Laat ik maar meteen openen, ik hou van de schoonheid van vorm.

Daarvoor moet je zo men het noemt ‘onbewust bekwaam’ zijn. Dat betekent zoveel als dat je niet hoeft na te denken bij wat je doet en van daaruit kunt accelereren.

Is de inhoud niet belangrijk? Ach inhoud, ach inhoud… de angstige broeder van behoudendheid. Er staat geschreven moet zijn: er stond geschreven, immers dat moment is voorbij.

Je kunt een inhoud waarnemen, niet DE inhoud. Tenzij je het over suiker hebt, maar dan weer geldt… ieder kijkt op een andere manier tegen suiker aan.

Het fraaie begrip hiervoor is eigenlijk: fenomenologie, dat haar gronding kent bij Heraclitus (het wassende water).

‘Alleen oefening baart kunst’, zei men vroeger. Maniërisme kwam met Dante en het sprezzatura (moeiteloze spontaneïteit, nonchalance, gemak) van Castiglione. Nu heet het lifehacking te zijn: met de middelen die er zijn iets doen dat expressie geeft aan wat jij wilt, meest onconventioneel gebruik. Hoe ook in alle gevallen dien je aandacht te hebben voor creatie en de verbinding.

Vogels weten dit allang. Ooit was ik op Skellig Rock in Ierland om nota bene de Puffin te zien. De ‘rock’ bleek vol te zitten met de prachtige Jan van Gent. Daar zag ik de balts van deze majestueuze vogel: The sea has wings by Franklin Russell , een prachtig boek hierover. Dichter bij huis kun je de Fuut aanschouwen in het liefdespel.

Vindingrijkheid blijkt ons adaptatie mechanisme. Wij willen groeien, in techniek, in kennis en in kunde. Gelukkig blijken in de meeste kringen status, geld, afkomst niet meer van belang. Eenvoudig: pioniers worden zelden rijk in materiële zin, maar zijn van onschatbare waarde in bezieling.

Ga je verhuizen naar een perfecte plek: de meeste mensen maken kleine wijzigingen. Perfectioneren door leren, heet zoiets.  Zo ontstaan stijlen, er wordt afgekeken en de productie begint.

Hoe dat zich uit is voor velen verschillend, er zijn wetenschappers die verleiden zichzelf tot meer kennis; koks tot meer recepten en de vorm van presentatie; zangers met een cover; regisseurs met een re-make.

Vorm is de manier van communiceren. Er zijn mensen die van mooie kleding houden, anderen willen een enorm huis, weer anderen geven al hun geld uit aan reizen. Het is de manier waarop jij je leven inricht. Of wel: It is not what you do, but the way that you do it

Tot waar het geschrevene

de vorm

zal laten passeren.

Van Leeuwen, Oorzaken en een begin

In de kunst kennen we vele vormen, van Dadaïsme, de Stijl, realisme, expressionisme, de nieuwe zakelijkheid.

In de culinaire wereld is het niet veel anders, de franse keuken, de Italiaanse, de Thaise, prachtige Japanse.

In de mode, Haute culture, bebop, extravagant, klassiek, trendy enz

Uiteraard in de muziek, klassiek, ‘oude  muziek’, rock, jazz, metal, house eens

Ergo de vorm en stijl geven uitdrukking aan de beleving, de invalshoek en de bezieling.

Wereldreligies steunen op een aantal zaken: een kernovertuiging (Liefde), een grote groep aanhangers (gemeente van..), een visual (kruis), een tempel (kerk), meest muziek (als er iemand is die alles aan Bach te danken heeft dan is God het wel…) en de rituelen…. (ook een stukje van het lichaam van Jezus? Of slokje bloed?). Succesvol zijn vele religies, meest nu niet echt met heel tastbare zaken als basis.

De toestand waar je jezelf in bevindt (ziet hier mijn bezwaar tegen overmatig alcohol gebruik), gelijk met je focus, zijn bepalend. Of zo Lebbis (Sibbel) dat laatst zei: je intentie en de noodzakelijkheid maken je succes.

Waar de liefde is daar zijn begrip en delen. Waar behoudendheid regeert daar heerst de angst. Ziet hier het adembenemende en onvergetelijke gedicht van Lou Andreas-Salomé, vriendin ook van Rilke en Freud, aan Nietzsche:

Jahrtausende zu denken und zu leben

Wirf deinen Inhalt voll hinein!

Hast du kein Glück mehr übig, mir zu geben,

Wohlan—noch hast du deine Pein.

Voor Nietzsche werd in Turijn in 1889 de aanblik dat een koestier zijn paard sloeg de druppel die hem leidde naar krankzinnigheid, 11 jaar nog zou hij zwijgend verbrengen. Daar waren het besef van intentie en noodzaak volledig zoek.  Hij zei: “De doortraptste wijze van een zaak te benadelen, is haar opzettelijk met valse argumenten verdedigen”.

Uiteraard kan je natuurlijk een 7 gangen diner als plate service opdienen. Er uit zien als een aangevreten rat, dat doen meest mensen die ‘denken iets te zijn’… hun buit is meestal alleen geld en vermeende status… zeker niet waardigheid en aandacht.

