Net via een ander op facebook gezet: jezelf zorgen maken is het zelfde als bidden voor de dingen die je niet hoopt te krijgen…

Een mooie uitspraak.

Toch we maken ons er allemaal wel eens schuldig aan… even de oplossing niet te zien. Je trekt jezelf terug, sluit je af. Dat kan thuis zijn, dat kan op werk, in je relatie, op de sportclub. Het kan door uitbundig gedrag, door overmatig lachen… eten …. Drinken… reizen… kopen… je bankafschrijvingen niet open maken….enz enz.

Krijgen mensen het in de gaten, of omdat je het vertelt, of omdat zij het ‘gehoord’ hebben of …omdat zij het ‘denken’ te zien… dan kan het dat er een wagonlading aan variabele ‘hulp verleners’ zich aan dienen. De ene  stil, de ander ruimt de boel op, de ander gaat concreet oplossingen aanbieden… er zijn praters, delers, gevers, zij die zelf de kans schoon zien om zelf te klagen, zij die de mogelijkheid te baat nemen om hun ego in je gezicht te proppen, zij die ‘expres maar even niet van zich laten horen… enz.. Volgens hen zelf allen met een ‘goede intentie’ en daar geloven we maar in. De intentie is weinig waard als je niet een beetje zelfkennis hebt.

Zo gaat dat nu een keer met intenties. Ik kan de intentie uitspreken dat ik je computer kan repareren als de hard schrijf naar de filistijnen is, echter ik zal zeker niet het goede ding onder handen gaan nemen. Het menselijke brein is vele malen complexer als een computer, placht ik te denken.

We willen geen labels uitdelen, -immers ‘wie mij labelt ontkent mij’-, zegt de wijze Kiekegaard. Labeling is een armoedebod, geestelijke armoede dan wel te verstaan. Toch werkt de wereld van de marketing met ‘doelgroepen’, maar dat is op basis van bestedingsdata, ergo wat je waar koopt en voor hoeveel.

Stiekem kan het zo zijn dat we speels met labels om gaan, gewoon om een beetje spel te spelen. Daarnaast om te mind mappen en inzicht te krijgen. De labels die ik hieronder neerzet kunnen je even doen nadenken over je eigen rol of reactie….

We gaan dus van uit dat iemand een probleem heeft of doet. We weten dat het maken van verwijten je niet dichter bij de oplossing brengt.

Natuurlijk is het handig te weten voor jezelf: wat nu echt de kern is van het probleem?. Dat gaat meestal niet zo in ene, daarom is het handig te weten bij wie je uithuilt, jezelf leeg kotst of wie je binnen laat ofwel voor je neus hebt.

De juiste persoon naast je hebben kan waardevol zijn. In dat kader lopen we een aantal varianten langs. De varianten in –niet de professionele- ‘hulp’ in je omgeving zijn talrijk:

-        De psychologische benadering: direct gaat men, meest gedissocieerd, mee zoeken naar de oplossing

• Een rationele benadering quasi intelligent
• Je voelt je verloren, immers jij als mens en dus het probleem wordt niet erkend (voor je gevoel)
  • voorzichtig mee zijn of door blijven klagen tot ze zot worden en het op zichzelf gaan betrekken

-        De psychiatrische benadering: het probleem ligt bij jou (gedissocieerd gebracht)

• Is de beschouwing; je bent min of meer ‘het product mens’
• Zit je niet op te wachten, maar kan helpen…
  • kan zijn dat je volledig met jezelf in analyse gaat en voor eeuwig een therapie junk wordt

-        De vrienden (innen) benadering: luisteren, oordelen niet, durven te confronteren…

• Ze geven je warmte en liefde… ‘ze kennen je ziel’
• Je kunt spuien, je kunt alles eruit gooien, ze kijken naar de oplossing
  • waardevol: gevoel van warmte en ruimte…

-        De ‘mannelijke nadering’: het oliebollenhoofd ziet zijn of haar kans schoon eens flink het eigen wereldbeeld te spuien

• Binnen een tel heeft de persoon tegenover je de ‘oplossing’ en die ‘wist altijd al hoe het zat’.
• Een soort amateur Einstein met een belevingswereld van een stoeptegel
  • Jij blijft met schuldgevoel achter… Komen meest maar 1 keer….Wegsturen die lui…

-        De moederlijke benadering: kiest direct partij en veroordeelt de ander

• Geeft direct richting door ‘haar toch al bestaande twijfels’ in je gezicht te proppen
• Je hebt het gevoel kind te zijn en denkt: waar bemoeit ze zich mee
  • Aanhoren (niet te lang), draait wel bij als ze gezond verstand heeft

-        De vaderlijke benadering: meest in stilte, maar kan op tilt slaan…

• Gewoon even tijd geven
• Je hebt het gevoel niet te bestaan en serieus genomen te worden
  • Na paar weken iets gaan doen met de persoon, dan geeft die wel uitleg over zijn overwegingen

-        De Religieuze of Goddelijke benadering: ‘biecht mijn kind’; ‘de Here God kastijdt wie hij lief heeft’, ‘Het is een leerervaring…’ ; ‘Het is je Karma’

• Kijkt naar het zingevingsdeel
• Plaatst alles in het grotere licht
  • Je voelt je nietig en beseft dat tijd een wonderbare genezer is

-        De hulpeloze benadering: welwillend maar zonder standpunt of ruggengraat

• Men laat je praten en praten
• Men vraagt steeds: wat kan ik doen, maar doet niks
  • Maakt dat je aan overtuigen slaat en dat is niks

-        De non verbale benadering, zwijgend en starend

• Benadrukt de intentie van zichzelf voortdurend
• Er wordt geen woord gezegd dan ‘wat verschrikkelijk voor je’
  • Werkt op je zenuwen of niet. Kies

-        De empathische benadering: ook wel de klaagmuur functie:

• ‘Waar een klaagmuur staat daar komt oorlog’ zeg ik –met knipoog en respect voor de muur.
• Je raast door en gaat volledig rationaliseren
  • Is link, je gaat hun wens door elkaar halen met je eigen probleem

-        De adviserende benadering: gaat direct over tot schisma’s en vergroten van de gaten.

• Zegt neutraal te zijn, zulks bestaat niet
• Doet quasi  aan ‘non directieve coaching’
  • Onzinnig en linke soep…

-        De schuilbenadering: je ontvangt sms of mail of hoort niks

• Praten er met iedereen over behalve met jou;
• je merkt pas achteraf dat ze ‘betrokken’ waren
  • voelt alsof je belazerd bent, maar is een keuze van de persoon

-        De egoïstische ofwel luizen benadering: doen alsof ze behulpzaam zijn

• Men ziet kans hun ego en ‘visie’ in het spel te werpen
• Men gaat aan de haal met de inhoud en je woorden en gaan de baas over je spelen (meest met tussen zinnen gebracht)
  • Vermijden als de pest en volledig negeren

Blijf alert en let op wie je binnenlaat, is het credo. Maak er een spel van, direct al. Over act, vergroot alles oneindig uit. Geniet van je probleem en de aandacht, met volle teugen om beeld te krijgen van de mensen om je heen ook.

Je hebt een probleem en bent geen klaagmuur. Over die muur gesproken… het mooie is dat je op een briefje ‘je wens of je gebed’ verwoord. Dat is een kwestie van goed formuleren. Formuleer je probleem in een wens of gebed. Contempleer zelf. Get a fresh mind. En ga door.

