele andere middelen zijn er om hier goed in te zijn.

• Waarnemen, je sensorische bewustzijn. Je zintuigen goed gebruiken.
  • Dat is dus niet je hersenen als zorgmachine maar je zintuigen gebruiken
  • Sensitiviteit, zorgen dat je voelt en ervaart waar je bent
  • ‘Lone time’ wees een aantal momenten per dag echt bij jezelf
  • Let op je lichaam, op wat je erin werpt en waar je op gaat zitten kauwen (dit geldt woorden en voeding)

• Authenticiteit, natuurlijk jij bent echt en oorspronkelijk
  • Laat het maai gras gevoel en doe gewoon wat je wilt

• Nederigheid, een pracht attitude… ook weer je vermogen je ego buiten te zetten
  • Luisteren en leren
  • Waarderen van de ander door dat echt te laten blijken

• Entertain, dit is de manier waarop je iets doet. Let daarop.
  • Hier hoort ook dienen bij, de ander gelukkig willen maken

Beter leren bidden noemde ik het vroeger. Of het om een relatie gaat, om sporten, om slagen voor een test, om te groeien. Alles gaat gepaard met conflicten, met pijn soms, daarmee leren omgaan is bepalend.

De tijd van patiënten, de mensen die het zichzelf kwalijk nemen of angstig zijn dat andere hun falen kwalijk nemen, die is voorgoed voorbij. Wij zijn allen mensen, je kwaliteit van zingeving hangt wellicht af van het vermogen tot vergeving, van jezelf en van de ander. Beschouw de ander als je eigen kind, altijd en sta op die manier in de wereld.

Zingeving is een beleving, een dynamische beleving, de kleur die je aan het delen geeft. Mijn pleidooi is voor waardigheid en echt je zelf kennis gebruiken. Niet incidenten uitvergroten maar echt de grote lijn zien.

1 mens redden is de hele mensheid redden, wordt in het Midden Oosten wel eens gezegd.

1 mens blij maken is de hele mensheid blij maken.

Dat is zingeving!

Laatst zei een vriend van mij: “Dat woord ‘aanraken’ hoe jij dat gebruikt, dat is prachtig”.

Je vergeet soms even wat de betekenis is van wat je zegt, de impact althans op anderen. Dat terwijl je juist iets wilt meegeven. Opletten geblazen dus; wat voor jezelf gewoon lijkt, kan voor de ander een openbaring zijn.

Uiteraard heb ik een bezieling, dat is een raar ding die bezieling. Aandacht is mijn sleutel begrip. Zachtheid en aandacht. Van daar uit bewegen.

Ik praat, zeg het eerlijk – wel doorlezen lezen als je blieft- met vlinders, bomen, vogels en mensen… met de lucht… Ik raak ze even aan. Soms verstild, soms met woorden, dan weer met een knipoog.

Toen ik 8 jaren oud was werden er schoolfoto’s gemaakt. Alleen in de straat moest ik gaan staan voor de school. In onze buurt was er een pater. Pater de Ponti. Katholiek ben ik niet, hij wel. Hij was een soort van bevrijdings theoloog, zo je die in Zuid Amerika veel ziet, Dorothee Sölle is daar een goed voorbeeld van.

Deze pater zie altijd tegen mij: Cor, steeds als je iets doet, zorg er dan voor dat God met een knipoog naar je kijkt en lacht. Wees zacht en raak even de wereld aan. Hij was geen prediker maar liet ons spelen en leerde ons aandacht te hebben. In een volkswijk, waar lieve mensen waren maar ploeteraars.

Dat van die God en de wereld aanraken snapte ik niet echt. Van die knipoog wel. Geheel tegen de gewoonte van mijn vriendjes in, -ik hield ook van voetballen en kattenkwaad uithalen en was alles behalve een teruggetrokken jongen-, zocht ik door de dingen heen te kijken. Boeken en kunst waren er niet, laat staan enig interesse in iets anders dan ‘overleven’ en ‘genieten’.

Voor mij was alles als een gedicht, als poëzie, als een prachtige foto. Een wonderlijke wereld, waarin ik de stilte zocht om even aan te raken. In de duinen van Katwijk, zittend aan de rietkragen van de Nieuwkoopse plassen. Zweefde mee met de meeuwen. Dartel zag ik de roerdomp onhandig bewegen. Op feestjes zat ik stil en zag de mensen als ware ik, dat leerde ik later, in een film van Fellini terecht gekomen. Grotesk en onaandachtig, vaak dronken, maar toch mensen.

Langs de ramen ging ik in de avond en zag ze zitten op de banken, voor de tv, een soort Al Bundy achtige sfeer. Avonden lang voor flats ging ik zitten en verbeeldde me wat zich in de bijenkorven alles af zou spelen. Iedere verzameling van lichtjes vertegenwoordigde een wereld van gesprekken, gedachten en leven.

Prachtig vond ik het.

Mijn zus Ria, zie laatst tegen mij: ‘Jij wilde als kind al iets achter laten in het leven’.

Is dat zo dacht ik? Ik wilde iets delen, laten zien wat ik zag en voelde, waarnam en ontdekt had. Maar geloofde niet dat anderen het ook zo zagen. Niemand sprak er ooit over.

Tot ik in de brugklas meester Donker tegen kwam. Een geweldige man. Leraar Nederlands. Hij leerde ons wat literatuur was. Leerde ons echt lezen, vertelde over muziek en kunst.

Thuis hoorde ik Simon and Garfunkel en langzaam opende zich het besef dat er meer mensen waren die ‘net als ik dachten en voelde’. Niet de inhoud maar de sfeer. Niet de dingen en de mensen maar de ziel die erin steekt en de bezieling die zich uit.

Ik leerde literatuur kennen, “Van de Koele meeren” van Van Eeden, Het zwarte licht van Mulisch (waar ik geen fan van ben, maar dat boek vond ik prachtig); Bint van Bordewijk, Elschot Lijmen het been, Slauerhoff. En een hele reeks internationale schrijvers

Werken ging ik als lay-outer en daar kwamen de kunst en de vormgeving. Schrijven deed ik allang, foto’s maken kwam er bij, muziek maken, maatschappelijk geëngageerd werd ik. Geheel tegen alles wat mijn milieu kende. Ik vrat letterlijk alles dat met kennis, kunde en kunst te maken had. Als kind had ik geleerd ‘aan te pakken’ dus van alle baantjes maakte ik wel wat en de studies pakte ik op.

Steeds, als we de kuip gingen, reden we langs de Blaak waar ik de woorden van Lucebert zag staan:”Alles van waarde is weerloos”. Ik las, nota bene, over Mondriaan die zei:”Art has to be forgotten en beauty realized”. Wow, dacht ik dat is het. De schoonheid laten zien, delen en realiseren. Monter en blij ploeterde ik door met foto’s ontwikkelen in de badkamer en in het geheim schrijven.

Maar goed genoeg over de weg. Er zijn nog veel meer details natuurlijk maar daar draait het niet om nu.

Pretenties heb en had ik niet, een kind was ik en ergens ben ik dat altijd gebleven. Met open mond kan ik nog immer staren. Verwonder de contouren van de bewegingen aftasten die de mens en de natuur maken.

Uiteraard, in deze wereld van marketing en presentatiekunst, zocht ik naar een methode om te delen in mijn werk. Na omzwervingen kwam ik de wereld van coaching en trainingen, de ‘zakenwereld’ terecht. Een bruuske werkelijkheid dacht ik altijd. Ik ontdekte dat iedereen mens is en daarin gelijke bezieling had.

Ontwierp mijn eigen seminars, beetje onder het motto – een klant zei dat ooit- ‘Het leven aan jezelf teruggeven’. Alles rond zintuiglijke waarneming, het mooie woord ‘sensory acuity’ leerde ik de VS kennen, en communicatie met jezelf, de anderen en de wereld.