Kafka: ‘Zie het leven als een 7 gangen diner, de meeste mensen zitten vol verwachting op het voorgerecht te wachten … terwijl het nagerecht voor hun neus staat’.

Aandacht is toch wel zo aardig, waarnemen en erbij zijn…. Niet de momenten voorbij laten gaan die zo waardevol uit te vergroten zijn.

Met Churchill:

During their lifetimes, every man and woman will stumble across a great opportunity. Sadly, most of them will simply pick themselves up, dust themselves down and carry on as if nothing ever happened.

Een wijze vrouw zei ooit tegen mij: ‘Door te willen overtuigen verlies je elegantie en klasse’. Ergo: Je moet een ezel geen goud geven als ie pakstro wil, toch weer met Heraclitus.

Ook ik wilde vaak overtuigen, blijven doorpraten. Tijd geven heb ik steeds weer geleerd. Dan komt men wel terug bij het hart en de passie. Tenminste als men durft te kijken. Introspectie is dan een ding… kijken naar je echte ziel en verbinding. Denk aan Lou Andreas Salome (mijn dochter heet Loulou! Naar haar).

Maan jezelf om trouw te blijven aan je oorspronkelijke ziel, zoek er een vorm bij die je past.

En pas op voor tradities en gewoonten, brrrr vaak (niet altijd) harnassen van de behoudendheid, van verloren ego’s die niets zijn.

Beweeg en schep, fantaseer en creëer!

Je hebt of een fantastische wereld of een bedachte werkelijkheid. Liefde maakt alles mogelijk.

Uiteindelijk is het: You just cannot buy style that is something you have.

Doe er iets mee. Jij bent uniek, zoals iedereen anders (Anaïs Nin)

Kies!

de hollandse variant

de amerikaanse variant

Werelden van fitness

We zouden squashen, Gijs en ik. Zo te doen gebruikelijk was ik wat eerder en dacht ‘even aan de apparaten hangen’. Zelf
ben ik een van de zielen die zo 5 maal in de week sport, simpel voor de fun, vorm, weerstand, conditie, endorfine en serotonine.

Omkleden, gemiddelde leeftijd 65. Zo oud ben ik nog lang niet. Vriendelijk zich uiterst rustig bewegende ouderen waren m’n gezelschap.

Enter de gym, dat is nu health fitness lifestyle centre of zoiets. Op de achtergrond zachtjes het ‘Una Palona blanca’ van the George Baker selection. Een fraai muziekje voor in het de bejaarden tehuis. Op de hometrainers en wandelbanden: ouderen.

Slecht uitgedorst en zeer zuur kijkende ouderen. ‘Huh’, wat gebeurt hier? Een bezigheidstherapie centrum of een gym? De sfeer van een laatste tocht. Ademloos stond ik stil. Vastgenageld te midden van een sessie in clubhuis ‘het laatste honk’.

Kijk ik heb niks maar dan ook niks tegen wie dan ook die sport. Sterker ik moedig het aan. Maar waartoe was dit? De complete levenloosheid. De muziek, de kleding, de uitdrukkingen op het gezicht. De ‘je-ende’ sportcoaches – zo ze tegenwoordig heten. Zulks link ik nu net niet aan sport en beweging, laat staan aan ‘werken aan je gezondheid’ –zo ik daar hoorde.

Mijn gedachten schoten terug naar de VS.

Ik volg nog wel eens seminars en congressen in de VS. Daar was ik in Anneheim (L.A.). 3 maanden. Ben een ‘gym’ type. Dus iedere ochtend om 6.30 naar Bally. Op een dag komt er een buitengewoon elegant geklede – in sport tenue- vrouw van 72 binnen. In mijn hollandse domheid keek wat schrander maar ook ontroerd. Een half uurtje later stormt ze op me af en zegt: the class begins, come on. Meegaand als ik ben, ik huppelde achter haar aan.

Ik dacht, een klasgenoot leuk! Voor de les begon zag ik de vrouw niet meer. In ene ging de muziek aan. Met hoofddoek om het hoofd, halve boks handschoentjes aan positioneerde zij zich voor de groep en begon direct.

‘Huh’, hoorde ik mezelf denken, ‘zij is de teacher?’. Dat denken bleek een kort:  ‘Come on come Cor, Move along, your doing perfect’. Het werd mijn eerste ervaring met ‘steps’. Uiteraard ging mijn lichaam, die ik scherp in de gaten kon houden in de spiegel, alle kanten op, echter meest niet met de groep mee.

Mijn conditie was niet zo geheel slecht. Toch aan het eind van het uur droop ik van de zweet, tong op m’n schoenen. Vrolijk kwam ze op me af, reikte mij m’n handdoek aan –geen zweetdruppel te zien bij haar- en zei: ‘Very good, see you tomorrow at 7 Cor, lovely that you joined us’. ‘He came al the way from Holland to join us’, schalde ze door de zaal en een applaus van de uitgelaten frisse menigte was mijn deel.

In Nederland, daar in Leiderdorp –een echte city om te sporten- om precies te zijn, had ik nu een andere evaring deze week.