Fra angelico, schilder en frater uit de 15^e eeuw aan het piazza san marco in Florance, -een pracht museum en voormalig klooster- kende de ‘cel’. De cel is een klein hokje waar ook De Medici hun plek van contemplatie en bezinning deden.

Da Vinci  beschrijft de waarde van de ‘witte muur’, daarop liet hij zijn gedachten en beelden de vrije loop.

Dat gaat dan over je fantasie en de creatie. Lastig meest in de tijd van ‘probleem’.

Anna Enquist heeft het piano spel aan geraden. Muziek, schilderen, sporten, wandelen, schrijven… alles is mogelijk.

De mensen zijn wellicht warm en ‘nuttig’, het pianospel geneest gelijk bewegen.

Belangrijkste voor mij blijft de ‘witte muur’ in ‘de cel’, dat je dus tijd neemt na het ‘probleem’ om schets en beeld te maken van je toekomst.

De benadering van ‘problemen’. Geniet ervan: prijs ze!! Wees dankbaar! Je gaat leren!

Problemen zijn tijdelijk. Althans de meeste problemen. Werk, relatie, geld, botsing enz enz.

Falen is de manier om verder te komen, zie het prachtige filmpje van Michael Jordan. Daar gelden: wat kan je anders doen? Hoe doe je het probleem? Hoe weet je dat het een probleem is?

Maar dan heb je al het vermogen te praten… en het te formuleren. Eerst komt het klagen, dat blijft….Het uitschreeuwen van woede van Sven Kramer, de directe ‘wat heb ik nu gedaan’ van Gerard Kemkers. Dan wil je even geen slimme woorden.

Elk probleem kent een specifieke geschiedenis. Beste is altijd zelf achter het stuur te blijven en je verantwoordelijkheid te nemen. Dat kost soms tijd. Ben jij bij een ander vraag je dan in je hoofd af:

- ben ik deel van het probleem

- deel van de oplossing

- of wil de ander alleen even luchten

Doe je zelf het probleem en zit je bij een ander, dan kun je ten aanzien van die ander het zelfde doen.

Vervolgens is bij een probleem er altijd nog de interactie, -daar heb ik in eerdere blogs over geschreven- tussen de ander en jezelf.

Stel je echt de vraag die naar de intentie kijkt:

- – vergroot of verkleint de ander het probleem?

Het hebben of doen van een probleem is in de meeste gevallen een coping mechanisme. Ofwel, je ziet de oplossing nog niet. Wittgenstein heeft daar aardig over geschreven, het Fido-fido principe. Kort gezegd: na een zware klimtocht een berg op blijkt er aan de andere kant een lift; na enige tijd draai je jezelf om en hopla de volgende berg….

Een probleem doen of uiten, is gedrag het is de uiting van onmacht omdat je  de oplossing nog niet ziet. Dat kan boosheid zijn, woede, huilen, schelden, klagen, stil jezelf terugtrekken, de ander of de omstandigheden volledig de schuld geven, jezelf enorme verwijten zijn gaan maken.

In deze wereld waarin velen met bijna graagte naar het leed van andere lijken te willen kijken, lijkt het wel alsof het cultiveren van problemen een top entertainment is. We hoeven de tv maar aan te zetten, de krant er maar voor open te slaan, het aantal commissies maar te tellen en je ziet het…Ook dat kun je onder het kopje coping wegschrijven.

Snugger is het je hersenen te blijven gebruiken en dus niet je emoties van het moment de zaak te laten overnemen daar bovenin. Dat beetje weg van de stimulus respons wezens. Je vermogens op de juiste manier gebruiken.

De  emotionele ‘state’ waarin je jezelf bevindt, is de bril waardoor je naar personen of gebeurtenissen gaat kijken. Dan wordt alles in ene ‘anders geïnterpreteerd’.

Meest duurt dat even. Het ‘ I never drink again van Alexander Curly’ of  ‘deze vis, -je bent er gierend van over je nek gegaan (dus DEZE  zal je zeker nooit meer eten)- eet ik noooooit meer.

Echter  mensen zijn er niet die 1 maal iets gegeten hebben dat echt slecht viel en vervolgens tijden arglistig blijven over ‘die vis soort’, ergo ze generaliseren er op los. Het probleem blijft en wordt zelfs groter, als anderen ‘hun gelijkwaardige’ ervaringen gaan delen.

Of nog erger, als anderen het als kans zien om hun –dan wel erg kwalijke- ego in het veld te duwen en je dieper doen zinken door de details uit je te persen. Je te ‘quasi goedwillend’ te dwingen ‘alles’ nog maar eens te beleven en weer en weer. De woorden die je in radeloosheid hebt geuit. Gebruiken zij als munitie om je verder de afgrond in te werken en hun ‘visie’ (vies ‘ie, zou ik zeggen.. ergo hij is vies) op je los te laten. Hun eigen belang staat voorop en niet dat van jouw. Dat soort mensen zijn stakker, vermijdt ze als de pest.

Je lichaampje, amygdala zeggen sommigen, wil je beschermen. Beschermen op de manier waarop jij je lichaampje hebt opgevoed. Vuur is ‘auw’, pijn vermijden, en.. hoe vaak niet in veel culturen… falen is slecht… oef…

Als je even je niet nadenkt, dat is vaak want anders word je geschift, dan reageer je uit ‘impuls’ en ‘gewoonte’; stimulus respons heet zoiets. Plat gezegd: fight or flight. Pijn vermijden en naar plezier toelopen. Naar plezier toelopen is niet, van pijn weglopen.

In de oude benadering ging me in het beste geval ‘testen’ en kleine ‘nieuwe’ stukjes proberen. De gedragstherapie benadering als het ware, een set nieuwe  positieve associaties opbouwen. Een nieuw neurologisch netwerkje met positieve ervaring.

Met interactie tussen mensen is dat wat lastig. Ons zogenoemde ‘onbewuste’ maakt van elk deel een geheel. Dus elk gedrag of elke beweging van een mens, elke sfeer op een bepaalde plek… boem die roept de herinnering op aan het geheel van de herinneringen. Technisch gesproken spelen ‘onbewuste nare ervaringen uit het verleden een rol, Sullivan noemt dat de parataxische verstoring. Je onbewuste gaat elementen van gedrag in het nu van iemand linken aan het vermijden van die narigheid en het lijkt alsof een deel van een persoon voor je die pijn representeert. Een bepaald stemgeluid vuurt dan het kanon al af, immers je hersenen maken als je niet oplet van een deel een geheeld. De ‘stem’ van de persoon trigger een heel netwerk.

Simpel gezegd: niet iedere voetbal supporter is een hooligan.

Alle neurologische verbindingen, alle lampjes in je bovenkamer gaan dus in ene aan. Stimuleren mensen uit je omgeving dat, verbaal –meest indirect met tussenzinnen- of non verbaal (nog linker) dan is het wel verdomd lastig deze uit te zetten. Zelf opnieuw rustig kijken wordt daarmee een bijna onmogelijkheid. Dat is een kwestie van conditioneren. Maar toch…

Dus zet vooraan in je lichaam en hoofd:

• Falen is goed
• Zorg dat je een serie goede associaties hebt
• Besef dat ‘nare gebeurtenissen’ in 1 context thuis horen. (het is 1 vis en niet alles vissen)
• Ga terug naar de basis: zet het plaatje even stil
• Kies heel goed de context waar je even tijd neemt
• Kies de juiste mensen (daarover in een ander stukje later meer)
• Mensen zijn niet hun gedrag, accepteer de persoon en verander je gedrag
  • Dit geldt voor jezelf en de ander
• Jij hebt controle over je eigen mind en commando centrum, zorg dat je dat goed beheerst. Ken het dashboard en hou het in de gaten.