Betekenis vol delen en waarnemen. Aanraken van de wereld en medemens.

Dan stoot je op conventies en komen woorden als ‘bedreigend’ en ‘weerstand’ op je af. Nimmer in 1 op 1 sessie, maar meer van mensen die nu juist NIET meededen en tijd en aandacht namen om te leren kennen. Dat gaf moed.

Het leven is een kunst werk. Clint Eastwood zei eens mooi: “Nobody knows nothing’.

Zo is het maar net. Het is een reis. Een ontdekkingsreis, waar ik met graagte de kunsten, bezieling van anderen deel en eigen maak.

Alles begint bij jezelf, bij het mens zijn. Dat is dan die aandacht om te leren voelen, waarnemen, delen. Niet uit drama of therapie, maar met oog op creatie en doen.

Of je werkt, zoent, eet, wandelt, sport of muziek maakt. Je zintuigen vieren feest als je het liefdevol doet en dan komen er altijd de beste resultaten.

Geluk zorgt voor succes en succes niet altijd voor geluk.

Je hebt het zelf in de hand. Toevallig, als dat al bestaat –denk aan synchroniciteit- ben ik dan zo’n  figuur die zich al zijn leven bezighoudt met de bezieling rond aanraken.

Het waarnemen en dan delen. Eigenlijk een ode aan de zachtheid. Waar alle bewegingen beginnen.

De werkelijkheid is wil en voorstelling, is een stelling uit de 19^e eeuw. Langzaam maar zeker blijkt steeds meer dan de meeste mensen de ‘werkelijkheid’ doen van uit hun interne dialoog.

Je seftalk, je opgebouwde criteria lijst, die min of meer met de socialisatie meekomt veren. Jezus zegt over zijn gewenste omwenteling- ook te lezen als het afscheidt nemen van je jeugd- fraai:’Wat vlees is, is vlees en wat geest is, is geest: Verwondert u niet als ik zeg de mens moet wedergeboren worden’.

Dat stemmetje in je hoofd is nogal bepalend voor een en ander wat je waarneemt en doet. Uitzetten kan even door meditatie, sport, alcohol, dansen. Goed is het om te waken over hoe en door wie het stemmetje gevoed wordt.

Je normen en waarden worden je met de paplepel ingegoten. Door ouders, opvoeders, docenten, vrienden, de media… ga zo maar door. De woorden, gewoonten, de cultuur alles gaat in je body en brains zitten en bepalen je Interne representatie van de wereld. Leren hier goed mee om te gaan is van wezenlijk belang.  Anders ben je slaaf van de gewoonten en wensen van een imaginaire of werkelijke ander. Dat kost wat tijd en inzicht.

Je bent alleen ontvankelijk voor woorden als je er ontvankelijk voor bent, wordt wel eens gezegd. Nu dan zou er geen marketing campagne meer werken. Een wat onfris voorbeeld maar wel een specialist, Joseph Goebbels:

“If you tell a lie big enough and keep repeating it, people will eventually come to believe it”

Als een groep mensen op je in gaat zitten hakken met hun beeld van de werkelijkheid, dan moet je echt van heel goede huize komen om daar weerstand aan te bieden. Peer-group pressure wordt dat wel genoemd. Een akelig beginsel dat voor de grootste narigheid kan zorgen bij mensen.

Laat we eenvoudig beginnen bij de voorbeelden die we allen kennen en die toch net iets anders zijn dan de PHS zoals ik die hier bespreek:

Het Placebo effect is en positief verwachtingseffect op gedrag of genezing. Meest tijdelijk, maar kan net het duwtje in de rug zijn. Praktisch de ‘Deskundige’ die zegt: “Dit probleem is na 7 behandelingen zeker over”.

Het Nocebo effect is, wat minder bekend, een negatief verwachtingseffect. Populair gezegd: ‘Angst maakt ziek’. Iemand met autoriteit kan door een ongunstige diagnose te stellen (per abuis of niet) een negatieve verwachting wekken. Als er bovendien een onzeker klimaat is, zal deze diagnose sneller worden aangenomen. Bij onzekere, suggestibele mensen zal het effect nog groter zijn. Als de negatieve verwachting maar sterk genoeg geloofd wordt is het zelfs mogelijk dat iemand dood zal gaan door het nocebo-effect. Praktisch, de ‘Deskundige’  die zegt: “Dit gaan nooit meer over, u moet er mee leren leven’.

De PHS zelf, dat zijn suggesties gedaan aan de waarneming die, meest op onbewust niveau gedrag ten positieve of ten negatieve stimuleren. Die suggesties kunnen non verbaal en verbaal gedaan worden. Kenmerkend ervoor is dat de argumentatie of bewijsvoering buiten beeld blijven. Hetgeen voor alle drie geldt. Men installeert iets in je systeem.

De term verwijst al naar de hypnose, immer posthypnotisch…. Ergo het blijft nog door werken (de suggesties) nadat de sessie voorbij is. Je blijft er als het ware op kauwen. Daarom wordt het ook wel een trance inductie genoemd.

De intentie van de persoon is dan van doorslaggevend belang. Intentie veronderstelt bewust handelen. In professionele zin mag je dat verwachten.

Ieder woord of zin dat genoemd wordt, zelfs in de ontkennende zin (denk nu niet aan welke schoenen je vandaag aan had… hups de gedachten gaan naar de schoenen), geeft richting aan je denken en doen. Zelfs de intonatie kan van groot belang zijn. Een van de meest mislukte campagnes van de overheid ooit was de techniek en vrouwen campagnes (een slimme meid is op haar toekomst voorbereid); een goed werkende was van Veronica (in omzet cijfers):’Je bent jong en je wilt wat”.

Er ontstaat een waar geloofssysteem omheen. Het bepaalt wat je waar neemt en hoe je er tegen aan gaat kijken.

Wij kijken naar de normale omgang, daarin is het ondoenlijk ieder woord op een gouden schaaltje te wegen. Laat staan dat je steeds moet gaan stilstaan bij de intentie van de persoon. Soms echter is dat wel zo snugger.

Fouten maken we allemaal. Meest weet je niet direct of indirect wel deel van een zin of gesprek nu onthouden zal worden.

Weer is de intentie bepalend. Stel je glijdt uit in een gesprek en zegt iets dat iemand raakt, dan wel omdat je zelf emotioneel bent, dan wel zonder dat je er erg in hebt dat je iets verkeerd gezegd hebt. Kijk je met warme blik naar elkaar, dan komt alles goed.

Wanneer wordt het dan vervelend? Nu laten we een aantal voorbeelden noemen om het praktisch te maken.

Positief:

• ‘Je weet dat jij het vermogen hebt om alles te kunnen bereiken wat je wilt’. Voelt lekker en geeft vertrouwen.
• ‘Jou glimlach verraadt de zuiverheid van je ziel en iedereen zal zien dat je een goed hart hebt’. Nu fijntjes toch…
• ‘Het mag lang of kort duren, neem je tijd, je gaat echt wel afstuderen’.

Nogmaals wel is het belangrijk dat je lichaam op gelijke manier mee communiceert. Ergo je dient dat geloof uit te stralen.

Op het randje al:

• De moeder:’Is zij nu wel de juiste voor jou?’, als ze niet op je moeder lijkt is ze meest per definitie niet de juiste volgens moeders… Hoe ook… het zet je op een spoor… je gaat toch even naar t meisje zitten staren met die vraag.
• ‘Weet je wel heel zeker dat je het wilt?’. Oeps in ene wordt er twijfel in de soep gegooid, meest nog met het ‘Oh ja, ik vroeg het zomaar hoor…’. Kan dodelijk zijn.
• ‘Ik (huh wie?) weet niet of dit ooit overgaat’, fijne woorden als je die hoort…

Kan je in gesprek gaan, dan valt  t meest nog te behappen. Blijft men het herhalen en jij in je bovenkamer… tja dan wordt het lastig.

