Laat ik maar meteen openen, ik hou van de schoonheid van vorm.

Daarvoor moet je zo men het noemt ‘onbewust bekwaam’ zijn. Dat betekent zoveel als dat je niet hoeft na te denken bij wat je doet en van daaruit kunt accelereren.

Is de inhoud niet belangrijk? Ach inhoud, ach inhoud… de angstige broeder van behoudendheid. Er staat geschreven moet zijn: er stond geschreven, immers dat moment is voorbij.

Je kunt een inhoud waarnemen, niet DE inhoud. Tenzij je het over suiker hebt, maar dan weer geldt… ieder kijkt op een andere manier tegen suiker aan.

Het fraaie begrip hiervoor is eigenlijk: fenomenologie, dat haar gronding kent bij Heraclitus (het wassende water).

‘Alleen oefening baart kunst’, zei men vroeger. Maniërisme kwam met Dante en het sprezzatura (moeiteloze spontaneïteit, nonchalance, gemak) van Castiglione. Nu heet het lifehacking te zijn: met de middelen die er zijn iets doen dat expressie geeft aan wat jij wilt, meest onconventioneel gebruik. Hoe ook in alle gevallen dien je aandacht te hebben voor creatie en de verbinding.

Vogels weten dit allang. Ooit was ik op Skellig Rock in Ierland om nota bene de Puffin te zien. De ‘rock’ bleek vol te zitten met de prachtige Jan van Gent. Daar zag ik de balts van deze majestueuze vogel: The sea has wings by Franklin Russell , een prachtig boek hierover. Dichter bij huis kun je de Fuut aanschouwen in het liefdespel.

Vindingrijkheid blijkt ons adaptatie mechanisme. Wij willen groeien, in techniek, in kennis en in kunde. Gelukkig blijken in de meeste kringen status, geld, afkomst niet meer van belang. Eenvoudig: pioniers worden zelden rijk in materiële zin, maar zijn van onschatbare waarde in bezieling.

Ga je verhuizen naar een perfecte plek: de meeste mensen maken kleine wijzigingen. Perfectioneren door leren, heet zoiets.  Zo ontstaan stijlen, er wordt afgekeken en de productie begint.

Hoe dat zich uit is voor velen verschillend, er zijn wetenschappers die verleiden zichzelf tot meer kennis; koks tot meer recepten en de vorm van presentatie; zangers met een cover; regisseurs met een re-make.

Vorm is de manier van communiceren. Er zijn mensen die van mooie kleding houden, anderen willen een enorm huis, weer anderen geven al hun geld uit aan reizen. Het is de manier waarop jij je leven inricht. Of wel: It is not what you do, but the way that you do it

Tot waar het geschrevene

de vorm

zal laten passeren.

Van Leeuwen, Oorzaken en een begin

In de kunst kennen we vele vormen, van Dadaïsme, de Stijl, realisme, expressionisme, de nieuwe zakelijkheid.

In de culinaire wereld is het niet veel anders, de franse keuken, de Italiaanse, de Thaise, prachtige Japanse.

In de mode, Haute culture, bebop, extravagant, klassiek, trendy enz

Uiteraard in de muziek, klassiek, ‘oude  muziek’, rock, jazz, metal, house eens

Ergo de vorm en stijl geven uitdrukking aan de beleving, de invalshoek en de bezieling.

Wereldreligies steunen op een aantal zaken: een kernovertuiging (Liefde), een grote groep aanhangers (gemeente van..), een visual (kruis), een tempel (kerk), meest muziek (als er iemand is die alles aan Bach te danken heeft dan is God het wel…) en de rituelen…. (ook een stukje van het lichaam van Jezus? Of slokje bloed?). Succesvol zijn vele religies, meest nu niet echt met heel tastbare zaken als basis.

De toestand waar je jezelf in bevindt (ziet hier mijn bezwaar tegen overmatig alcohol gebruik), gelijk met je focus, zijn bepalend. Of zo Lebbis (Sibbel) dat laatst zei: je intentie en de noodzakelijkheid maken je succes.

Waar de liefde is daar zijn begrip en delen. Waar behoudendheid regeert daar heerst de angst. Ziet hier het adembenemende en onvergetelijke gedicht van Lou Andreas-Salomé, vriendin ook van Rilke en Freud, aan Nietzsche:

Jahrtausende zu denken und zu leben

Wirf deinen Inhalt voll hinein!

Hast du kein Glück mehr übig, mir zu geben,

Wohlan—noch hast du deine Pein.