• En natuurlijk: kill the dragon when it is small
  • Ergo: praat met de persoon waar het omgaat en zeg STOP tegen bepaald gedrag (van jezelf en anderen) op het moment dat het speelt of zodra je dat kunt

Verwijten doen niet veel, dan gaan de lampjes in de bovenkamer weer aan.

Ik gebruik altijd een eenvoudig script:

1. Wat heb ik verkeerd gedaan. In de benadering, in mijn gedrag
2. Wat heb  ik geleerd
3. Wat ga ik anders doen
4. Wat verwacht ik dat anderen doen
5. Wie moet ik een Mea culpa maken en wie moeten dat aan mij doen.

Is het ‘probleem over’ ach dan komt er weer een nieuwe, dat is mooi. Leren heeft zoiets.

Je adaptatie vermogen, je vindingrijkheid, naast je intentie en je besef van noodzakelijkheid geven de oplossingen.

Geniet!! En doe dat wijs.

de hollandse variant

de amerikaanse variant

Werelden van fitness

We zouden squashen, Gijs en ik. Zo te doen gebruikelijk was ik wat eerder en dacht ‘even aan de apparaten hangen’. Zelf
ben ik een van de zielen die zo 5 maal in de week sport, simpel voor de fun, vorm, weerstand, conditie, endorfine en serotonine.

Omkleden, gemiddelde leeftijd 65. Zo oud ben ik nog lang niet. Vriendelijk zich uiterst rustig bewegende ouderen waren m’n gezelschap.

Enter de gym, dat is nu health fitness lifestyle centre of zoiets. Op de achtergrond zachtjes het ‘Una Palona blanca’ van the George Baker selection. Een fraai muziekje voor in het de bejaarden tehuis. Op de hometrainers en wandelbanden: ouderen.

Slecht uitgedorst en zeer zuur kijkende ouderen. ‘Huh’, wat gebeurt hier? Een bezigheidstherapie centrum of een gym? De sfeer van een laatste tocht. Ademloos stond ik stil. Vastgenageld te midden van een sessie in clubhuis ‘het laatste honk’.

Kijk ik heb niks maar dan ook niks tegen wie dan ook die sport. Sterker ik moedig het aan. Maar waartoe was dit? De complete levenloosheid. De muziek, de kleding, de uitdrukkingen op het gezicht. De ‘je-ende’ sportcoaches – zo ze tegenwoordig heten. Zulks link ik nu net niet aan sport en beweging, laat staan aan ‘werken aan je gezondheid’ –zo ik daar hoorde.

Mijn gedachten schoten terug naar de VS.

Ik volg nog wel eens seminars en congressen in de VS. Daar was ik in Anneheim (L.A.). 3 maanden. Ben een ‘gym’ type. Dus iedere ochtend om 6.30 naar Bally. Op een dag komt er een buitengewoon elegant geklede – in sport tenue- vrouw van 72 binnen. In mijn hollandse domheid keek wat schrander maar ook ontroerd. Een half uurtje later stormt ze op me af en zegt: the class begins, come on. Meegaand als ik ben, ik huppelde achter haar aan.

Ik dacht, een klasgenoot leuk! Voor de les begon zag ik de vrouw niet meer. In ene ging de muziek aan. Met hoofddoek om het hoofd, halve boks handschoentjes aan positioneerde zij zich voor de groep en begon direct.

‘Huh’, hoorde ik mezelf denken, ‘zij is de teacher?’. Dat denken bleek een kort:  ‘Come on come Cor, Move along, your doing perfect’. Het werd mijn eerste ervaring met ‘steps’. Uiteraard ging mijn lichaam, die ik scherp in de gaten kon houden in de spiegel, alle kanten op, echter meest niet met de groep mee.

Mijn conditie was niet zo geheel slecht. Toch aan het eind van het uur droop ik van de zweet, tong op m’n schoenen. Vrolijk kwam ze op me af, reikte mij m’n handdoek aan –geen zweetdruppel te zien bij haar- en zei: ‘Very good, see you tomorrow at 7 Cor, lovely that you joined us’. ‘He came al the way from Holland to join us’, schalde ze door de zaal en een applaus van de uitgelaten frisse menigte was mijn deel.

In Nederland, daar in Leiderdorp –een echte city om te sporten- om precies te zijn, had ik nu een andere evaring deze week.

In de ‘gym’s of healthclubs in the States heb je up beat muziek. Hier de George Baker selection.

De leiding hadden een 21 jarige ‘life style balance coach professional’ en een ‘life style balance fitness teacher’ , die beide de 2 weekenden lange durende intensieve kennis training gedaan hadden: ‘Wij weten hoe je moet leven, dus tonen wij het je even’. Tja daar kan ik niks tegen in brengen. Overspoeld door kennis, technieken en inzichten namen ze de ouderen onder handen.

Twee groepen die rouleerden, daarnaast nog 1 op 1 sessies.

In de 1 op 1 sessies zie ik een hoogbejaarde man ‘les’ krijgen van de 21 jarige jongeman. Ik luister mee, het gaat over hoe te bewegen, over het dieet en hoe de goede man zijn leven inricht. Het is een ‘full life balance program’; voordeel is, het vergt geen bijbetaling en de bezigheidstherapie is begonnen.

De oudere man zijn ogen puilden uit. Hij staarde de jongen hulpeloos aan. De jongen, monter en olijk, sprak de man steeds aan met ‘Je moet dan dit doen’, ‘Uiteraard ook je eet patroon aanpassen’, ‘fit zijn vraagt een echte attitude’, ‘je mind set daar draait het om’. Ik kon alleen maar staren naar dit slachtoffer van de wereld van de marketing.

De andere groep was doende wat bewegingen te maken voor een veel te grote spiegel, dan wel met een elastiek onder tussen de voeten. Een akelig plaatje waar elke vorm van menselijk elegantie ver te zoeken was. Een pleisterplaats waar de zinloze leegte volledig post had gevat. Op de achtergrond inmiddels ‘Daar in dat kleine café aan de haven’.

Sport is ook, zo wielrenners dat zo mooi zeggen: soigneren. Dat woord, de gedachte aan het uiterlijk, de energie  en elegantie, zijn een prijs waard.

Uiteraard de verdeling 8 vrouwen 3 man achtige wezens. Nergens een lach, nergens energie. Een plichtmatigheid die je bij garnalenpellers nog niet tegen komt.

‘Is dit ons voorland?’, vroeg ik de inmiddels gearriveerde Gijs, slanker worden om goedkopere kist te kunnen bestellen…? Een ander doel zag ik niet. Patiënten op een afdeling van een inrichting uit de jaren 70 tig.

De kleding stijl deed me ernstig denken aan een basketbal scène uit One Flew over a Cuckoo’s nest. Kolderiek is een fraai woord dat wel past.

In de VS deed ik toen onder meer een aantal seminars bij Deepak Chopra in Carlsbad. Sprak hem aan en vroeg op straat, Deepak

‘What is you opinion about people who go to the gym or do sports every day’. Hij antwoordde in zijn pracht amerikaans indiaase accent:

‘Your body is you palace, that is were it all starts. Treat it with the most care and attention. Doing sports can be perfect sure. But you know only if you do it with a smile. Condition you self in wearing the happy smile first, other wise it is counter productive’.