Negatief en kwalijk:

• De moeder:”Deze jongen is echt niks voor jou, daar moet je echt mee kappen’. Kleden ze het in met argumenten en verzamelen ze meer mensen om zich heen, dan is je loyaliteitsconflict daar. De ‘jongen’ zo jij die ervaart willen ze niet kennen en is eigenlijk een onzichtbare vijand.
• De docent:’Jij zult nooit goed worden in wiskunde en je bent een Havo leerling en zeker niet meer’. Wow… Weer Salomon Ash heeft hier nogal wat tegen in te brengen. Het kan danig aan je zelfvertrouwen en geloof knagen.
• De zogenoemde volkswijsheid:’Wie voor een dubbeltje geboren is….’. Volkstammen hebben geen grotere stappen gezet onder het juk van dit verankerde geloof.

Dit zijn heel lastig zaken die ernstig zijn. Domheid en hufterigheid zijn de juiste woorden voor dit onbehouwen gedrag.

Roept men iets en is er dan geen gesprek meer mogelijk dan kunnen de effecten dramatisch zijn.

Net voordat je de deur uit loopt op werk nog even tegen je collega zeggen:’ Jaap, we spraken er net nog even over, je hoort het maandag wel… nu heb ik geen tijd. Maar op lange termijn komt het wel goed hoor, jongen”. Jaap blijft starend achter en weet zich mogelijk geen raad en moet maar gaan zoeken wat er precies bedoeld wordt.

Een ander is:’Je behandelt me niet met respect’ of ‘Je kunt gewoon niet normaal doen’, via de mail gehoord en geen gesprek meer mogelijk. Ga dan maar zoeken waar dat over gaat. Je hersenen kraken en je bovenkamer maakt overuren.

Kijk er zijn en paar basis regels:

-       je weet nooit hoe iets aankomt

-       dus test het en vraag de ander altijd aan te geven als het verkeerd is: of op het moment zelf of zo snel mogelijk. Zelfs en       positieve opmerking tegen een kind van 6… wat heb je toch een mooi buikje…kan dat kindje al op hol brengen (in haar hoofd zegt ze: ik ben dik… want toevallig –buiten je weten om- was op school al gezegd dat ze dik was-)

-       Altijd in gesprek blijven. Op welke manier ook. Er is geen grotere pijn van onverschilligheid, dat is misdadig. Daar is zelden een goed excuus voor te bedenken.

- Mensen die zichzelf niet goed voelen die roepen soms wel een nare dingen. Neem dat niet te zwaar op. Kijk naar de context.

-       Niet alles letterlijk nemen

-       Goed oppassen waar de peer groep druk vandaan komt

-       De woorden van de ander ‘deleten’ of er een hele set van andere over heen plakken. Het schilderij als het ware over schilderen

Vroeger had ik een poster op mijn muur:

“Als er niet gepraat wordt dan vallen er doden in plaats van woorden”

Zo zie ik het nog steeds, altijd in gesprek gaan en blijven. Verwijten zeggen altijd meer over jezelf dan over de ander. Ook als je zegt, ‘dan en dan gaan we rustig praten’, ben je in gesprek en dat kan en mag nooit te lang duren. Ik weiger te geloven dat weldenkende mensen de ene dag laaiend blij zijn met iets of iemand en de andere dag 180 graden gedraaid zijn.

Immers onze grootste vriend en vijand zit in ons eigen hoofd. Dat stemmetje, dat zo vaak beïnvloed wordt door de woorden of uitdrukkingen van anderen. Wat men geïnstalleerd heeft, ten positieve en ten negatieve. Krijg er vat op als je negatief denkt, er zijn genoeg technieken voor.

Let er altijd op welke gedachten of woorden mensen op jou agenda (in het hoofd) zetten. Verontschuldig je als het verkeerd overkomt.

En zet zelf ook positieve op diens agenda. Dat is al een begin.

Laat ik maar meteen openen, ik hou van de schoonheid van vorm.

Daarvoor moet je zo men het noemt ‘onbewust bekwaam’ zijn. Dat betekent zoveel als dat je niet hoeft na te denken bij wat je doet en van daaruit kunt accelereren.

Is de inhoud niet belangrijk? Ach inhoud, ach inhoud… de angstige broeder van behoudendheid. Er staat geschreven moet zijn: er stond geschreven, immers dat moment is voorbij.

Je kunt een inhoud waarnemen, niet DE inhoud. Tenzij je het over suiker hebt, maar dan weer geldt… ieder kijkt op een andere manier tegen suiker aan.

Het fraaie begrip hiervoor is eigenlijk: fenomenologie, dat haar gronding kent bij Heraclitus (het wassende water).

‘Alleen oefening baart kunst’, zei men vroeger. Maniërisme kwam met Dante en het sprezzatura (moeiteloze spontaneïteit, nonchalance, gemak) van Castiglione. Nu heet het lifehacking te zijn: met de middelen die er zijn iets doen dat expressie geeft aan wat jij wilt, meest onconventioneel gebruik. Hoe ook in alle gevallen dien je aandacht te hebben voor creatie en de verbinding.

Vogels weten dit allang. Ooit was ik op Skellig Rock in Ierland om nota bene de Puffin te zien. De ‘rock’ bleek vol te zitten met de prachtige Jan van Gent. Daar zag ik de balts van deze majestueuze vogel: The sea has wings by Franklin Russell , een prachtig boek hierover. Dichter bij huis kun je de Fuut aanschouwen in het liefdespel.

Vindingrijkheid blijkt ons adaptatie mechanisme. Wij willen groeien, in techniek, in kennis en in kunde. Gelukkig blijken in de meeste kringen status, geld, afkomst niet meer van belang. Eenvoudig: pioniers worden zelden rijk in materiële zin, maar zijn van onschatbare waarde in bezieling.

Ga je verhuizen naar een perfecte plek: de meeste mensen maken kleine wijzigingen. Perfectioneren door leren, heet zoiets.  Zo ontstaan stijlen, er wordt afgekeken en de productie begint.

Hoe dat zich uit is voor velen verschillend, er zijn wetenschappers die verleiden zichzelf tot meer kennis; koks tot meer recepten en de vorm van presentatie; zangers met een cover; regisseurs met een re-make.

Vorm is de manier van communiceren. Er zijn mensen die van mooie kleding houden, anderen willen een enorm huis, weer anderen geven al hun geld uit aan reizen. Het is de manier waarop jij je leven inricht. Of wel: It is not what you do, but the way that you do it

Tot waar het geschrevene

de vorm

zal laten passeren.

Van Leeuwen, Oorzaken en een begin

In de kunst kennen we vele vormen, van Dadaïsme, de Stijl, realisme, expressionisme, de nieuwe zakelijkheid.

In de culinaire wereld is het niet veel anders, de franse keuken, de Italiaanse, de Thaise, prachtige Japanse.

In de mode, Haute culture, bebop, extravagant, klassiek, trendy enz

Uiteraard in de muziek, klassiek, ‘oude  muziek’, rock, jazz, metal, house eens

Ergo de vorm en stijl geven uitdrukking aan de beleving, de invalshoek en de bezieling.

Wereldreligies steunen op een aantal zaken: een kernovertuiging (Liefde), een grote groep aanhangers (gemeente van..), een visual (kruis), een tempel (kerk), meest muziek (als er iemand is die alles aan Bach te danken heeft dan is God het wel…) en de rituelen…. (ook een stukje van het lichaam van Jezus? Of slokje bloed?). Succesvol zijn vele religies, meest nu niet echt met heel tastbare zaken als basis.