In de ‘gym’s of healthclubs in the States heb je up beat muziek. Hier de George Baker selection.

De leiding hadden een 21 jarige ‘life style balance coach professional’ en een ‘life style balance fitness teacher’ , die beide de 2 weekenden lange durende intensieve kennis training gedaan hadden: ‘Wij weten hoe je moet leven, dus tonen wij het je even’. Tja daar kan ik niks tegen in brengen. Overspoeld door kennis, technieken en inzichten namen ze de ouderen onder handen.

Twee groepen die rouleerden, daarnaast nog 1 op 1 sessies.

In de 1 op 1 sessies zie ik een hoogbejaarde man ‘les’ krijgen van de 21 jarige jongeman. Ik luister mee, het gaat over hoe te bewegen, over het dieet en hoe de goede man zijn leven inricht. Het is een ‘full life balance program’; voordeel is, het vergt geen bijbetaling en de bezigheidstherapie is begonnen.

De oudere man zijn ogen puilden uit. Hij staarde de jongen hulpeloos aan. De jongen, monter en olijk, sprak de man steeds aan met ‘Je moet dan dit doen’, ‘Uiteraard ook je eet patroon aanpassen’, ‘fit zijn vraagt een echte attitude’, ‘je mind set daar draait het om’. Ik kon alleen maar staren naar dit slachtoffer van de wereld van de marketing.

De andere groep was doende wat bewegingen te maken voor een veel te grote spiegel, dan wel met een elastiek onder tussen de voeten. Een akelig plaatje waar elke vorm van menselijk elegantie ver te zoeken was. Een pleisterplaats waar de zinloze leegte volledig post had gevat. Op de achtergrond inmiddels ‘Daar in dat kleine café aan de haven’.

Sport is ook, zo wielrenners dat zo mooi zeggen: soigneren. Dat woord, de gedachte aan het uiterlijk, de energie  en elegantie, zijn een prijs waard.

Uiteraard de verdeling 8 vrouwen 3 man achtige wezens. Nergens een lach, nergens energie. Een plichtmatigheid die je bij garnalenpellers nog niet tegen komt.

‘Is dit ons voorland?’, vroeg ik de inmiddels gearriveerde Gijs, slanker worden om goedkopere kist te kunnen bestellen…? Een ander doel zag ik niet. Patiënten op een afdeling van een inrichting uit de jaren 70 tig.

De kleding stijl deed me ernstig denken aan een basketbal scène uit One Flew over a Cuckoo’s nest. Kolderiek is een fraai woord dat wel past.

In de VS deed ik toen onder meer een aantal seminars bij Deepak Chopra in Carlsbad. Sprak hem aan en vroeg op straat, Deepak

‘What is you opinion about people who go to the gym or do sports every day’. Hij antwoordde in zijn pracht amerikaans indiaase accent:

‘Your body is you palace, that is were it all starts. Treat it with the most care and attention. Doing sports can be perfect sure. But you know only if you do it with a smile. Condition you self in wearing the happy smile first, other wise it is counter productive’.

Hij wreef over z’n buikje, we lachten en liepen samen verder.

California, the ‘left coast’, loopt al decennia voor op trends. Charles Groenhuizen zei ooit: ‘In California heeft iedereen het idee zelf het centrum van het universum te zijn’. Een leuke gedachte en fijne attitude.

In ander geval komen we op:

One flew east, one flew west, one flew over a Cuckoo’s nest, schreef Ken Kesey in 1962.

Ergo wellicht moeten we er allemaal een keer aan geloven. Ik heb daar zo m’n twijfels over…

Life style is een attitude. Het is in volle bewustzijn, delen en genieten. Dat is mind, body en appearance. Of je sport, of je eet, thuis bent, op straat loopt… je energie maakt het.

Als we naar Leiderdorp kijken… ieder zijn weg of methode klaarblijkelijk… dan is de redding  de verschillen te koesteren, dacht ik eerst… tegelijk moest ik weer aan de dame uit de VS denken.

‘Get the most out of life and live it to the utmost…’, wervelde zij bijna iedere ochtend weg… terwijl ze op haar Johnny Logo achtige fiets sprong.

Over de patiënten…  Als ze thuiskomen hebben ze toch een gezonde ochtend gehad…. althans dat hoop ik dan maar…

Uiteindelijk gaat erom wat je met de ingrediënten doet! Even een stukje over eten.

Om de regie hebben over gewenste uitkomsten is 1. De juiste voorwaarden scheppende omgeving creëren 2. De stappen om er te komen goed weten en communiceren 3.

We weten, ‘iedereen heeft het beste voor’… ook weten we er zijn… aannames, aannames.

Wat neem je voor waar aan? Wat neem je waar? Ken je intentie!!

Mijn basis aanname: iedereen wil liefde en genieten,  iedereen wil gehoord worden… wil erkenning en herkenning…. En dat ook ervaren en… beleven.

Maar door wie en hoe? Ken uzelf en uw vermogens is zeker belangrijk, belangrijker wellicht nog de zon voor  een ander te kunnen zijn. Echt een ander blij weten te maken, de ander op die manier verleiden met de middelen die de ander wil. In plaats van jou smaak door de strot te willen persen. De kunst van koken en presenteren blijken dan belangrijk.