Hij wreef over z’n buikje, we lachten en liepen samen verder.

California, the ‘left coast’, loopt al decennia voor op trends. Charles Groenhuizen zei ooit: ‘In California heeft iedereen het idee zelf het centrum van het universum te zijn’. Een leuke gedachte en fijne attitude.

In ander geval komen we op:

One flew east, one flew west, one flew over a Cuckoo’s nest, schreef Ken Kesey in 1962.

Ergo wellicht moeten we er allemaal een keer aan geloven. Ik heb daar zo m’n twijfels over…

Life style is een attitude. Het is in volle bewustzijn, delen en genieten. Dat is mind, body en appearance. Of je sport, of je eet, thuis bent, op straat loopt… je energie maakt het.

Als we naar Leiderdorp kijken… ieder zijn weg of methode klaarblijkelijk… dan is de redding  de verschillen te koesteren, dacht ik eerst… tegelijk moest ik weer aan de dame uit de VS denken.

‘Get the most out of life and live it to the utmost…’, wervelde zij bijna iedere ochtend weg… terwijl ze op haar Johnny Logo achtige fiets sprong.

Over de patiënten…  Als ze thuiskomen hebben ze toch een gezonde ochtend gehad…. althans dat hoop ik dan maar…

Zonder enig schroom kun je zeggen dat de 20^ste eeuw die van communicatie was. Ofwel het onderzoeken van het fenomeen. Zo je weet  brengen verklaringen zelden de oplossing, maar goed …science is cool… en kan helpen te voorkomen.

Is er een botsing, tussen mensen, bedrijf of groepen? Het komt op communicatie neer, zegt men. Er zijn bijna meer boeken over dan dat er mensen zijn.

Wat woorden betreft. Men zegt: er zijn 5 zintuigen (of 6 of 7), we hebben hersenen en we leuteren meer met onszelf dan met anderen. Daarnaast krijgen we niet graag ongelijk. Men zei: 7 % inhoud, 38 % intonatie; rest is non verbaal. Stanford Uni, komt nu met de kracht van intentie, die de meest bepalende schijnt. Dan wordt het nog complexer. We houden het hier simpel.

De woorden, daar is men het gevoeglijk wel over eens, dat zijn de lulligste uit de reeks. Wel de grond voor meeste narigheid in deze wereld. ‘Words are things’, zegt men wel. Of moet we zeggen, sommige mensen maken woorden tot dingen. Ten faveure van hun eigen kleine wereldje.

Kijk naar de kracht van slogans, die soms tot een ‘Meme’ (Dawkins ‘75, sociale variant van een gen), worden. Die kracht is enorm. Reclame als nieuwe vorm van religie als het ware. Of kernovertuigingen van mensen als de nieuwe dogma’s.

Repetitie van de zelfde woorden maakt dat men gaat geloven dat ze waar zijn. Ik geloof dat het Max Velthuijs was (Kikker boekjes) die de slogan voor ‘Kitekat met Molkron’ maakte. Molkron is zover ik weet ‘niks’, lucht en doet geen snars. Toch waren de verkoopcijfers enorm.

In de jaren 60 verruilde mening Amerikaan zijn zwembad voor een schuilkelder tegen de russen. Het hoorspel Orson Welles over dat er ‘Wezens van Mars’ zouden landen, zorgde voor grote narigheid. Tenminste voor de mensen die de inleiding hadden overgeslagen.

Gelukkig beseffen zelfs de moderne psychologen, dat ‘er maar op los rationaliseren’, niet echt veel anders brengt dan veiligheid zoeken bij wat was.

De woorden

• De ene keer blijken woorden de kroonkurk waarmee de Champagne echt open kan.
• De andere keer lijken die zelfde woorden precies de kurk op de fles te worden .

De meest simpele theorie ooit wellicht, heb ik dan in loop der jaren zelf bedacht:

• Als 2 mensen de klik met elkaar hebben, dan maakt het niet uit wat ze zeggen
• Als 2 mensen GEEN klik hebben, maakt het niet uit wat ze zeggen
• Als 1 van de 2 of beide geen klik zichzelf heeft, ‘t maakt het niet uit wat gezegd wordt

Ziet hier het enorme belang van Rapport. (17^e eeuw en door Freud uitgewerkt en in NLP gepopulariseerd). Er ontstaat tussen twee mensen wat we noemen (prachtig Duits) een ‘empathischer Aufmerksamkeit’. Ergo de waarneming met alle zintuigen viert feest. De weerstand om niet waar te nemen of te horen is weg.

Een paar wetenschappelijke zaken dan, waar trouwens voor elk volkwijsheid bij te vinden is:

Kierkegaard zegt: ‘In de relatie tot de relatie is de relatie zelf de 3e bepalende factor. Elke andere relatie vermenigvuldigt dit fenomeen’.

Werner Heisenberg (onzekerheidsrelatie), totaal ander veld, zegt grofweg…’Je kunt inhoud en proces niet gelijktijdig waarnemen’. Eenvoudig gezegd betekent dit ook dat alle content context afhankelijk is en elke observatie het verleden betreft.

Paul Watzlawick zegt: ‘Je kunt niet niet communiceren’  en spreekt over ‘metacommunicatie’ waar hij inhoud en betrekking uit elkaar haalt.

Solomon Asch en Stanley Milgram, hebben gewezen op de sociaal wenselijkheid in gedrag en het belang van een vermeende ‘autoriteit’ in deze (Halo effect is daar onderdeel van).

Gerald Edelman, meer neuro-science en van nu, geeft een oplossing: associeer en associeer meer. Maak meer neurologische verbindingen en meer wegen in je hersenen.

Al deze zaken zijn fraai, echter even zo zinloos als retoriek en voer voor beschouwing als er geen ‘rapport’ is. Daarom simpel: zonder rapport wordt meesttijds de inhoud volstrekt niet serieus genomen. We verschillen en dat is maar mooi ook. Het is tijd om de verschillen te koesteren en vandaar uit te leven.

Als mensen vast zitten in hun realiteitstunnel en in hun eigen grot blijven zitten dan is het lastig. ‘Ziende blind en horende doof’ zijn ze dan. De geschiedenis levert genoeg bewijs op dat daar vaak grote problemen uit voort komen. Het mooie woord hiervoor is perceptuele predispositie en is een van de grootste veroorzakers van ellende.

Even in onze tunnel zitten we allemaal wel eens en dat is ook goed, want anders kom je tot niks. Fouten maken we ook allemaal, ook ik. Vroeger vroeg men dan om vergeving, dat blijft hopen. Nu weet je: je bent zelf verantwoordelijk dus: communiceer.

De intentie blijkt dus het meest wezenlijke in de communicatie. Die is nauw verweven met integriteit, je vermogen tot introspectie en het vermogen te associëren buiten je realiteitstunnel. Ook daar levert onze geschiedenis meer negatieve voorbeelden dan positieve  uitkomsten.

Wat is je gewenste uitkomst? Wat is je intentie hier? Wat is de basis?

Bewustzijn is dan een handig ding. Je hersenen gebruiken waar je ze voor kunt gebruiken, namelijk komen tot de verbinding en het contact waardoor je de empathischer Aufmerksamkeit kunt laten groeien en kunt delen.

De fijnzinnigheid en enig vorm van beschaving moeten dan wel je deel zijn, anders wordt het wel erg ‘Flodder-achtig’.