De toestand waar je jezelf in bevindt (ziet hier mijn bezwaar tegen overmatig alcohol gebruik), gelijk met je focus, zijn bepalend. Of zo Lebbis (Sibbel) dat laatst zei: je intentie en de noodzakelijkheid maken je succes.

Waar de liefde is daar zijn begrip en delen. Waar behoudendheid regeert daar heerst de angst. Ziet hier het adembenemende en onvergetelijke gedicht van Lou Andreas-Salomé, vriendin ook van Rilke en Freud, aan Nietzsche:

Jahrtausende zu denken und zu leben

Wirf deinen Inhalt voll hinein!

Hast du kein Glück mehr übig, mir zu geben,

Wohlan—noch hast du deine Pein.

Voor Nietzsche werd in Turijn in 1889 de aanblik dat een koestier zijn paard sloeg de druppel die hem leidde naar krankzinnigheid, 11 jaar nog zou hij zwijgend verbrengen. Daar waren het besef van intentie en noodzaak volledig zoek.  Hij zei: “De doortraptste wijze van een zaak te benadelen, is haar opzettelijk met valse argumenten verdedigen”.

Uiteraard kan je natuurlijk een 7 gangen diner als plate service opdienen. Er uit zien als een aangevreten rat, dat doen meest mensen die ‘denken iets te zijn’… hun buit is meestal alleen geld en vermeende status… zeker niet waardigheid en aandacht.

Kafka: ‘Zie het leven als een 7 gangen diner, de meeste mensen zitten vol verwachting op het voorgerecht te wachten … terwijl het nagerecht voor hun neus staat’.

Aandacht is toch wel zo aardig, waarnemen en erbij zijn…. Niet de momenten voorbij laten gaan die zo waardevol uit te vergroten zijn.

Met Churchill:

During their lifetimes, every man and woman will stumble across a great opportunity. Sadly, most of them will simply pick themselves up, dust themselves down and carry on as if nothing ever happened.

Een wijze vrouw zei ooit tegen mij: ‘Door te willen overtuigen verlies je elegantie en klasse’. Ergo: Je moet een ezel geen goud geven als ie pakstro wil, toch weer met Heraclitus.

Ook ik wilde vaak overtuigen, blijven doorpraten. Tijd geven heb ik steeds weer geleerd. Dan komt men wel terug bij het hart en de passie. Tenminste als men durft te kijken. Introspectie is dan een ding… kijken naar je echte ziel en verbinding. Denk aan Lou Andreas Salome (mijn dochter heet Loulou! Naar haar).

Maan jezelf om trouw te blijven aan je oorspronkelijke ziel, zoek er een vorm bij die je past.

En pas op voor tradities en gewoonten, brrrr vaak (niet altijd) harnassen van de behoudendheid, van verloren ego’s die niets zijn.

Beweeg en schep, fantaseer en creëer!

Je hebt of een fantastische wereld of een bedachte werkelijkheid. Liefde maakt alles mogelijk.

Uiteindelijk is het: You just cannot buy style that is something you have.

Doe er iets mee. Jij bent uniek, zoals iedereen anders (Anaïs Nin)

Kies!

Net via een ander op facebook gezet: jezelf zorgen maken is het zelfde als bidden voor de dingen die je niet hoopt te krijgen…

Een mooie uitspraak.

Toch we maken ons er allemaal wel eens schuldig aan… even de oplossing niet te zien. Je trekt jezelf terug, sluit je af. Dat kan thuis zijn, dat kan op werk, in je relatie, op de sportclub. Het kan door uitbundig gedrag, door overmatig lachen… eten …. Drinken… reizen… kopen… je bankafschrijvingen niet open maken….enz enz.

Krijgen mensen het in de gaten, of omdat je het vertelt, of omdat zij het ‘gehoord’ hebben of …omdat zij het ‘denken’ te zien… dan kan het dat er een wagonlading aan variabele ‘hulp verleners’ zich aan dienen. De ene  stil, de ander ruimt de boel op, de ander gaat concreet oplossingen aanbieden… er zijn praters, delers, gevers, zij die zelf de kans schoon zien om zelf te klagen, zij die de mogelijkheid te baat nemen om hun ego in je gezicht te proppen, zij die ‘expres maar even niet van zich laten horen… enz.. Volgens hen zelf allen met een ‘goede intentie’ en daar geloven we maar in. De intentie is weinig waard als je niet een beetje zelfkennis hebt.

Zo gaat dat nu een keer met intenties. Ik kan de intentie uitspreken dat ik je computer kan repareren als de hard schrijf naar de filistijnen is, echter ik zal zeker niet het goede ding onder handen gaan nemen. Het menselijke brein is vele malen complexer als een computer, placht ik te denken.

We willen geen labels uitdelen, -immers ‘wie mij labelt ontkent mij’-, zegt de wijze Kiekegaard. Labeling is een armoedebod, geestelijke armoede dan wel te verstaan. Toch werkt de wereld van de marketing met ‘doelgroepen’, maar dat is op basis van bestedingsdata, ergo wat je waar koopt en voor hoeveel.

Stiekem kan het zo zijn dat we speels met labels om gaan, gewoon om een beetje spel te spelen. Daarnaast om te mind mappen en inzicht te krijgen. De labels die ik hieronder neerzet kunnen je even doen nadenken over je eigen rol of reactie….

We gaan dus van uit dat iemand een probleem heeft of doet. We weten dat het maken van verwijten je niet dichter bij de oplossing brengt.

Natuurlijk is het handig te weten voor jezelf: wat nu echt de kern is van het probleem?. Dat gaat meestal niet zo in ene, daarom is het handig te weten bij wie je uithuilt, jezelf leeg kotst of wie je binnen laat ofwel voor je neus hebt.

De juiste persoon naast je hebben kan waardevol zijn. In dat kader lopen we een aantal varianten langs. De varianten in –niet de professionele- ‘hulp’ in je omgeving zijn talrijk:

-        De psychologische benadering: direct gaat men, meest gedissocieerd, mee zoeken naar de oplossing

• Een rationele benadering quasi intelligent
• Je voelt je verloren, immers jij als mens en dus het probleem wordt niet erkend (voor je gevoel)
  • voorzichtig mee zijn of door blijven klagen tot ze zot worden en het op zichzelf gaan betrekken

-        De psychiatrische benadering: het probleem ligt bij jou (gedissocieerd gebracht)

• Is de beschouwing; je bent min of meer ‘het product mens’
• Zit je niet op te wachten, maar kan helpen…
  • kan zijn dat je volledig met jezelf in analyse gaat en voor eeuwig een therapie junk wordt

-        De vrienden (innen) benadering: luisteren, oordelen niet, durven te confronteren…

• Ze geven je warmte en liefde… ‘ze kennen je ziel’
• Je kunt spuien, je kunt alles eruit gooien, ze kijken naar de oplossing
  • waardevol: gevoel van warmte en ruimte…

-        De ‘mannelijke nadering’: het oliebollenhoofd ziet zijn of haar kans schoon eens flink het eigen wereldbeeld te spuien

• Binnen een tel heeft de persoon tegenover je de ‘oplossing’ en die ‘wist altijd al hoe het zat’.
• Een soort amateur Einstein met een belevingswereld van een stoeptegel
  • Jij blijft met schuldgevoel achter… Komen meest maar 1 keer….Wegsturen die lui…

-        De moederlijke benadering: kiest direct partij en veroordeelt de ander

• Geeft direct richting door ‘haar toch al bestaande twijfels’ in je gezicht te proppen
• Je hebt het gevoel kind te zijn en denkt: waar bemoeit ze zich mee
  • Aanhoren (niet te lang), draait wel bij als ze gezond verstand heeft

-        De vaderlijke benadering: meest in stilte, maar kan op tilt slaan…

• Gewoon even tijd geven
• Je hebt het gevoel niet te bestaan en serieus genomen te worden
  • Na paar weken iets gaan doen met de persoon, dan geeft die wel uitleg over zijn overwegingen