Voor Nietzsche werd in Turijn in 1889 de aanblik dat een koestier zijn paard sloeg de druppel die hem leidde naar krankzinnigheid, 11 jaar nog zou hij zwijgend verbrengen. Daar waren het besef van intentie en noodzaak volledig zoek.  Hij zei: “De doortraptste wijze van een zaak te benadelen, is haar opzettelijk met valse argumenten verdedigen”.

Uiteraard kan je natuurlijk een 7 gangen diner als plate service opdienen. Er uit zien als een aangevreten rat, dat doen meest mensen die ‘denken iets te zijn’… hun buit is meestal alleen geld en vermeende status… zeker niet waardigheid en aandacht.

Kafka: ‘Zie het leven als een 7 gangen diner, de meeste mensen zitten vol verwachting op het voorgerecht te wachten … terwijl het nagerecht voor hun neus staat’.

Aandacht is toch wel zo aardig, waarnemen en erbij zijn…. Niet de momenten voorbij laten gaan die zo waardevol uit te vergroten zijn.

Met Churchill:

During their lifetimes, every man and woman will stumble across a great opportunity. Sadly, most of them will simply pick themselves up, dust themselves down and carry on as if nothing ever happened.

Een wijze vrouw zei ooit tegen mij: ‘Door te willen overtuigen verlies je elegantie en klasse’. Ergo: Je moet een ezel geen goud geven als ie pakstro wil, toch weer met Heraclitus.

Ook ik wilde vaak overtuigen, blijven doorpraten. Tijd geven heb ik steeds weer geleerd. Dan komt men wel terug bij het hart en de passie. Tenminste als men durft te kijken. Introspectie is dan een ding… kijken naar je echte ziel en verbinding. Denk aan Lou Andreas Salome (mijn dochter heet Loulou! Naar haar).

Maan jezelf om trouw te blijven aan je oorspronkelijke ziel, zoek er een vorm bij die je past.

En pas op voor tradities en gewoonten, brrrr vaak (niet altijd) harnassen van de behoudendheid, van verloren ego’s die niets zijn.

Beweeg en schep, fantaseer en creëer!

Je hebt of een fantastische wereld of een bedachte werkelijkheid. Liefde maakt alles mogelijk.

Uiteindelijk is het: You just cannot buy style that is something you have.

Doe er iets mee. Jij bent uniek, zoals iedereen anders (Anaïs Nin)

Kies!

Net via een ander op facebook gezet: jezelf zorgen maken is het zelfde als bidden voor de dingen die je niet hoopt te krijgen…

Een mooie uitspraak.

Toch we maken ons er allemaal wel eens schuldig aan… even de oplossing niet te zien. Je trekt jezelf terug, sluit je af. Dat kan thuis zijn, dat kan op werk, in je relatie, op de sportclub. Het kan door uitbundig gedrag, door overmatig lachen… eten …. Drinken… reizen… kopen… je bankafschrijvingen niet open maken….enz enz.

Krijgen mensen het in de gaten, of omdat je het vertelt, of omdat zij het ‘gehoord’ hebben of …omdat zij het ‘denken’ te zien… dan kan het dat er een wagonlading aan variabele ‘hulp verleners’ zich aan dienen. De ene  stil, de ander ruimt de boel op, de ander gaat concreet oplossingen aanbieden… er zijn praters, delers, gevers, zij die zelf de kans schoon zien om zelf te klagen, zij die de mogelijkheid te baat nemen om hun ego in je gezicht te proppen, zij die ‘expres maar even niet van zich laten horen… enz.. Volgens hen zelf allen met een ‘goede intentie’ en daar geloven we maar in. De intentie is weinig waard als je niet een beetje zelfkennis hebt.

Zo gaat dat nu een keer met intenties. Ik kan de intentie uitspreken dat ik je computer kan repareren als de hard schrijf naar de filistijnen is, echter ik zal zeker niet het goede ding onder handen gaan nemen. Het menselijke brein is vele malen complexer als een computer, placht ik te denken.

We willen geen labels uitdelen, -immers ‘wie mij labelt ontkent mij’-, zegt de wijze Kiekegaard. Labeling is een armoedebod, geestelijke armoede dan wel te verstaan. Toch werkt de wereld van de marketing met ‘doelgroepen’, maar dat is op basis van bestedingsdata, ergo wat je waar koopt en voor hoeveel.

Stiekem kan het zo zijn dat we speels met labels om gaan, gewoon om een beetje spel te spelen. Daarnaast om te mind mappen en inzicht te krijgen. De labels die ik hieronder neerzet kunnen je even doen nadenken over je eigen rol of reactie….

We gaan dus van uit dat iemand een probleem heeft of doet. We weten dat het maken van verwijten je niet dichter bij de oplossing brengt.