Lex van Hessen belde me ooit vroeg in de ochtend op en zei:

‘Weet je wat het probleem is, mensen denken korte termijn en doen lange termijn… dat zouden ze om moeten draaien’.

Dit is een beetje als dat je aan het meisje vraagt voor je begint te zoenen: ’Mag ik even een foto van je moeder zien’, als zou zij ook zo worden’ het nu heeft dan geen schijn van kans. Een bijzonder mens deze Lex, maar gelijk heeft ie volgens mij wel.

Dus:

• sla nooit de inleiding over
• Kijk naar de context
• Besef dat jou blik de inhoud vertroebelt
• Neem kennis van welke theorieën er zijn
• Pas op met aannames
• En natuurlijk: de kaart is niet het gebied: woorden zijn zelden het item dat ze beschrijven.

Uiteindelijk blijft interpretatie mensenwerk. Bereidheid, zo je wilt het vermogen tot goed waarnemen, de voorliggende kennis te kunnen en willen benutten, de juiste intentie te hebben… ach die bereidheid heeft te maken met integriteit.

Dat ik zo bezig ben met deze zaken, het is mijn werk en ook deels mijn leven. Een wereld scheppen waarin, mijn kindje en andere  kinderen gelukkig kunnen leven. Het leven in zichzelf is al een mysterie. Want  zelfs als we dit gekrakeel, dit onderling menselijk beraad onder de knie hebben. Zelf dan is er nog altijd het grote wonder van leven en dood. Dat wonder daar kan je alleen aandacht aan geven door liefde en openstaan. En, kinderen dat zijn we allemaal.

Het zijn nooit de woorden die link zijn, het is altijd wat mensen ermee doen.

Het komt in je leven weinig voor dat je echt een zo diepe zielsverbinding voelt, dat je het gevoel hebt thuis te komen. Een onmiddelbaar vertrouwen en een diep geworteld weten.

Her gaat verder dan liefde alleen, het is groter. In 1 moment weet je dat het klopt. Het mooie is dat je over afstanden voelt, een soort remote viewing of telepathie,  wat er bij elkaar speelt. Eeneiige tweelingen hebben dat vaak ook.

Die verbinding is zeldzaam. Moeilijk uit te leggen aan anderen.

Jaren geleden ontmoette ik een prachtige vrouw, in een blik wisten we beide: wij zijn het.  We hoefde niet te spreken erover. We wisten het. Ik ben een prater, maar weet ook:

‘the most important things in life are not things’.

We voelen altijd de golflengte nog. Voor ieder mens – zo geloof ik dat- is er zo iemand. In wat trivialer woorden: de liefde van je leven. De kunst is om het vast te houden.

De werkelijkheid is bruusk als niet oppast. Niets menselijks is mij ook vreemd. Je eigen emotionele staat, je woorden, de onvoorzichtigheid ervan soms en het onaandachtig zijn en je mee laten slepen door die emotionele staat. Waar die ander niets geen oorzaak van is.

Ik zelf bemerkte dan dat ik vaker me liet leiden door een bepaalde gebeurtenis, teleurstelling, dat dan bijna boers of, zo je wilt direct, deelde. Weg van elegantie en weg van enig besef tegen wie je aan het praten bent.

Dat is pijnlijk en schaamteloos. Achteraf leuterde ik dan wat over dat ik het niet zo bedoeld had… maar toch… Woorden lijken vaak dingen en de emotie lijkt, al is dat geheel niet zo bedoelt, toch een beetje ook voor de geliefde.

Ik heb moeten leren dat ik m’n teleurstelling kan delen, maar mijn geliefde daar geen deelgenoot van moet maken. En het is altijd een punt van aandacht. Dat ik de emotie intelligent benader (is niet alleen rationeel), en niet dat mijn emoties mijn intelligentie laat bepalen.

Zo heb ik geleerd dat wat ik noem: emotional state control, een van de meest wezenlijke onderdelen van ons leven is. Het zorgt ervoor dat je bent waar je bent en de aandacht deelt die er is en daarmee ook laat groeien..

Klagen is een domme gewoonte.

Over oplossingen praten zonodig nog dommer.

Wees gewoon waar je bent, met volle overgave.

In alles deel je het moment, daar dien je te zijn… in warmte, met liefde en aandacht.. zo je dat bij een kindje bent.

Dat is een leerschool die niet stopt. Elke dag opnieuw.

De omstandigheden kunnen bruusk zijn, of je kunt ze zo beschouwen. Men zegt wel eens: Je kunt alles de betekenis geven die je wilt. Een mij wat al te rationele invalshoek maar soit.

Emotional state control zorgt ervoor dat je bent waar je bent. De golflengte die er is op waardeert.

Het geeft je een golflengte gevoel, waar vanuit je kunt bewegen en delen.

Het maakt je sensorische bewustzijn groter. Je labelt niet maar verbindt. Vanuit die verbinding groeit.

Je ervaart in plaats van dat je denkt.

Dat is oefenen en oefenen. Klagen zet je terug in de tijd. Het is als stemmen van een piano, als je een tijdje gespeeld hebt, hoe mooi ook, dan dient het ding weer gestemd. Met een auto is het zo, met een computer doe je aan defragmenteren en weer even bij elkaar brengen wat bij elkaar hoort. Er zijn legio voorbeelden.

Aandacht is dan het begin. Conditioneren en repeteren het vervolg. Moeilijk is het niet, maar DOE het wel. Kijken naar je geliefde –en for all i care’ maak je daar een gewoonte van naar alles- vanuit die verbinding.

• Voor je hem of haar ziet, adem diep in en uit een keer of wat.
• Spring voor mijn part een paar keer op en neer: beweeg
• Trek even een minuut de meest rare bekken.
• Breng jezelf terug naar je hart en ervaar het warme gevoel dat je voor die persoon hebt.
• Wees gelukkig en dankbaar dat die ander er is en laat dat elke dag blijken. Niet alleen in woorden maar ook in zachte aanraking. Plezier de ander, maak de ander blij. Maar bovenal vervul je ziel van dankbaarheid voor die ander.

Nogmaals niets menselijks is mij vreemd. Ik ben een mens en heb het ook vaker dan eens ‘fout’ gedaan. Kwam meer dan eens met een sacherijnig hoofd binnen stappen. Zei ik domme dingen, die ik niet meende. Dan kun je alleen hopen en vertrouwen dat de momenten van onaandachtigheid niet de golflengte gaan overschaduwen. Meest komt het goed. Soms laat je het lopen en dan blijft het je hele leven een herinnering. Waak daarvoor, waak daarvoor.

Onvoorzichtigheid is kwalijk als we het even zien als onaandachtigheid.

Dan is het de keten van schuld die om je nek hangt als in het prachtige boek van

Samuel Taylor Coleridge: The Rime of the Ancient Mariner

http://nl.wikipedia.org/wiki/The_Rime_of_the_Ancient_Mariner

Vrijheid en groei geven bloei

Er word mij vaak gevraagd: welke boeken heb je gelezen? Wat heeft jou beïnvloed?  Welke films vind je nooit? En kun je me lezingen of schrijvers aanraken?

Ik ben een soort neo renaissance mens,  hou van zeer veel en ben altijd gegrepen door mensen met bezieling en passie. Aandacht,  interesse in wie iemand is of wat ‘ie doet,  verwondering en bewondering horen bij me. Iets in mij vind klaarblijkelijk dat we met ontzag en respect met de wereld en mensen om moeten gaan. Dat sleur en loopgraven nu net niet de dingen zijn die ons dienen. Heden ten dagen zijn alle geleerden het daar wel over eens.