Perceptie is een eenvoudig ingewikkelde zaak.

De eenvoud ligt erin dat iedereen een andere invalshoek heeft.

Ingewikkeld wordt het doordat de wil tot overeenstemming wordt bepaald door: de eigen intentie, je vermogen te denken, hoe zeer je openstaat voor andere invalshoeken, je vaardigheden en een reeks andere zaken.

Als je jezelf wel eens afvraagt, waarom er steeds meer procedures komen; waarom er een oneindige reeks aan wetboeken is; waarom er op een gemiddeld kruispunt 25 middelen  gebruikt worden om de mens van de ene kant naar de ander te helpen zonder dat ie onderweg botst; waarom Schiphol als bedrijf –vervoert zo’n 45 miljoen mensen per jaar van A naar B- zo’n onverstelbaar succesvolle onderneming is…

Dan is het antwoord: de logistiek van communicatie. Het is een spel van afstemmen.

Hoe je doet wat je doet. De afspraken en inventarisaties die je maakt Hoe een ieder Wat moet doen om van A naar B te komen.

Als het belangrijk wordt,- in loon onderhandeling, bij het kopen van een huis, in een relatie met wie dan ook, in het ziekenhuis-, allen zaken waarbij ook de emotie een grote rol speelt.. dan zijn het:

• de feiten
• het proces
• de procedures

die tellen. Dat klinkt te veel ‘management… dus tastbaar…

Graag, in mijn hart ben ik een kok –ik heb jaren lang als kok gewerkt, zie ik veel als recepten.

Neem de  gelatine, die je nodig hebt voor het maken van een bavarois. De substantie waarin je het oplost, dient af  te koelen tot 42 graden. Is het te heet dan zakt de zaak als een plumpudding in elkaar. Is het te koud dan kun je het niet goed door elkaar spatelen.

Met een glimlach denk ik nog aan Billy (Marijn) die wel 30 keer dat ding liet instorten. Je moet weten wanneer je wat hoe doet. Hij wilde graag zelf experimenteren, tot hij toch maar eerst het recept nam om daarna te experimenteren..

Eten heeft een speciale plek in ons leven, of zou dat moeten hebben. Als we mensen uitnodigen dan besteden relatief veel zorg en aandacht aan het maken en presenteren van een dis. Je dient te weten wat men wel graag eet en liever in het geheel niet. Je schept een fijne sfeer en zorgt voor de omlijsting.

Bij elk gerecht (lees: het geen je uiteindelijk als resultaat wilt hebben) geldt dat je een beeld het van de uitkomst en wensen hebt.

Je visualiseert wat je wilt. Hebt een beeld van de wensen van de mensen en hun wensen. Je kent de omgeving. Kent het aantal gerechten…. En hebt een lijst, een beeld van

-       de setting

-       de ingrediënten

-       de middelen

-       de stappen

-       de handelingen

-       de materialen

-       de presentatie

Malcolm Gladwell zegt dat om een bepaalde vaardigheid of kunst echt te internaliseren je er 10.000 uur mee bezig moet zijn geweest. In denken, praten en doen. Dat zal. Alles en dan ook alles wordt bepaald door je intentie: wil je iemand anders blij zien of wil je alleen zelf blij worden? Ik heb het idee dat je vermogen om te dienen, jezelf en anderen het gelukkigst doet zijn.

Dat maakt de hospitality branche tot een mooi voorbeeld.

Zie het leven even als een groot culinair festijn. Als kok geniet ik ervan als anderen genieten van wat ik gemaakt heb voor hen!

Zonder enig schroom kun je zeggen dat de 20^ste eeuw die van communicatie was. Ofwel het onderzoeken van het fenomeen. Zo je weet  brengen verklaringen zelden de oplossing, maar goed …science is cool… en kan helpen te voorkomen.

Is er een botsing, tussen mensen, bedrijf of groepen? Het komt op communicatie neer, zegt men. Er zijn bijna meer boeken over dan dat er mensen zijn.

Wat woorden betreft. Men zegt: er zijn 5 zintuigen (of 6 of 7), we hebben hersenen en we leuteren meer met onszelf dan met anderen. Daarnaast krijgen we niet graag ongelijk. Men zei: 7 % inhoud, 38 % intonatie; rest is non verbaal. Stanford Uni, komt nu met de kracht van intentie, die de meest bepalende schijnt. Dan wordt het nog complexer. We houden het hier simpel.

De woorden, daar is men het gevoeglijk wel over eens, dat zijn de lulligste uit de reeks. Wel de grond voor meeste narigheid in deze wereld. ‘Words are things’, zegt men wel. Of moet we zeggen, sommige mensen maken woorden tot dingen. Ten faveure van hun eigen kleine wereldje.

Kijk naar de kracht van slogans, die soms tot een ‘Meme’ (Dawkins ‘75, sociale variant van een gen), worden. Die kracht is enorm. Reclame als nieuwe vorm van religie als het ware. Of kernovertuigingen van mensen als de nieuwe dogma’s.