-        De Religieuze of Goddelijke benadering: ‘biecht mijn kind’; ‘de Here God kastijdt wie hij lief heeft’, ‘Het is een leerervaring…’ ; ‘Het is je Karma’

• Kijkt naar het zingevingsdeel
• Plaatst alles in het grotere licht
  • Je voelt je nietig en beseft dat tijd een wonderbare genezer is

-        De hulpeloze benadering: welwillend maar zonder standpunt of ruggengraat

• Men laat je praten en praten
• Men vraagt steeds: wat kan ik doen, maar doet niks
  • Maakt dat je aan overtuigen slaat en dat is niks

-        De non verbale benadering, zwijgend en starend

• Benadrukt de intentie van zichzelf voortdurend
• Er wordt geen woord gezegd dan ‘wat verschrikkelijk voor je’
  • Werkt op je zenuwen of niet. Kies

-        De empathische benadering: ook wel de klaagmuur functie:

• ‘Waar een klaagmuur staat daar komt oorlog’ zeg ik –met knipoog en respect voor de muur.
• Je raast door en gaat volledig rationaliseren
  • Is link, je gaat hun wens door elkaar halen met je eigen probleem

-        De adviserende benadering: gaat direct over tot schisma’s en vergroten van de gaten.

• Zegt neutraal te zijn, zulks bestaat niet
• Doet quasi  aan ‘non directieve coaching’
  • Onzinnig en linke soep…

-        De schuilbenadering: je ontvangt sms of mail of hoort niks

• Praten er met iedereen over behalve met jou;
• je merkt pas achteraf dat ze ‘betrokken’ waren
  • voelt alsof je belazerd bent, maar is een keuze van de persoon

-        De egoïstische ofwel luizen benadering: doen alsof ze behulpzaam zijn

• Men ziet kans hun ego en ‘visie’ in het spel te werpen
• Men gaat aan de haal met de inhoud en je woorden en gaan de baas over je spelen (meest met tussen zinnen gebracht)
  • Vermijden als de pest en volledig negeren

Blijf alert en let op wie je binnenlaat, is het credo. Maak er een spel van, direct al. Over act, vergroot alles oneindig uit. Geniet van je probleem en de aandacht, met volle teugen om beeld te krijgen van de mensen om je heen ook.

Je hebt een probleem en bent geen klaagmuur. Over die muur gesproken… het mooie is dat je op een briefje ‘je wens of je gebed’ verwoord. Dat is een kwestie van goed formuleren. Formuleer je probleem in een wens of gebed. Contempleer zelf. Get a fresh mind. En ga door.

Fra angelico, schilder en frater uit de 15^e eeuw aan het piazza san marco in Florance, -een pracht museum en voormalig klooster- kende de ‘cel’. De cel is een klein hokje waar ook De Medici hun plek van contemplatie en bezinning deden.

Da Vinci  beschrijft de waarde van de ‘witte muur’, daarop liet hij zijn gedachten en beelden de vrije loop.

Dat gaat dan over je fantasie en de creatie. Lastig meest in de tijd van ‘probleem’.

Anna Enquist heeft het piano spel aan geraden. Muziek, schilderen, sporten, wandelen, schrijven… alles is mogelijk.

De mensen zijn wellicht warm en ‘nuttig’, het pianospel geneest gelijk bewegen.

Belangrijkste voor mij blijft de ‘witte muur’ in ‘de cel’, dat je dus tijd neemt na het ‘probleem’ om schets en beeld te maken van je toekomst.

De benadering van ‘problemen’. Geniet ervan: prijs ze!! Wees dankbaar! Je gaat leren!

Problemen zijn tijdelijk. Althans de meeste problemen. Werk, relatie, geld, botsing enz enz.

Falen is de manier om verder te komen, zie het prachtige filmpje van Michael Jordan. Daar gelden: wat kan je anders doen? Hoe doe je het probleem? Hoe weet je dat het een probleem is?

Maar dan heb je al het vermogen te praten… en het te formuleren. Eerst komt het klagen, dat blijft….Het uitschreeuwen van woede van Sven Kramer, de directe ‘wat heb ik nu gedaan’ van Gerard Kemkers. Dan wil je even geen slimme woorden.

Elk probleem kent een specifieke geschiedenis. Beste is altijd zelf achter het stuur te blijven en je verantwoordelijkheid te nemen. Dat kost soms tijd. Ben jij bij een ander vraag je dan in je hoofd af:

- ben ik deel van het probleem

- deel van de oplossing

- of wil de ander alleen even luchten

Doe je zelf het probleem en zit je bij een ander, dan kun je ten aanzien van die ander het zelfde doen.

Vervolgens is bij een probleem er altijd nog de interactie, -daar heb ik in eerdere blogs over geschreven- tussen de ander en jezelf.

Stel je echt de vraag die naar de intentie kijkt:

- – vergroot of verkleint de ander het probleem?

Het hebben of doen van een probleem is in de meeste gevallen een coping mechanisme. Ofwel, je ziet de oplossing nog niet. Wittgenstein heeft daar aardig over geschreven, het Fido-fido principe. Kort gezegd: na een zware klimtocht een berg op blijkt er aan de andere kant een lift; na enige tijd draai je jezelf om en hopla de volgende berg….

Een probleem doen of uiten, is gedrag het is de uiting van onmacht omdat je  de oplossing nog niet ziet. Dat kan boosheid zijn, woede, huilen, schelden, klagen, stil jezelf terugtrekken, de ander of de omstandigheden volledig de schuld geven, jezelf enorme verwijten zijn gaan maken.

In deze wereld waarin velen met bijna graagte naar het leed van andere lijken te willen kijken, lijkt het wel alsof het cultiveren van problemen een top entertainment is. We hoeven de tv maar aan te zetten, de krant er maar voor open te slaan, het aantal commissies maar te tellen en je ziet het…Ook dat kun je onder het kopje coping wegschrijven.

Snugger is het je hersenen te blijven gebruiken en dus niet je emoties van het moment de zaak te laten overnemen daar bovenin. Dat beetje weg van de stimulus respons wezens. Je vermogens op de juiste manier gebruiken.

De  emotionele ‘state’ waarin je jezelf bevindt, is de bril waardoor je naar personen of gebeurtenissen gaat kijken. Dan wordt alles in ene ‘anders geïnterpreteerd’.

Meest duurt dat even. Het ‘ I never drink again van Alexander Curly’ of  ‘deze vis, -je bent er gierend van over je nek gegaan (dus DEZE  zal je zeker nooit meer eten)- eet ik noooooit meer.

Echter  mensen zijn er niet die 1 maal iets gegeten hebben dat echt slecht viel en vervolgens tijden arglistig blijven over ‘die vis soort’, ergo ze generaliseren er op los. Het probleem blijft en wordt zelfs groter, als anderen ‘hun gelijkwaardige’ ervaringen gaan delen.

Of nog erger, als anderen het als kans zien om hun –dan wel erg kwalijke- ego in het veld te duwen en je dieper doen zinken door de details uit je te persen. Je te ‘quasi goedwillend’ te dwingen ‘alles’ nog maar eens te beleven en weer en weer. De woorden die je in radeloosheid hebt geuit. Gebruiken zij als munitie om je verder de afgrond in te werken en hun ‘visie’ (vies ‘ie, zou ik zeggen.. ergo hij is vies) op je los te laten. Hun eigen belang staat voorop en niet dat van jouw. Dat soort mensen zijn stakker, vermijdt ze als de pest.