Maar in begin jaren 80 waren er zoveel omwentelingen en werden de wereld en de oude geloofsystemen zo volstrekt gehusseld dat het voor menigeen er toe leidde terug te grijpen naar vertrouwde patronen. Gelukkig is dat heden ten dagen anders. De adaptatie, interesse in wat er in de wereld is. Het onderzoeken van de goede uitkomst in plaats van vasthouden aan oude eigen gewoontes en geloofsystemen zijn voor de wijze mensen niet aan de orde.

Nu haal ik er even 1 uit mijn collectie. Ik las hem voor het eerst toen ik 19 was denk ik.

Je bent dan als jongeling je verhouding tot de wereld aan het zoeken. Een beetje sturm und drang  (gelukkig heb ik later de rede er weer bijgeleerd te waarderen); ik heb mijn hersenen leren gebruiken). Ik genoot het leven, danste, schreef, fotografeerde, hield van kunst en muziek, las alles wat los en vast zat en was een spons waar het ging om interesse in mensen te hebben.

Van kindsbeen af werd ik als ‘anders’ gezien, slim en zeer intuïtief. Met verbazing nam ik vaak waar dat er zoveel zaken in de wereld zijn die er te delen en te ontdekken zijn. Terwijl onderwijl vele mensen er wel over spraken, heel graag wilde, maar er niks mee deden. Ingesleten patronen en verhoudingen bleken vaak de basis voor de volgende beslissingen en dagen voor velen. Ik ‘inspireerde’ ze, hoorde ik vaak. Daar waar ik voor mijn gevoel gewoon deelde wat ik waargenomen had.

Er waren in die tijd veel boeken, die ik tegen kwam, met min of meer de gelijke strekking als het stukje hieronder. Voor mij nieuw en soms al heel oud, maar zo gaat dat met de dingen ze zijn altijd nieuw als jij ze leert kennen.

• De kleine prins van Antoine de Saint-Exupéry, al in 1951 –dat was voor mijn tijd, vertaald.
• Jonathan Livingston Seagull, van Richard Bach

Nu zouden we zomaar de Dala Lama,  de Alchemist van Coelho, de dagboeken van Da Vinci en vele anderen in deze rij kunnen zetten.

Voor mij waren het herkenningspunten.

Nu die ene schrijver of zo je wilt dat ene mens en een fraai stukje:

• Sören Aabye Kierkegaard.( 1813-1855)

Hij wordt gezien als de vader van het existentialisme en heeft grote invloed gehad op de moderne psychologie.

Ik las toen:

Wilde Ganzen

In ’s hemelsnaam, mens, pas op voor één ding: zo gauw je bemerkt dat tamme ganzen macht over je krijgen, maak dan dat je wegkomt, méé met de trek, opdat het er niet op uitloopt dat je als een tamme gans gelukzalig blijft doorwaggelen in laag-bij-de-grondse jammerlijkheid.

Interesse, openstaan, ontwikkeling en ontdekking zijn goed voor lijf, leden, hersenen en voor je energie. Ze houden je jong en verhogen de kwaliteit van leven. Je ontdekt als het ware een heel land en niet alleen de fiestwegen, de natuur, de cultuur, het eten of de hotels en de mensen alles apart maar als geheel. Je associeert meer en dat is goed voor je flexibiliteit.

Zaken kosten tijd. Dat heb ik in de loop der jaren geleerd. En gewoontes hebben we nodig, we kan niet 100 % bezig zijn met altijd maar ontdekken en in de wolken hangen.

Daarnaast zegt men wel eens: ‘Je bent wie je kent’. Daar hangt aan vast dat mensen die je kennen jou willen kennen en herkennen op de manier waarop zij jou kennen en herkennen  Hun beeld van jou is voor hun ook direct ‘wie jij bent’ voor hun en uit dat plaatje ontsnap je niet snel. Het is bijzonder als je echt van ziel tot ziel verbinding voelt, met jezelf en met anderen. Het kan dat je de omstandigheid waar je in zit even de twijfel regeert, dan is de vlucht naar de tamme ganzen snel gemaakt en stok je weer even.

Vertrouw erop dat is tijdelijk, als je ziel er een is van een vlieger dan kom je daar vanzelf weer terecht. De verbinding en drive zitten in je ziel.

Voor vrijheid en eigen keuzes gaan is meest niet zo simpel. Immers de mensen uit je verleden willen jou zien zoals zij hun leven leven en ze willen jou in het plaatje passen zo ze jou zien. Dat jij inmiddels of allang een andere golf lente hebt, dat nemen ze eenvoudigweg niet waar en horen ze niet…tot ze zelf de waarde van de jou inzicht zien.

”Onze’ Cruijff (Winsemius) zegt daarover:     ‘Je gaat het pas zien als je het door hebt’.

En zo is het maar net.

Er was laatst iemand die zei: ik neem tijd voor mezelf en ga nadenken om nieuwe koers te bepalen…

Ondertussen bleken de belangrijke beslissingen al genomen en die werden voorgelegd als een fait accompli.

Dat ging over werk zogezegd, maar werk is meteen ook sociale omgeving, wonen, inkomsten en wat dies meer zij.

De beloftes bleken broos en de woorden leeg. Een pijnlijks situatie voor die dacht deel te zijn van de beslissing.

Niet een heel frisse strategie.

Ach dat bracht me erop een kort stukje over kiezen te schrijven. Dat krijgt nog wel een vervolg dit stukje.

In een complexe samenleving is het maken van een keuze een ding.

In je werk toekomst, in je relatie leven, in het kiezen van een woonplek en in je flexibiliteit.

„Es kommt darauf an/ für welche Richtung wir uns entscheiden/ entscheiden wir uns/ haben wir falsch entschieden” zegt Thomas Bernhard

Aristoteles zegt: “Op de beslissing die je neemt volgen tienduizenden anderen”. Je slaat een weg in en dan veel meer wegen niet.

Je zou zomaar kunnen zeggen dat het nemen van de juiste beslissingen een groot goed is.

Kan je daar een vaardigheid in ontwikkelen? Zeker. Kan je zeker weten dat de beslissing de juiste is? Dat is onderhevig aan je self talk (het incanteert als het ware) en hoevaak en hoe groot je het cultiveert. Wees daar voorzichtig mee, terwijl we ook weten dat dit de succes factoren is voor velen die het verschil gemaakt hebben.

De feiten zijn zwakke broeders in dit geheel want het gehele neuro-fysiologische circus gaat beginnen met dit spel. Een hecht patroon in lijf en hersenen. Neem je eigen 06 nummer, die zeg je in een bepaalde volgode. Geeft iemand een andere volgorde terug dan hou je even stil en moet oriënteren… je herkent het als het ware niet. Terwijl het wel de zelfde cijfers zijn.

Praat je er alleen over met mensen die graag meehuilen in het bos? Dus die zelf geen enkel effect in hun dagelijks leven hebben van jou beslissing? Ik zou het afraden.

Praat je er juist over alleen met jezelf… oeps dat is wel erg Taxi driver van de Nero.

Mindmap je? Dat kan helpen.

Praat je met mensen die het niet met je eens zijn? Brengt je op gedachten.

Brainstorm je om zoveel mogelijk verschillende invalshoeken waar te nemen? Lijkt snugger.

Modelleer je mensen die er goed in blijken, lijkt handig om inderdaad het proces van besluitvorming onder de loepe te nemen.