Repetitie van de zelfde woorden maakt dat men gaat geloven dat ze waar zijn. Ik geloof dat het Max Velthuijs was (Kikker boekjes) die de slogan voor ‘Kitekat met Molkron’ maakte. Molkron is zover ik weet ‘niks’, lucht en doet geen snars. Toch waren de verkoopcijfers enorm.

In de jaren 60 verruilde mening Amerikaan zijn zwembad voor een schuilkelder tegen de russen. Het hoorspel Orson Welles over dat er ‘Wezens van Mars’ zouden landen, zorgde voor grote narigheid. Tenminste voor de mensen die de inleiding hadden overgeslagen.

Gelukkig beseffen zelfs de moderne psychologen, dat ‘er maar op los rationaliseren’, niet echt veel anders brengt dan veiligheid zoeken bij wat was.

De woorden

• De ene keer blijken woorden de kroonkurk waarmee de Champagne echt open kan.
• De andere keer lijken die zelfde woorden precies de kurk op de fles te worden .

De meest simpele theorie ooit wellicht, heb ik dan in loop der jaren zelf bedacht:

• Als 2 mensen de klik met elkaar hebben, dan maakt het niet uit wat ze zeggen
• Als 2 mensen GEEN klik hebben, maakt het niet uit wat ze zeggen
• Als 1 van de 2 of beide geen klik zichzelf heeft, ‘t maakt het niet uit wat gezegd wordt

Ziet hier het enorme belang van Rapport. (17^e eeuw en door Freud uitgewerkt en in NLP gepopulariseerd). Er ontstaat tussen twee mensen wat we noemen (prachtig Duits) een ‘empathischer Aufmerksamkeit’. Ergo de waarneming met alle zintuigen viert feest. De weerstand om niet waar te nemen of te horen is weg.

Een paar wetenschappelijke zaken dan, waar trouwens voor elk volkwijsheid bij te vinden is:

Kierkegaard zegt: ‘In de relatie tot de relatie is de relatie zelf de 3e bepalende factor. Elke andere relatie vermenigvuldigt dit fenomeen’.

Werner Heisenberg (onzekerheidsrelatie), totaal ander veld, zegt grofweg…’Je kunt inhoud en proces niet gelijktijdig waarnemen’. Eenvoudig gezegd betekent dit ook dat alle content context afhankelijk is en elke observatie het verleden betreft.

Paul Watzlawick zegt: ‘Je kunt niet niet communiceren’  en spreekt over ‘metacommunicatie’ waar hij inhoud en betrekking uit elkaar haalt.

Solomon Asch en Stanley Milgram, hebben gewezen op de sociaal wenselijkheid in gedrag en het belang van een vermeende ‘autoriteit’ in deze (Halo effect is daar onderdeel van).

Gerald Edelman, meer neuro-science en van nu, geeft een oplossing: associeer en associeer meer. Maak meer neurologische verbindingen en meer wegen in je hersenen.

Al deze zaken zijn fraai, echter even zo zinloos als retoriek en voer voor beschouwing als er geen ‘rapport’ is. Daarom simpel: zonder rapport wordt meesttijds de inhoud volstrekt niet serieus genomen. We verschillen en dat is maar mooi ook. Het is tijd om de verschillen te koesteren en vandaar uit te leven.

Als mensen vast zitten in hun realiteitstunnel en in hun eigen grot blijven zitten dan is het lastig. ‘Ziende blind en horende doof’ zijn ze dan. De geschiedenis levert genoeg bewijs op dat daar vaak grote problemen uit voort komen. Het mooie woord hiervoor is perceptuele predispositie en is een van de grootste veroorzakers van ellende.

Even in onze tunnel zitten we allemaal wel eens en dat is ook goed, want anders kom je tot niks. Fouten maken we ook allemaal, ook ik. Vroeger vroeg men dan om vergeving, dat blijft hopen. Nu weet je: je bent zelf verantwoordelijk dus: communiceer.

De intentie blijkt dus het meest wezenlijke in de communicatie. Die is nauw verweven met integriteit, je vermogen tot introspectie en het vermogen te associëren buiten je realiteitstunnel. Ook daar levert onze geschiedenis meer negatieve voorbeelden dan positieve  uitkomsten.

Wat is je gewenste uitkomst? Wat is je intentie hier? Wat is de basis?

Bewustzijn is dan een handig ding. Je hersenen gebruiken waar je ze voor kunt gebruiken, namelijk komen tot de verbinding en het contact waardoor je de empathischer Aufmerksamkeit kunt laten groeien en kunt delen.

De fijnzinnigheid en enig vorm van beschaving moeten dan wel je deel zijn, anders wordt het wel erg ‘Flodder-achtig’.

Lex van Hessen belde me ooit vroeg in de ochtend op en zei:

‘Weet je wat het probleem is, mensen denken korte termijn en doen lange termijn… dat zouden ze om moeten draaien’.

Dit is een beetje als dat je aan het meisje vraagt voor je begint te zoenen: ’Mag ik even een foto van je moeder zien’, als zou zij ook zo worden’ het nu heeft dan geen schijn van kans. Een bijzonder mens deze Lex, maar gelijk heeft ie volgens mij wel.