Je lichaampje, amygdala zeggen sommigen, wil je beschermen. Beschermen op de manier waarop jij je lichaampje hebt opgevoed. Vuur is ‘auw’, pijn vermijden, en.. hoe vaak niet in veel culturen… falen is slecht… oef…

Als je even je niet nadenkt, dat is vaak want anders word je geschift, dan reageer je uit ‘impuls’ en ‘gewoonte’; stimulus respons heet zoiets. Plat gezegd: fight or flight. Pijn vermijden en naar plezier toelopen. Naar plezier toelopen is niet, van pijn weglopen.

In de oude benadering ging me in het beste geval ‘testen’ en kleine ‘nieuwe’ stukjes proberen. De gedragstherapie benadering als het ware, een set nieuwe  positieve associaties opbouwen. Een nieuw neurologisch netwerkje met positieve ervaring.

Met interactie tussen mensen is dat wat lastig. Ons zogenoemde ‘onbewuste’ maakt van elk deel een geheel. Dus elk gedrag of elke beweging van een mens, elke sfeer op een bepaalde plek… boem die roept de herinnering op aan het geheel van de herinneringen. Technisch gesproken spelen ‘onbewuste nare ervaringen uit het verleden een rol, Sullivan noemt dat de parataxische verstoring. Je onbewuste gaat elementen van gedrag in het nu van iemand linken aan het vermijden van die narigheid en het lijkt alsof een deel van een persoon voor je die pijn representeert. Een bepaald stemgeluid vuurt dan het kanon al af, immers je hersenen maken als je niet oplet van een deel een geheeld. De ‘stem’ van de persoon trigger een heel netwerk.

Simpel gezegd: niet iedere voetbal supporter is een hooligan.

Alle neurologische verbindingen, alle lampjes in je bovenkamer gaan dus in ene aan. Stimuleren mensen uit je omgeving dat, verbaal –meest indirect met tussenzinnen- of non verbaal (nog linker) dan is het wel verdomd lastig deze uit te zetten. Zelf opnieuw rustig kijken wordt daarmee een bijna onmogelijkheid. Dat is een kwestie van conditioneren. Maar toch…

Dus zet vooraan in je lichaam en hoofd:

• Falen is goed
• Zorg dat je een serie goede associaties hebt
• Besef dat ‘nare gebeurtenissen’ in 1 context thuis horen. (het is 1 vis en niet alles vissen)
• Ga terug naar de basis: zet het plaatje even stil
• Kies heel goed de context waar je even tijd neemt
• Kies de juiste mensen (daarover in een ander stukje later meer)
• Mensen zijn niet hun gedrag, accepteer de persoon en verander je gedrag
  • Dit geldt voor jezelf en de ander
• Jij hebt controle over je eigen mind en commando centrum, zorg dat je dat goed beheerst. Ken het dashboard en hou het in de gaten.

• En natuurlijk: kill the dragon when it is small
  • Ergo: praat met de persoon waar het omgaat en zeg STOP tegen bepaald gedrag (van jezelf en anderen) op het moment dat het speelt of zodra je dat kunt

Verwijten doen niet veel, dan gaan de lampjes in de bovenkamer weer aan.

Ik gebruik altijd een eenvoudig script:

1. Wat heb ik verkeerd gedaan. In de benadering, in mijn gedrag
2. Wat heb  ik geleerd
3. Wat ga ik anders doen
4. Wat verwacht ik dat anderen doen
5. Wie moet ik een Mea culpa maken en wie moeten dat aan mij doen.

Is het ‘probleem over’ ach dan komt er weer een nieuwe, dat is mooi. Leren heeft zoiets.

Je adaptatie vermogen, je vindingrijkheid, naast je intentie en je besef van noodzakelijkheid geven de oplossingen.

Geniet!! En doe dat wijs.

de hollandse variant

de amerikaanse variant

Werelden van fitness

We zouden squashen, Gijs en ik. Zo te doen gebruikelijk was ik wat eerder en dacht ‘even aan de apparaten hangen’. Zelf
ben ik een van de zielen die zo 5 maal in de week sport, simpel voor de fun, vorm, weerstand, conditie, endorfine en serotonine.

Omkleden, gemiddelde leeftijd 65. Zo oud ben ik nog lang niet. Vriendelijk zich uiterst rustig bewegende ouderen waren m’n gezelschap.

Enter de gym, dat is nu health fitness lifestyle centre of zoiets. Op de achtergrond zachtjes het ‘Una Palona blanca’ van the George Baker selection. Een fraai muziekje voor in het de bejaarden tehuis. Op de hometrainers en wandelbanden: ouderen.

Slecht uitgedorst en zeer zuur kijkende ouderen. ‘Huh’, wat gebeurt hier? Een bezigheidstherapie centrum of een gym? De sfeer van een laatste tocht. Ademloos stond ik stil. Vastgenageld te midden van een sessie in clubhuis ‘het laatste honk’.

Kijk ik heb niks maar dan ook niks tegen wie dan ook die sport. Sterker ik moedig het aan. Maar waartoe was dit? De complete levenloosheid. De muziek, de kleding, de uitdrukkingen op het gezicht. De ‘je-ende’ sportcoaches – zo ze tegenwoordig heten. Zulks link ik nu net niet aan sport en beweging, laat staan aan ‘werken aan je gezondheid’ –zo ik daar hoorde.

Mijn gedachten schoten terug naar de VS.

Ik volg nog wel eens seminars en congressen in de VS. Daar was ik in Anneheim (L.A.). 3 maanden. Ben een ‘gym’ type. Dus iedere ochtend om 6.30 naar Bally. Op een dag komt er een buitengewoon elegant geklede – in sport tenue- vrouw van 72 binnen. In mijn hollandse domheid keek wat schrander maar ook ontroerd. Een half uurtje later stormt ze op me af en zegt: the class begins, come on. Meegaand als ik ben, ik huppelde achter haar aan.

Ik dacht, een klasgenoot leuk! Voor de les begon zag ik de vrouw niet meer. In ene ging de muziek aan. Met hoofddoek om het hoofd, halve boks handschoentjes aan positioneerde zij zich voor de groep en begon direct.

‘Huh’, hoorde ik mezelf denken, ‘zij is de teacher?’. Dat denken bleek een kort:  ‘Come on come Cor, Move along, your doing perfect’. Het werd mijn eerste ervaring met ‘steps’. Uiteraard ging mijn lichaam, die ik scherp in de gaten kon houden in de spiegel, alle kanten op, echter meest niet met de groep mee.

Mijn conditie was niet zo geheel slecht. Toch aan het eind van het uur droop ik van de zweet, tong op m’n schoenen. Vrolijk kwam ze op me af, reikte mij m’n handdoek aan –geen zweetdruppel te zien bij haar- en zei: ‘Very good, see you tomorrow at 7 Cor, lovely that you joined us’. ‘He came al the way from Holland to join us’, schalde ze door de zaal en een applaus van de uitgelaten frisse menigte was mijn deel.

In Nederland, daar in Leiderdorp –een echte city om te sporten- om precies te zijn, had ik nu een andere evaring deze week.

In de ‘gym’s of healthclubs in the States heb je up beat muziek. Hier de George Baker selection.

De leiding hadden een 21 jarige ‘life style balance coach professional’ en een ‘life style balance fitness teacher’ , die beide de 2 weekenden lange durende intensieve kennis training gedaan hadden: ‘Wij weten hoe je moet leven, dus tonen wij het je even’. Tja daar kan ik niks tegen in brengen. Overspoeld door kennis, technieken en inzichten namen ze de ouderen onder handen.

Twee groepen die rouleerden, daarnaast nog 1 op 1 sessies.

In de 1 op 1 sessies zie ik een hoogbejaarde man ‘les’ krijgen van de 21 jarige jongeman. Ik luister mee, het gaat over hoe te bewegen, over het dieet en hoe de goede man zijn leven inricht. Het is een ‘full life balance program’; voordeel is, het vergt geen bijbetaling en de bezigheidstherapie is begonnen.