Wat zijn dan de factoren die een rol spelen? De moraal van je opvoeding en jezelf; de invloed van je ouders; je peergroep; je beeld van wat de realiteit hoort te zijn.. geld, liefde, status, roem, waardering… ; je vermogen om even het plaatje stil te zetten en vanuit een helicopter view te kijken; je vermogen tot visualiseren… op papier!! En niet in eigen bovenkamer; je vermogen tot introspectie; je mate van authenticiteit; je oprechtheid en integriteit; je vermogen om zelf de verantwoordelijkheid te nemen. Enz enz.

‘Doen wat je zegt en zeggen wat je doet’, de moraal van Fortuin.

Hachelijk zijn in menig relatie, ik heb geleefd en nog eens gecoacht, de ommezwaaien. Van het ene op het andere moment volgt er een wijziging en geen hond uit de peergroup kan het begrijpen… echter.. echter dan zijn er altijd wel -meest oude-  ‘schouders’ die steun bieden en je ‘begrijpen’ , mee praten… dan wordt het link.

Die schouders hebben vaak nul en geen verantwoordelijkheid, maar reutelen lekker mee als zouden ze je dienen. Dat is wederom linke soep, de ‘goede intentie’ wordt dan het woord. Echter is die van jou? Kennen ze de echte feiten en diepere gronden?

Rationaliseringen blijken dan een grote vijand, meest gebaseerd op irrationele drijfveren. Dan is er ‘het gevoel’ of ‘de intutie’, je kent dat wel ‘ja het voelt nu zo of het is mijn intuitie…’ da’s oppassen.

Meest is dat weer je neuro fysiologie, kiest voor wat vertrouwd voelt… je ‘systeem’ kent het en het heeft vaak gegeven wat je wilde… de groei is dan zeer beperkt. Of erger nog de niet te ontvluchten drang om sociaal wenselijk te zijn aan ouders of ‘tradities’. Het vermogen om te kunnen bijsturen is een wellicht het meest wezenlijke, niet vast lopen in drogredenen en valse argumentaties.

Dus niet schuilen in oude patronen van vroeger en er niet uit durven stappen. Vanwege ouders of vanwege geld of weet ik wat men alles aanhaalt.

Nee zeggen en dan op nette manier bespreken hoe dan wel met degene die het aangaat.

Onze mensen wereld is zeer afhankelijk van vertrouwen en consistentie. Dat zijn peilers, immers als je niet meer vertrouwen op wat iemand deelt en zegt, met gevoel en woorden, dan kom je bescheten uit. De geschiedenis heeft er nogal wat tragische voorbeelden van. ‘Ook gij Brutus…’ , ‘de beroemde 30 zilverlingen van Judas’ .

Een aantal slimme wijsheden:

- nooit belangrijke beslissingen nemen als je jezelf slecht voelt

- bij conflicten: die bespreken met wie je een conflict denkt te hebben (leve de mediation)

- trouw zijn en tijd nemen - bezint eer gij begint… even nadenken, even het plaatje stil zetten, even visualiseren, even met de mensen die er echt mee van doen hebben over spreken.

- wees integer, belazer mensen en jezelf niet. Laat je onbewuste en verleden geen met trauma’s gevuld vuilnis vat zijn, die je keuzes bepaalt. Kies vanuit mogelijkheden en denk aan je nalatenschap (uiteraard je kinderen want je bent het voorbeeld. Die verantwoordelijkheid, over wat het mensen doet is van grote waarde.

Hoe vaak hoor je het niet… Ben je in trance? Zit je in je eigen hoofd? Alsof we anders doen!

Eerlijk, het is beter om er buiten te leven soms, buiten je bovenkamer. Je aandacht naar buiten te richten. Daarnaast op gezette tijden even ‘niks’ te denken.

Vanaf de 19^e eeuw lijkt het helder: ‘de wereld’ is de eigen voorstelling. Je selecteert steeds en altijd. En je kunt ook weinig anders. Geniet ervan, echter let wel beetje op.

Sinds eind 19^e eeuw is er het spel tussen wat men het ‘onbewuste’ en het ‘bewuste’ noemt. Beide begrippen lijden aan vaagheid. Specifiek te maken vallen ze niet en toch lijken ze maar al te vaak je doen en laten te regeren. Althans in woorden. In je eigen bovenkamer of bij allerhande mensen die de begrippen hanteren. Speculaties over de plaats van de ‘commando centra’ van de twee begrippen te over.

Veiligheidshalve laat ik die discussie. Praktisch bezien, wil we de waarneming hier even. Wel even melden dat het voor onze waarneming niet heel eenvoudig is (wellicht onmogelijk) fantasie van echt te onderscheiden. Ziet hier het enorme succes van de film industrie, maar ook hoe een item in het journaal in ene volksstammen in een andere emotionele staat kan zetten.

Het woordenboek(Woorden-boek.nl)

Trance: schemertoestand van de geest

Trance is ook (muziek) ontspanning en ‘je helemaal laten gaan en overgeven’

Hypnose: een kunstmatig opgewekte slaap door autoconcentratie of onder invloed van het psychisch overwicht van de hypnotiseur, waarbij suggesties in het onderbewuste kunnen worden opgenomen

Hypnose is dan de focus hebben op 1 ding met uitsluiting van de andere dingen (grofweg) of wel met zeer geringe weerstand de suggesties aannemen die er op je afkomen

In reclame termen noemen we dit subliminale waarneming. Het opzettelijk inprenten van stimuli zodat je keuzes mede vormgegeven worden.

In je dagelijks leven doe je dat ook voortdurend: ‘dress for the occasion’. Strikt genomen breng je een ander altijd in een trance.

Dus trance gaat over of wat je gelooft waar is; of over wat je voor waar aanneemt en wat je waar neemt? Het beïnvloedt je emoties en besluitvorming.

Boeiend in dit kader: wat beïnvloedt nu je waarneming? Hoe kun je daar sturing aan geven?

Daar gaat het dagje ‘trance en hypnose’ over. Een dag over geloof, communicatie en hypnose. Over hoe je waarneemt, leert, kiest en beslissingen neemt.

De moeite waard om bij te zijn.

Let us make the picture smaller: our children as the important ones

So how to make clear: What is it, the purpose thing?

And how do you get them towards that what and where?

Educate? Show? Stimulate? Focusing attention? Being the example…Modeling? Motivate? Making them aware? Indoctrinate? To love…!

In Wikipedia:
Education in the largest sense is any act or experience that has a formative effect on the mind, character or physical ability of an individual. In its technical sense, education is the process by which society deliberately transmits its accumulated knowledge, skills and values from one generation to another.

Ergo : it is time that we acknowledge that the world is new every day.

Is it about facts or our relationships towards things and people?

There is not so much wrong in passing on habits, thoughts and behaviors.. but in this process of modeling often some ‘nasty’ habits drop in. (how often do we hear:’ Ohh, when I look at my child it is like looking in a mirror!’ …’What is your focus?’, I would like to ask)

So that is where the ‘know yourself’ drops in. but we never (seldom) see the lies that we believe.

And I must say some have nasty habits. So they talk about educating ‘their’ children… as a sort of self growth thing.

Life is bigger I might add.

Take the divorce thing. A popular act nowadays. Not really the exception anymore. Funny (not so funny for the child) things happen there.
People do the ‘ownership’ act around there children. Watch it that is a wide spread virus when people divorce (and so be it, that cannot be the issue any more.. but it becomes that way if 1 of the 2 parents does not stimulate to love both in equal -time, space and attention- way). Suddenly one of the 2 claims to ‘know’ what is good for a child; takes ownership and determines everything that is ‘good’ for the child.