Natuurlijk is het handig te weten voor jezelf: wat nu echt de kern is van het probleem?. Dat gaat meestal niet zo in ene, daarom is het handig te weten bij wie je uithuilt, jezelf leeg kotst of wie je binnen laat ofwel voor je neus hebt.

De juiste persoon naast je hebben kan waardevol zijn. In dat kader lopen we een aantal varianten langs. De varianten in –niet de professionele- ‘hulp’ in je omgeving zijn talrijk:

-        De psychologische benadering: direct gaat men, meest gedissocieerd, mee zoeken naar de oplossing

• Een rationele benadering quasi intelligent
• Je voelt je verloren, immers jij als mens en dus het probleem wordt niet erkend (voor je gevoel)
  • voorzichtig mee zijn of door blijven klagen tot ze zot worden en het op zichzelf gaan betrekken

-        De psychiatrische benadering: het probleem ligt bij jou (gedissocieerd gebracht)

• Is de beschouwing; je bent min of meer ‘het product mens’
• Zit je niet op te wachten, maar kan helpen…
  • kan zijn dat je volledig met jezelf in analyse gaat en voor eeuwig een therapie junk wordt

-        De vrienden (innen) benadering: luisteren, oordelen niet, durven te confronteren…

• Ze geven je warmte en liefde… ‘ze kennen je ziel’
• Je kunt spuien, je kunt alles eruit gooien, ze kijken naar de oplossing
  • waardevol: gevoel van warmte en ruimte…

-        De ‘mannelijke nadering’: het oliebollenhoofd ziet zijn of haar kans schoon eens flink het eigen wereldbeeld te spuien

• Binnen een tel heeft de persoon tegenover je de ‘oplossing’ en die ‘wist altijd al hoe het zat’.
• Een soort amateur Einstein met een belevingswereld van een stoeptegel
  • Jij blijft met schuldgevoel achter… Komen meest maar 1 keer….Wegsturen die lui…

-        De moederlijke benadering: kiest direct partij en veroordeelt de ander

• Geeft direct richting door ‘haar toch al bestaande twijfels’ in je gezicht te proppen
• Je hebt het gevoel kind te zijn en denkt: waar bemoeit ze zich mee
  • Aanhoren (niet te lang), draait wel bij als ze gezond verstand heeft

-        De vaderlijke benadering: meest in stilte, maar kan op tilt slaan…

• Gewoon even tijd geven
• Je hebt het gevoel niet te bestaan en serieus genomen te worden
  • Na paar weken iets gaan doen met de persoon, dan geeft die wel uitleg over zijn overwegingen

-        De Religieuze of Goddelijke benadering: ‘biecht mijn kind’; ‘de Here God kastijdt wie hij lief heeft’, ‘Het is een leerervaring…’ ; ‘Het is je Karma’

• Kijkt naar het zingevingsdeel
• Plaatst alles in het grotere licht
  • Je voelt je nietig en beseft dat tijd een wonderbare genezer is

-        De hulpeloze benadering: welwillend maar zonder standpunt of ruggengraat

• Men laat je praten en praten
• Men vraagt steeds: wat kan ik doen, maar doet niks
  • Maakt dat je aan overtuigen slaat en dat is niks

-        De non verbale benadering, zwijgend en starend

• Benadrukt de intentie van zichzelf voortdurend
• Er wordt geen woord gezegd dan ‘wat verschrikkelijk voor je’
  • Werkt op je zenuwen of niet. Kies

-        De empathische benadering: ook wel de klaagmuur functie:

• ‘Waar een klaagmuur staat daar komt oorlog’ zeg ik –met knipoog en respect voor de muur.
• Je raast door en gaat volledig rationaliseren
  • Is link, je gaat hun wens door elkaar halen met je eigen probleem

-        De adviserende benadering: gaat direct over tot schisma’s en vergroten van de gaten.

• Zegt neutraal te zijn, zulks bestaat niet
• Doet quasi  aan ‘non directieve coaching’
  • Onzinnig en linke soep…

-        De schuilbenadering: je ontvangt sms of mail of hoort niks

• Praten er met iedereen over behalve met jou;
• je merkt pas achteraf dat ze ‘betrokken’ waren
  • voelt alsof je belazerd bent, maar is een keuze van de persoon

-        De egoïstische ofwel luizen benadering: doen alsof ze behulpzaam zijn

• Men ziet kans hun ego en ‘visie’ in het spel te werpen
• Men gaat aan de haal met de inhoud en je woorden en gaan de baas over je spelen (meest met tussen zinnen gebracht)
  • Vermijden als de pest en volledig negeren

Blijf alert en let op wie je binnenlaat, is het credo. Maak er een spel van, direct al. Over act, vergroot alles oneindig uit. Geniet van je probleem en de aandacht, met volle teugen om beeld te krijgen van de mensen om je heen ook.