Dus:

• sla nooit de inleiding over
• Kijk naar de context
• Besef dat jou blik de inhoud vertroebelt
• Neem kennis van welke theorieën er zijn
• Pas op met aannames
• En natuurlijk: de kaart is niet het gebied: woorden zijn zelden het item dat ze beschrijven.

Uiteindelijk blijft interpretatie mensenwerk. Bereidheid, zo je wilt het vermogen tot goed waarnemen, de voorliggende kennis te kunnen en willen benutten, de juiste intentie te hebben… ach die bereidheid heeft te maken met integriteit.

Dat ik zo bezig ben met deze zaken, het is mijn werk en ook deels mijn leven. Een wereld scheppen waarin, mijn kindje en andere  kinderen gelukkig kunnen leven. Het leven in zichzelf is al een mysterie. Want  zelfs als we dit gekrakeel, dit onderling menselijk beraad onder de knie hebben. Zelf dan is er nog altijd het grote wonder van leven en dood. Dat wonder daar kan je alleen aandacht aan geven door liefde en openstaan. En, kinderen dat zijn we allemaal.

Het zijn nooit de woorden die link zijn, het is altijd wat mensen ermee doen.

Vrijheid en groei geven bloei

Er word mij vaak gevraagd: welke boeken heb je gelezen? Wat heeft jou beïnvloed?  Welke films vind je nooit? En kun je me lezingen of schrijvers aanraken?

Ik ben een soort neo renaissance mens,  hou van zeer veel en ben altijd gegrepen door mensen met bezieling en passie. Aandacht,  interesse in wie iemand is of wat ‘ie doet,  verwondering en bewondering horen bij me. Iets in mij vind klaarblijkelijk dat we met ontzag en respect met de wereld en mensen om moeten gaan. Dat sleur en loopgraven nu net niet de dingen zijn die ons dienen. Heden ten dagen zijn alle geleerden het daar wel over eens.

Maar in begin jaren 80 waren er zoveel omwentelingen en werden de wereld en de oude geloofsystemen zo volstrekt gehusseld dat het voor menigeen er toe leidde terug te grijpen naar vertrouwde patronen. Gelukkig is dat heden ten dagen anders. De adaptatie, interesse in wat er in de wereld is. Het onderzoeken van de goede uitkomst in plaats van vasthouden aan oude eigen gewoontes en geloofsystemen zijn voor de wijze mensen niet aan de orde.

Nu haal ik er even 1 uit mijn collectie. Ik las hem voor het eerst toen ik 19 was denk ik.

Je bent dan als jongeling je verhouding tot de wereld aan het zoeken. Een beetje sturm und drang  (gelukkig heb ik later de rede er weer bijgeleerd te waarderen); ik heb mijn hersenen leren gebruiken). Ik genoot het leven, danste, schreef, fotografeerde, hield van kunst en muziek, las alles wat los en vast zat en was een spons waar het ging om interesse in mensen te hebben.

Van kindsbeen af werd ik als ‘anders’ gezien, slim en zeer intuïtief. Met verbazing nam ik vaak waar dat er zoveel zaken in de wereld zijn die er te delen en te ontdekken zijn. Terwijl onderwijl vele mensen er wel over spraken, heel graag wilde, maar er niks mee deden. Ingesleten patronen en verhoudingen bleken vaak de basis voor de volgende beslissingen en dagen voor velen. Ik ‘inspireerde’ ze, hoorde ik vaak. Daar waar ik voor mijn gevoel gewoon deelde wat ik waargenomen had.

Er waren in die tijd veel boeken, die ik tegen kwam, met min of meer de gelijke strekking als het stukje hieronder. Voor mij nieuw en soms al heel oud, maar zo gaat dat met de dingen ze zijn altijd nieuw als jij ze leert kennen.

• De kleine prins van Antoine de Saint-Exupéry, al in 1951 –dat was voor mijn tijd, vertaald.
• Jonathan Livingston Seagull, van Richard Bach

Nu zouden we zomaar de Dala Lama,  de Alchemist van Coelho, de dagboeken van Da Vinci en vele anderen in deze rij kunnen zetten.

Voor mij waren het herkenningspunten.

Nu die ene schrijver of zo je wilt dat ene mens en een fraai stukje:

• Sören Aabye Kierkegaard.( 1813-1855)

Hij wordt gezien als de vader van het existentialisme en heeft grote invloed gehad op de moderne psychologie.

Ik las toen:

Wilde Ganzen

In ’s hemelsnaam, mens, pas op voor één ding: zo gauw je bemerkt dat tamme ganzen macht over je krijgen, maak dan dat je wegkomt, méé met de trek, opdat het er niet op uitloopt dat je als een tamme gans gelukzalig blijft doorwaggelen in laag-bij-de-grondse jammerlijkheid.

Interesse, openstaan, ontwikkeling en ontdekking zijn goed voor lijf, leden, hersenen en voor je energie. Ze houden je jong en verhogen de kwaliteit van leven. Je ontdekt als het ware een heel land en niet alleen de fiestwegen, de natuur, de cultuur, het eten of de hotels en de mensen alles apart maar als geheel. Je associeert meer en dat is goed voor je flexibiliteit.