De oudere man zijn ogen puilden uit. Hij staarde de jongen hulpeloos aan. De jongen, monter en olijk, sprak de man steeds aan met ‘Je moet dan dit doen’, ‘Uiteraard ook je eet patroon aanpassen’, ‘fit zijn vraagt een echte attitude’, ‘je mind set daar draait het om’. Ik kon alleen maar staren naar dit slachtoffer van de wereld van de marketing.

De andere groep was doende wat bewegingen te maken voor een veel te grote spiegel, dan wel met een elastiek onder tussen de voeten. Een akelig plaatje waar elke vorm van menselijk elegantie ver te zoeken was. Een pleisterplaats waar de zinloze leegte volledig post had gevat. Op de achtergrond inmiddels ‘Daar in dat kleine café aan de haven’.

Sport is ook, zo wielrenners dat zo mooi zeggen: soigneren. Dat woord, de gedachte aan het uiterlijk, de energie  en elegantie, zijn een prijs waard.

Uiteraard de verdeling 8 vrouwen 3 man achtige wezens. Nergens een lach, nergens energie. Een plichtmatigheid die je bij garnalenpellers nog niet tegen komt.

‘Is dit ons voorland?’, vroeg ik de inmiddels gearriveerde Gijs, slanker worden om goedkopere kist te kunnen bestellen…? Een ander doel zag ik niet. Patiënten op een afdeling van een inrichting uit de jaren 70 tig.

De kleding stijl deed me ernstig denken aan een basketbal scène uit One Flew over a Cuckoo’s nest. Kolderiek is een fraai woord dat wel past.

In de VS deed ik toen onder meer een aantal seminars bij Deepak Chopra in Carlsbad. Sprak hem aan en vroeg op straat, Deepak

‘What is you opinion about people who go to the gym or do sports every day’. Hij antwoordde in zijn pracht amerikaans indiaase accent:

‘Your body is you palace, that is were it all starts. Treat it with the most care and attention. Doing sports can be perfect sure. But you know only if you do it with a smile. Condition you self in wearing the happy smile first, other wise it is counter productive’.

Hij wreef over z’n buikje, we lachten en liepen samen verder.

California, the ‘left coast’, loopt al decennia voor op trends. Charles Groenhuizen zei ooit: ‘In California heeft iedereen het idee zelf het centrum van het universum te zijn’. Een leuke gedachte en fijne attitude.

In ander geval komen we op:

One flew east, one flew west, one flew over a Cuckoo’s nest, schreef Ken Kesey in 1962.

Ergo wellicht moeten we er allemaal een keer aan geloven. Ik heb daar zo m’n twijfels over…

Life style is een attitude. Het is in volle bewustzijn, delen en genieten. Dat is mind, body en appearance. Of je sport, of je eet, thuis bent, op straat loopt… je energie maakt het.

Als we naar Leiderdorp kijken… ieder zijn weg of methode klaarblijkelijk… dan is de redding  de verschillen te koesteren, dacht ik eerst… tegelijk moest ik weer aan de dame uit de VS denken.

‘Get the most out of life and live it to the utmost…’, wervelde zij bijna iedere ochtend weg… terwijl ze op haar Johnny Logo achtige fiets sprong.

Over de patiënten…  Als ze thuiskomen hebben ze toch een gezonde ochtend gehad…. althans dat hoop ik dan maar…

Uiteindelijk gaat erom wat je met de ingrediënten doet! Even een stukje over eten.

Om de regie hebben over gewenste uitkomsten is 1. De juiste voorwaarden scheppende omgeving creëren 2. De stappen om er te komen goed weten en communiceren 3.

We weten, ‘iedereen heeft het beste voor’… ook weten we er zijn… aannames, aannames.

Wat neem je voor waar aan? Wat neem je waar? Ken je intentie!!

Mijn basis aanname: iedereen wil liefde en genieten,  iedereen wil gehoord worden… wil erkenning en herkenning…. En dat ook ervaren en… beleven.

Maar door wie en hoe? Ken uzelf en uw vermogens is zeker belangrijk, belangrijker wellicht nog de zon voor  een ander te kunnen zijn. Echt een ander blij weten te maken, de ander op die manier verleiden met de middelen die de ander wil. In plaats van jou smaak door de strot te willen persen. De kunst van koken en presenteren blijken dan belangrijk.

Perceptie is een eenvoudig ingewikkelde zaak.

De eenvoud ligt erin dat iedereen een andere invalshoek heeft.

Ingewikkeld wordt het doordat de wil tot overeenstemming wordt bepaald door: de eigen intentie, je vermogen te denken, hoe zeer je openstaat voor andere invalshoeken, je vaardigheden en een reeks andere zaken.

Als je jezelf wel eens afvraagt, waarom er steeds meer procedures komen; waarom er een oneindige reeks aan wetboeken is; waarom er op een gemiddeld kruispunt 25 middelen  gebruikt worden om de mens van de ene kant naar de ander te helpen zonder dat ie onderweg botst; waarom Schiphol als bedrijf –vervoert zo’n 45 miljoen mensen per jaar van A naar B- zo’n onverstelbaar succesvolle onderneming is…

Dan is het antwoord: de logistiek van communicatie. Het is een spel van afstemmen.

Hoe je doet wat je doet. De afspraken en inventarisaties die je maakt Hoe een ieder Wat moet doen om van A naar B te komen.

Als het belangrijk wordt,- in loon onderhandeling, bij het kopen van een huis, in een relatie met wie dan ook, in het ziekenhuis-, allen zaken waarbij ook de emotie een grote rol speelt.. dan zijn het:

• de feiten
• het proces
• de procedures

die tellen. Dat klinkt te veel ‘management… dus tastbaar…

Graag, in mijn hart ben ik een kok –ik heb jaren lang als kok gewerkt, zie ik veel als recepten.

Neem de  gelatine, die je nodig hebt voor het maken van een bavarois. De substantie waarin je het oplost, dient af  te koelen tot 42 graden. Is het te heet dan zakt de zaak als een plumpudding in elkaar. Is het te koud dan kun je het niet goed door elkaar spatelen.

Met een glimlach denk ik nog aan Billy (Marijn) die wel 30 keer dat ding liet instorten. Je moet weten wanneer je wat hoe doet. Hij wilde graag zelf experimenteren, tot hij toch maar eerst het recept nam om daarna te experimenteren..

Eten heeft een speciale plek in ons leven, of zou dat moeten hebben. Als we mensen uitnodigen dan besteden relatief veel zorg en aandacht aan het maken en presenteren van een dis. Je dient te weten wat men wel graag eet en liever in het geheel niet. Je schept een fijne sfeer en zorgt voor de omlijsting.

Bij elk gerecht (lees: het geen je uiteindelijk als resultaat wilt hebben) geldt dat je een beeld het van de uitkomst en wensen hebt.

Je visualiseert wat je wilt. Hebt een beeld van de wensen van de mensen en hun wensen. Je kent de omgeving. Kent het aantal gerechten…. En hebt een lijst, een beeld van

-       de setting

-       de ingrediënten

-       de middelen

-       de stappen

-       de handelingen

-       de materialen

-       de presentatie

Malcolm Gladwell zegt dat om een bepaalde vaardigheid of kunst echt te internaliseren je er 10.000 uur mee bezig moet zijn geweest. In denken, praten en doen. Dat zal. Alles en dan ook alles wordt bepaald door je intentie: wil je iemand anders blij zien of wil je alleen zelf blij worden? Ik heb het idee dat je vermogen om te dienen, jezelf en anderen het gelukkigst doet zijn.

Dat maakt de hospitality branche tot een mooi voorbeeld.

Zie het leven even als een groot culinair festijn. Als kok geniet ik ervan als anderen genieten van wat ik gemaakt heb voor hen!