Je hebt een probleem en bent geen klaagmuur. Over die muur gesproken… het mooie is dat je op een briefje ‘je wens of je gebed’ verwoord. Dat is een kwestie van goed formuleren. Formuleer je probleem in een wens of gebed. Contempleer zelf. Get a fresh mind. En ga door.

Fra angelico, schilder en frater uit de 15^e eeuw aan het piazza san marco in Florance, -een pracht museum en voormalig klooster- kende de ‘cel’. De cel is een klein hokje waar ook De Medici hun plek van contemplatie en bezinning deden.

Da Vinci  beschrijft de waarde van de ‘witte muur’, daarop liet hij zijn gedachten en beelden de vrije loop.

Dat gaat dan over je fantasie en de creatie. Lastig meest in de tijd van ‘probleem’.

Anna Enquist heeft het piano spel aan geraden. Muziek, schilderen, sporten, wandelen, schrijven… alles is mogelijk.

De mensen zijn wellicht warm en ‘nuttig’, het pianospel geneest gelijk bewegen.

Belangrijkste voor mij blijft de ‘witte muur’ in ‘de cel’, dat je dus tijd neemt na het ‘probleem’ om schets en beeld te maken van je toekomst.

de hollandse variant

de amerikaanse variant

Werelden van fitness

We zouden squashen, Gijs en ik. Zo te doen gebruikelijk was ik wat eerder en dacht ‘even aan de apparaten hangen’. Zelf
ben ik een van de zielen die zo 5 maal in de week sport, simpel voor de fun, vorm, weerstand, conditie, endorfine en serotonine.

Omkleden, gemiddelde leeftijd 65. Zo oud ben ik nog lang niet. Vriendelijk zich uiterst rustig bewegende ouderen waren m’n gezelschap.

Enter de gym, dat is nu health fitness lifestyle centre of zoiets. Op de achtergrond zachtjes het ‘Una Palona blanca’ van the George Baker selection. Een fraai muziekje voor in het de bejaarden tehuis. Op de hometrainers en wandelbanden: ouderen.

Slecht uitgedorst en zeer zuur kijkende ouderen. ‘Huh’, wat gebeurt hier? Een bezigheidstherapie centrum of een gym? De sfeer van een laatste tocht. Ademloos stond ik stil. Vastgenageld te midden van een sessie in clubhuis ‘het laatste honk’.

Kijk ik heb niks maar dan ook niks tegen wie dan ook die sport. Sterker ik moedig het aan. Maar waartoe was dit? De complete levenloosheid. De muziek, de kleding, de uitdrukkingen op het gezicht. De ‘je-ende’ sportcoaches – zo ze tegenwoordig heten. Zulks link ik nu net niet aan sport en beweging, laat staan aan ‘werken aan je gezondheid’ –zo ik daar hoorde.

Mijn gedachten schoten terug naar de VS.

Ik volg nog wel eens seminars en congressen in de VS. Daar was ik in Anneheim (L.A.). 3 maanden. Ben een ‘gym’ type. Dus iedere ochtend om 6.30 naar Bally. Op een dag komt er een buitengewoon elegant geklede – in sport tenue- vrouw van 72 binnen. In mijn hollandse domheid keek wat schrander maar ook ontroerd. Een half uurtje later stormt ze op me af en zegt: the class begins, come on. Meegaand als ik ben, ik huppelde achter haar aan.

Ik dacht, een klasgenoot leuk! Voor de les begon zag ik de vrouw niet meer. In ene ging de muziek aan. Met hoofddoek om het hoofd, halve boks handschoentjes aan positioneerde zij zich voor de groep en begon direct.

‘Huh’, hoorde ik mezelf denken, ‘zij is de teacher?’. Dat denken bleek een kort:  ‘Come on come Cor, Move along, your doing perfect’. Het werd mijn eerste ervaring met ‘steps’. Uiteraard ging mijn lichaam, die ik scherp in de gaten kon houden in de spiegel, alle kanten op, echter meest niet met de groep mee.

Mijn conditie was niet zo geheel slecht. Toch aan het eind van het uur droop ik van de zweet, tong op m’n schoenen. Vrolijk kwam ze op me af, reikte mij m’n handdoek aan –geen zweetdruppel te zien bij haar- en zei: ‘Very good, see you tomorrow at 7 Cor, lovely that you joined us’. ‘He came al the way from Holland to join us’, schalde ze door de zaal en een applaus van de uitgelaten frisse menigte was mijn deel.