Zaken kosten tijd. Dat heb ik in de loop der jaren geleerd. En gewoontes hebben we nodig, we kan niet 100 % bezig zijn met altijd maar ontdekken en in de wolken hangen.

Daarnaast zegt men wel eens: ‘Je bent wie je kent’. Daar hangt aan vast dat mensen die je kennen jou willen kennen en herkennen op de manier waarop zij jou kennen en herkennen  Hun beeld van jou is voor hun ook direct ‘wie jij bent’ voor hun en uit dat plaatje ontsnap je niet snel. Het is bijzonder als je echt van ziel tot ziel verbinding voelt, met jezelf en met anderen. Het kan dat je de omstandigheid waar je in zit even de twijfel regeert, dan is de vlucht naar de tamme ganzen snel gemaakt en stok je weer even.

Vertrouw erop dat is tijdelijk, als je ziel er een is van een vlieger dan kom je daar vanzelf weer terecht. De verbinding en drive zitten in je ziel.

Voor vrijheid en eigen keuzes gaan is meest niet zo simpel. Immers de mensen uit je verleden willen jou zien zoals zij hun leven leven en ze willen jou in het plaatje passen zo ze jou zien. Dat jij inmiddels of allang een andere golf lente hebt, dat nemen ze eenvoudigweg niet waar en horen ze niet…tot ze zelf de waarde van de jou inzicht zien.

”Onze’ Cruijff (Winsemius) zegt daarover:     ‘Je gaat het pas zien als je het door hebt’.

En zo is het maar net.

Let us make the picture smaller: our children as the important ones

So how to make clear: What is it, the purpose thing?

And how do you get them towards that what and where?

Educate? Show? Stimulate? Focusing attention? Being the example…Modeling? Motivate? Making them aware? Indoctrinate? To love…!

In Wikipedia:
Education in the largest sense is any act or experience that has a formative effect on the mind, character or physical ability of an individual. In its technical sense, education is the process by which society deliberately transmits its accumulated knowledge, skills and values from one generation to another.

Ergo : it is time that we acknowledge that the world is new every day.

Is it about facts or our relationships towards things and people?

There is not so much wrong in passing on habits, thoughts and behaviors.. but in this process of modeling often some ‘nasty’ habits drop in. (how often do we hear:’ Ohh, when I look at my child it is like looking in a mirror!’ …’What is your focus?’, I would like to ask)

So that is where the ‘know yourself’ drops in. but we never (seldom) see the lies that we believe.

And I must say some have nasty habits. So they talk about educating ‘their’ children… as a sort of self growth thing.

Life is bigger I might add.

Take the divorce thing. A popular act nowadays. Not really the exception anymore. Funny (not so funny for the child) things happen there.
People do the ‘ownership’ act around there children. Watch it that is a wide spread virus when people divorce (and so be it, that cannot be the issue any more.. but it becomes that way if 1 of the 2 parents does not stimulate to love both in equal -time, space and attention- way). Suddenly one of the 2 claims to ‘know’ what is good for a child; takes ownership and determines everything that is ‘good’ for the child.

The child is ‘used’ as an example. We all are children.
We are not divorced but we are the world, with all our differences.
Do not turn sameness into a rule.

So a few thoughts:
• You never own a child
• Be the example in what you leave behind
• The purpose is to serve and make happy
• Realize: What you know is temporally the truth, and mostly only your truth
• Be humble: There is much more to experience and know than you think
• Never be obsessive about educating a child or a human being,
for content is context dependent and we need a context for expressing the behavior in our own time
• The most important things in life cannot be expressed in words
• What you perceive with your ‘senses’ and your ‘intuition’ is what YOU perceive
• Love and embrace differences
• Respect for everything that is
• My call for poetry and being the warm inspiration

celibrate what is and be thankful

3 nieuwe presentaties

1. De practitioners NLP/SOIL in 9 dagen door de beste trainer op dit gebied in Nederland. Een heerlijke reis om jezelf te leren kennen en de effectiviteit van je communicatie zakelijk en privé te verhogen

2. De Marketing, Branding en Positionering van Jezelf. Een 3 daags seminar over de realtie tussen jezelf, de nieuwe media, integriteit en je kwaliteiten zichtbaar maken. Leven en zijn in de moderne wereld

3. De diensten van The Institute op rij gezet.

Wij staan borg voor kwaliteit, diepgaande kennis, bezieling, vaardigheden. Meer dan een ‘new kid on the block’ een zuivere professsional met levenservaring, kennis en heel goede referenties… speels, ervarend en zeer praktisch en effectief.

1.

2.

3.

Een ei stolt bij 60 graden, water kookt bij 100 graden. Goud smelt bij zekere temperatuur en eb en vloed zijn te meten. Er valt veel te meten. 1 ding meten geeft geen richting aanduiding.  Bij meerdere kun je een patroon ontdekken die als gewoonte de vrijheid geeft om iets te doen. Ganzen die op de trek zijn laten de buitenste echt bewust vliegen, de anderen rusten en slapen temet; de hartslag is laag en ze ‘weten’ waarheen ze gaan door te volgen. Er is een mooi woordenspel te maken van Intuitie, intentie, gedrag en focus. Helder is dat je de betekenis aan je gedrag kunt geven door gehecht te blijven aan je diepste essentie.