The child is ‘used’ as an example. We all are children.
We are not divorced but we are the world, with all our differences.
Do not turn sameness into a rule.

So a few thoughts:
• You never own a child
• Be the example in what you leave behind
• The purpose is to serve and make happy
• Realize: What you know is temporally the truth, and mostly only your truth
• Be humble: There is much more to experience and know than you think
• Never be obsessive about educating a child or a human being,
for content is context dependent and we need a context for expressing the behavior in our own time
• The most important things in life cannot be expressed in words
• What you perceive with your ‘senses’ and your ‘intuition’ is what YOU perceive
• Love and embrace differences
• Respect for everything that is
• My call for poetry and being the warm inspiration

celibrate what is and be thankful

Het wordt toch eens tijd daar iets over te melden (heb zelf 20 jaar nu ook de rol van coach vervuld). Voor zoveelste keer hoorde ik iemand zeggen: iedereen is tegenwoordig coach.. de ene helft van Nederland coacht de andere helft.

Ach denk ik dan, den Hollander heeft zo graag een mening.. het liefst over een ander… dat maak t zo aardig (neem het niet serieus)

Er is verregaande specialisatie, zou je er als argument tegen in kunnen brengen, dus is er altijd wel wat hulp nodig.
Daarnaast een voetbal coach, of enig ander sport coach, is weer iets anders dan een spindokter of een executieve coach of een coach on the job of loopbaan coach of een ‘zoek jezelf broeder coach’. Alles waar.

Opmerkelijk is vaak: hoe minder opleiding of adequate werkervaring des te meer men zegt te kunnen. Een dagje of wat snuffelen aan theorie blijkt voor velen genoeg reden om direct in de specialisten stoel te gaan zitten.

En in ene blijken veel mensen ‘levenservaring’ te hebben en die nu ook juist –speciaal- ten dienste van ons – in te kunnen zetten. Waarlijk een wonder. Nietzsche zei ooit: ‘God is gestorven aan medelijden met de mens’. Ik geloof dat hij deze mens bedoelt moet hebben, zo aandoenlijk zelf Godje spelen.
De slimme ICT-er kan eenvoudig zichzelf als goeroe profileren en de echte specialist kijkt toe. Papegaait wat na, modelleren noemt ie dat dan.

Het is een pracht wereld, vermakelijk.

Er zijn tegenwoordig teveel varianten om op te noemen.

In wat analogieën de aanduiding van ernst en humor in ene:

Kijk er zijn restaurants op alle niveaus, van La Place tot Parkheuvel, van het bruine café met daghap tot brasserie, van de Mac tot de Librije, van de Chinees tot de Thai. Trust me, een ieder die daar kookt is kok…zeggen ze tegen zichzelf. En ze dienen allen mensen, maken mensen blij of voeden de mensen… dan wel gezond dan wel snel, dan wel met sfeer. De kwaliteit van de ingrediënten en kookkunsten van de koks verschillen zeker. Aardig is dat een ieder daar in die keuken zijn/haar beste doet om het beste eten op tafel te zetten.

Je zintuigen gebruiken zou ik zeggen.

Programma’s als de x factor en Idols hebben laten zien dat velen zeer onder de indruk zijn van hun zangkunsten en … hoe lollig kan het worden… ook heeft een ieder wel een groepje fans. Zo is het ook met koks, coaches en zang.

Een Suzuki alto is net zo goed een auto als een Jaguar. De technologie en duurzaamheid verschillen en die zijn goed te vergelijken

Zo cool deze voorbeelden… en wat zou het…. ‘waar een mens van houdt dat vindt ie t mooiste’ (Sonneveld), dat is toch fijn… huldig de verschillen!

Toch kiezen:
Ach doe af en toe een workshop of seminar, reis met mensen en hun ideeën, speel en neem kennis van wat er alles is. Neem je het serieus, tja dan is het in alle gevallen handig je vooraf af te vragen: waar investeer ik in? Wat is mijn gewenste uitkomst? Heel vaak geldt: penny wise and pound foolish. Goedkoop is duurkoop. Echter duur is ook niet altijd goed. En als auto’s al op basis van emotie gekozen worden…. Oef hoe link is het dan in coaching. Men bezigt vaak de suggestie /theorie: 70 % van de resultaten hangt af van je wil en de relatie (lees vertrouwen).

Echter met coaching ligt het wellicht toch net iets anders, daar werkt de suggestie vol van beloftes sterk mee.

Hoe ook ….er zijn al duizenden jaren mensen ‘met oplossingen’. Feit is ook dat we ons steeds meer op de hoogte kunnen stellen van ‘hoe wij doen wat wij doen’ en hoe waarneming werkt, vooral ook dat we net uit het socialisatie nest kruipen en steeds vaker bezig zijn met ‘kiezen’.

We zijn opgezadeld met theorieën en allerhande methoden. Zelfs een volstrekt stuurloos en oorsprongloos begrip als ‘het onbewuste’ (een pracht vinding , let us be honest) heeft zoveel post gevat dat menigeen zich aandreven weet door het onbekende commando centrum.
Kolderiek genoeg ook referentie gebied voor de vele coaches.

Moi is erg van de tastbare realiteit, concrete en haalbaar. RESULTATEN die herkenbaar zijn. Daarbij mensen die inspireren en een voorbeeld zijn, elegant en warm. Waar mijn dochtertje ook het gevoel bij krijgt: fijne mensen.
Immers poëzie en levenskunst zijn de fraaie zaken des levens… voor ander traject. Toch begint, valt en staat veel bij het vermogen je leven te organiseren, jezelf te kennen… hou het in coaching altijd alleen in een praktische context.

Voor de coach en voor toi:
In de beperking toont zich de meester. Wees eerlijk in wat je niet kunt en overschat en onderschat jezelf niet.

Dus wat tips voor als je coaching wilt, een seminar wilt volgen.

• Stop met saboteren van jezelf: wees aardig
• luister goed en vraag door
• onthoud: er is een verschil tussen marketing en kwaliteit
• kijk eens naar de aard en duur van eventuele opleidingen van de aanbieder
• stel concreet vast wat men zegt te kunnen. (auto garages weten dat je voor bijna elke motor een specialist nodig hebt) en wat de gekoppelde ervaring is
• geen humor: exit
• te veel therapie (oplossen van het verleden) exit (daar is een coach niet voor)
• kijk naar de garanties en vraag bijvoorbeeld: no cure no pay
• hoe concreet is men met de resultaten?
• kijk even bij de referenties en vraag :wat is de verbinding met de persoon?

in alle gevallen: zie het als een spel en kennisreisje. Keep it stupid and simple (KISS)
uiteindelijk wil je succes in relaties, leven en werk… beter worden in het doen van goede gevoelens en de dag beleven, tenminste als begin

voor alles Lach en zing

we kunnen, zo blijkt van vele coaches niet vragen goed beeld van zichzelf te hebben.

Dus aan toi: heb erbarmen en sta ze toe dat ze ook iemand zijn.. eindelijk een rol en identiteit te hebben.
Wij zijn dan een stap in hun groeipad en ach waarom ook niet.
Vraag in veel gevallen wel of ze jou willen betalen voor je bijdrage aan hun ontwikkeling.

En weet:

Een goede coach is goud waard, echter goud ligt zelden op straat.