Zonder enig schroom kun je zeggen dat de 20^ste eeuw die van communicatie was. Ofwel het onderzoeken van het fenomeen. Zo je weet  brengen verklaringen zelden de oplossing, maar goed …science is cool… en kan helpen te voorkomen.

Is er een botsing, tussen mensen, bedrijf of groepen? Het komt op communicatie neer, zegt men. Er zijn bijna meer boeken over dan dat er mensen zijn.

Wat woorden betreft. Men zegt: er zijn 5 zintuigen (of 6 of 7), we hebben hersenen en we leuteren meer met onszelf dan met anderen. Daarnaast krijgen we niet graag ongelijk. Men zei: 7 % inhoud, 38 % intonatie; rest is non verbaal. Stanford Uni, komt nu met de kracht van intentie, die de meest bepalende schijnt. Dan wordt het nog complexer. We houden het hier simpel.

De woorden, daar is men het gevoeglijk wel over eens, dat zijn de lulligste uit de reeks. Wel de grond voor meeste narigheid in deze wereld. ‘Words are things’, zegt men wel. Of moet we zeggen, sommige mensen maken woorden tot dingen. Ten faveure van hun eigen kleine wereldje.

Kijk naar de kracht van slogans, die soms tot een ‘Meme’ (Dawkins ‘75, sociale variant van een gen), worden. Die kracht is enorm. Reclame als nieuwe vorm van religie als het ware. Of kernovertuigingen van mensen als de nieuwe dogma’s.

Repetitie van de zelfde woorden maakt dat men gaat geloven dat ze waar zijn. Ik geloof dat het Max Velthuijs was (Kikker boekjes) die de slogan voor ‘Kitekat met Molkron’ maakte. Molkron is zover ik weet ‘niks’, lucht en doet geen snars. Toch waren de verkoopcijfers enorm.

In de jaren 60 verruilde mening Amerikaan zijn zwembad voor een schuilkelder tegen de russen. Het hoorspel Orson Welles over dat er ‘Wezens van Mars’ zouden landen, zorgde voor grote narigheid. Tenminste voor de mensen die de inleiding hadden overgeslagen.

Gelukkig beseffen zelfs de moderne psychologen, dat ‘er maar op los rationaliseren’, niet echt veel anders brengt dan veiligheid zoeken bij wat was.

De woorden

• De ene keer blijken woorden de kroonkurk waarmee de Champagne echt open kan.
• De andere keer lijken die zelfde woorden precies de kurk op de fles te worden .

De meest simpele theorie ooit wellicht, heb ik dan in loop der jaren zelf bedacht:

• Als 2 mensen de klik met elkaar hebben, dan maakt het niet uit wat ze zeggen
• Als 2 mensen GEEN klik hebben, maakt het niet uit wat ze zeggen
• Als 1 van de 2 of beide geen klik zichzelf heeft, ‘t maakt het niet uit wat gezegd wordt

Ziet hier het enorme belang van Rapport. (17^e eeuw en door Freud uitgewerkt en in NLP gepopulariseerd). Er ontstaat tussen twee mensen wat we noemen (prachtig Duits) een ‘empathischer Aufmerksamkeit’. Ergo de waarneming met alle zintuigen viert feest. De weerstand om niet waar te nemen of te horen is weg.

Een paar wetenschappelijke zaken dan, waar trouwens voor elk volkwijsheid bij te vinden is:

Kierkegaard zegt: ‘In de relatie tot de relatie is de relatie zelf de 3e bepalende factor. Elke andere relatie vermenigvuldigt dit fenomeen’.

Werner Heisenberg (onzekerheidsrelatie), totaal ander veld, zegt grofweg…’Je kunt inhoud en proces niet gelijktijdig waarnemen’. Eenvoudig gezegd betekent dit ook dat alle content context afhankelijk is en elke observatie het verleden betreft.

Paul Watzlawick zegt: ‘Je kunt niet niet communiceren’  en spreekt over ‘metacommunicatie’ waar hij inhoud en betrekking uit elkaar haalt.

Solomon Asch en Stanley Milgram, hebben gewezen op de sociaal wenselijkheid in gedrag en het belang van een vermeende ‘autoriteit’ in deze (Halo effect is daar onderdeel van).

Gerald Edelman, meer neuro-science en van nu, geeft een oplossing: associeer en associeer meer. Maak meer neurologische verbindingen en meer wegen in je hersenen.

Al deze zaken zijn fraai, echter even zo zinloos als retoriek en voer voor beschouwing als er geen ‘rapport’ is. Daarom simpel: zonder rapport wordt meesttijds de inhoud volstrekt niet serieus genomen. We verschillen en dat is maar mooi ook. Het is tijd om de verschillen te koesteren en vandaar uit te leven.

Als mensen vast zitten in hun realiteitstunnel en in hun eigen grot blijven zitten dan is het lastig. ‘Ziende blind en horende doof’ zijn ze dan. De geschiedenis levert genoeg bewijs op dat daar vaak grote problemen uit voort komen. Het mooie woord hiervoor is perceptuele predispositie en is een van de grootste veroorzakers van ellende.

Even in onze tunnel zitten we allemaal wel eens en dat is ook goed, want anders kom je tot niks. Fouten maken we ook allemaal, ook ik. Vroeger vroeg men dan om vergeving, dat blijft hopen. Nu weet je: je bent zelf verantwoordelijk dus: communiceer.

De intentie blijkt dus het meest wezenlijke in de communicatie. Die is nauw verweven met integriteit, je vermogen tot introspectie en het vermogen te associëren buiten je realiteitstunnel. Ook daar levert onze geschiedenis meer negatieve voorbeelden dan positieve  uitkomsten.

Wat is je gewenste uitkomst? Wat is je intentie hier? Wat is de basis?

Bewustzijn is dan een handig ding. Je hersenen gebruiken waar je ze voor kunt gebruiken, namelijk komen tot de verbinding en het contact waardoor je de empathischer Aufmerksamkeit kunt laten groeien en kunt delen.

De fijnzinnigheid en enig vorm van beschaving moeten dan wel je deel zijn, anders wordt het wel erg ‘Flodder-achtig’.

Lex van Hessen belde me ooit vroeg in de ochtend op en zei:

‘Weet je wat het probleem is, mensen denken korte termijn en doen lange termijn… dat zouden ze om moeten draaien’.

Dit is een beetje als dat je aan het meisje vraagt voor je begint te zoenen: ’Mag ik even een foto van je moeder zien’, als zou zij ook zo worden’ het nu heeft dan geen schijn van kans. Een bijzonder mens deze Lex, maar gelijk heeft ie volgens mij wel.

Dus:

• sla nooit de inleiding over
• Kijk naar de context
• Besef dat jou blik de inhoud vertroebelt
• Neem kennis van welke theorieën er zijn
• Pas op met aannames
• En natuurlijk: de kaart is niet het gebied: woorden zijn zelden het item dat ze beschrijven.

Uiteindelijk blijft interpretatie mensenwerk. Bereidheid, zo je wilt het vermogen tot goed waarnemen, de voorliggende kennis te kunnen en willen benutten, de juiste intentie te hebben… ach die bereidheid heeft te maken met integriteit.

Dat ik zo bezig ben met deze zaken, het is mijn werk en ook deels mijn leven. Een wereld scheppen waarin, mijn kindje en andere  kinderen gelukkig kunnen leven. Het leven in zichzelf is al een mysterie. Want  zelfs als we dit gekrakeel, dit onderling menselijk beraad onder de knie hebben. Zelf dan is er nog altijd het grote wonder van leven en dood. Dat wonder daar kan je alleen aandacht aan geven door liefde en openstaan. En, kinderen dat zijn we allemaal.

Het zijn nooit de woorden die link zijn, het is altijd wat mensen ermee doen.