Ergens zou ik een hernieuwd pleidooi willen houden voor de gewoonte dingen. Nick Cave zegt: You cannot play the piano and change the dipers at the same time.

Alles kent zelf de eigen tijd.

Een van de meest indrukwekkende voorbeelden in de natuur is de ontpopping van de rups tot vlinder, daar heb ooit aardige foto van gemaakt.

Gewoon om even mee te geven laat ik m eens zien. Een zo bijzonder proces.

De grappige tegenspraak van alle innovatie is dat we ook daar een structuur voor nodig hebben. De juiste voorwaarden scheppende omgeving, dat geldt dan echt de fysieke omgeving; het lichaam; de mind set en de focus…. daarnaast natuurlijk kennis van zaken over hoe onze body en mind werken. 

De creatie van het nieuwe staat centraal. Onderwijs is een systeem dat tot dusver een socialisatie machine lijkt te zijn geweest, nu gaan we daar van af … van het onder-wijs… en gaan bezien hoe we scheppen… 

Het “Gaat heen en vermenigvuldig u”, is wellicht beter te vervangen door: “Gaat heen en creëer”

Zonder contemplatie geen innovatie. Bezinning en integere aandacht zijn de sleutels voor een geslaagd feest en de beste resultaten.

Het is de eeuwen oude strijd tussen het ‘Momento mori’ en carpe diem. Tussen het gedenk te sterven, ergo je nalatenschap en het ‘Carpe diem’ , het zo fijn vertaalde NU en ‘pluk de dag’. Het is dit dualisme dat we betekenis geven door ze direct te mengen in zichtbaar gedrag.

Als we weer even beseffen hoe de natuur, dus ook die van ons het beste werkt… dan zijn we al een stuk op pad om onze kinderen de wereld en het gedrag te geven waar zij echt in alle toonaarden van kunnen genieten en in kunnen groeien.

Dat we daartoe onze zintuigen echt leren gebruiken lijkt een open deur… echter we beginnen net echt te beseffen dat wij de aarde zijn en dat wij de scheppers zijn van wat we doen

Een heerlijk feit is dat er zoveel voorhanden is om echt heel bewust vorm te kunnen geven aan hoe je doet wat je doet.

De tijd van consumptie als geluksvlinder is voorbij. Doen en ontwikkelen, kennisnemen en delen: produceren en je vermogens echt aan het werk zetten om kleur te geven aan je leven.

Dat is simpel en eenvoudig waar we nu staan

Zachtheid

Er zijn dagen, dat zijn voor mij de natuurlijke, waar ik de straat op ga.. in mijn opschrijfboekje (heb ik altijd bij me…sinds ik 16 was) tintelingen neerzet… waar ik even speel met de wolken en de heg… steels me permitteer om de voyeur te zijn op stations waar mensen gaan, staan en komen…de dagen waarin ook een file pracht spel geeft… vrijdag was ook zo’n dag in de ochtend met Nora op het terras bij Loos in Rotterdam.

De laatste maanden vooral ben ik omcirkeld met het marketing jargon ‘bloggen’, ‘posten’ en wat dies meer zij… een ietwat afgrijselijke leegte blijkt dan vaak achter te blijven na de beweringen van de ‘vernieuwers’ en dames en heren ‘innovatoren’… soms ook wel wat warms.. echter ik soms concreet mis is de levenspoëzie.. eerder in een stukje noemde ik het ‘verlangen naar wat is’… het aangenaam zijn in het moment en dan dralen in de stroom.

In mijn seminars en trainingen mag ik ten volle genieten en doen, mensen even meenemen op de reis die nog leerzaam is ook.. ; je kent dat gevoel wel… de inhoud veert van links naar rechts en is alom… iets wezenlijks raak je aan.. alsof ik voortdurend de bewegingen  van mijn lieve kindje Loulou zie die de wereld doet… en aandachtig natuurlijk deelt

Voor het terras was een film opname… ‘een shoot’  noemde de buren het. Jongen mensen, de ‘opname crew’ rokend … diverse van de engelen uit ons universum speelden wachters bij de tram…

Wij, Nora en ik, waren een der tafels … links champagne drinkende suit-supply managers… met lang strekte benen mannen opmerkingen..   verder een bezig gezelschap.

In ene had het woord ‘posten’ weer een andere betekenis. Een 7 tal keren werd de scene overgedaan. Zo gaat dat vaak met shoots en films, perfectioneren en slijpen. Dat is het mooie ook aan al dat we maken.

De zachte aandacht om te slijpen, de kleinste details mooi groot te maken, in dat proces ligt de schoonheid… de managers, al de mensen op het terras, de mensen in de tram.. iedereen hoorde in het spel thuis en bijna geen van ons wist waar het toe diende… wat het wel deed was ons even de focus centreren… ieder op eigen manier…