In Nederland, daar in Leiderdorp –een echte city om te sporten- om precies te zijn, had ik nu een andere evaring deze week.

In de ‘gym’s of healthclubs in the States heb je up beat muziek. Hier de George Baker selection.

De leiding hadden een 21 jarige ‘life style balance coach professional’ en een ‘life style balance fitness teacher’ , die beide de 2 weekenden lange durende intensieve kennis training gedaan hadden: ‘Wij weten hoe je moet leven, dus tonen wij het je even’. Tja daar kan ik niks tegen in brengen. Overspoeld door kennis, technieken en inzichten namen ze de ouderen onder handen.

Twee groepen die rouleerden, daarnaast nog 1 op 1 sessies.

In de 1 op 1 sessies zie ik een hoogbejaarde man ‘les’ krijgen van de 21 jarige jongeman. Ik luister mee, het gaat over hoe te bewegen, over het dieet en hoe de goede man zijn leven inricht. Het is een ‘full life balance program’; voordeel is, het vergt geen bijbetaling en de bezigheidstherapie is begonnen.

De oudere man zijn ogen puilden uit. Hij staarde de jongen hulpeloos aan. De jongen, monter en olijk, sprak de man steeds aan met ‘Je moet dan dit doen’, ‘Uiteraard ook je eet patroon aanpassen’, ‘fit zijn vraagt een echte attitude’, ‘je mind set daar draait het om’. Ik kon alleen maar staren naar dit slachtoffer van de wereld van de marketing.

De andere groep was doende wat bewegingen te maken voor een veel te grote spiegel, dan wel met een elastiek onder tussen de voeten. Een akelig plaatje waar elke vorm van menselijk elegantie ver te zoeken was. Een pleisterplaats waar de zinloze leegte volledig post had gevat. Op de achtergrond inmiddels ‘Daar in dat kleine café aan de haven’.

Sport is ook, zo wielrenners dat zo mooi zeggen: soigneren. Dat woord, de gedachte aan het uiterlijk, de energie  en elegantie, zijn een prijs waard.

Uiteraard de verdeling 8 vrouwen 3 man achtige wezens. Nergens een lach, nergens energie. Een plichtmatigheid die je bij garnalenpellers nog niet tegen komt.

‘Is dit ons voorland?’, vroeg ik de inmiddels gearriveerde Gijs, slanker worden om goedkopere kist te kunnen bestellen…? Een ander doel zag ik niet. Patiënten op een afdeling van een inrichting uit de jaren 70 tig.

De kleding stijl deed me ernstig denken aan een basketbal scène uit One Flew over a Cuckoo’s nest. Kolderiek is een fraai woord dat wel past.

In de VS deed ik toen onder meer een aantal seminars bij Deepak Chopra in Carlsbad. Sprak hem aan en vroeg op straat, Deepak

‘What is you opinion about people who go to the gym or do sports every day’. Hij antwoordde in zijn pracht amerikaans indiaase accent:

‘Your body is you palace, that is were it all starts. Treat it with the most care and attention. Doing sports can be perfect sure. But you know only if you do it with a smile. Condition you self in wearing the happy smile first, other wise it is counter productive’.

Hij wreef over z’n buikje, we lachten en liepen samen verder.

California, the ‘left coast’, loopt al decennia voor op trends. Charles Groenhuizen zei ooit: ‘In California heeft iedereen het idee zelf het centrum van het universum te zijn’. Een leuke gedachte en fijne attitude.

In ander geval komen we op:

One flew east, one flew west, one flew over a Cuckoo’s nest, schreef Ken Kesey in 1962.

Ergo wellicht moeten we er allemaal een keer aan geloven. Ik heb daar zo m’n twijfels over…

Life style is een attitude. Het is in volle bewustzijn, delen en genieten. Dat is mind, body en appearance. Of je sport, of je eet, thuis bent, op straat loopt… je energie maakt het.

Als we naar Leiderdorp kijken… ieder zijn weg of methode klaarblijkelijk… dan is de redding  de verschillen te koesteren, dacht ik eerst… tegelijk moest ik weer aan de dame uit de VS denken.

‘Get the most out of life and live it to the utmost…’, wervelde zij bijna iedere ochtend weg… terwijl ze op haar Johnny Logo achtige fiets sprong.

Over de patiënten…  Als ze thuiskomen hebben ze toch een gezonde ochtend gehad…. althans dat hoop ik dan maar…

Uiteindelijk gaat erom wat je met de ingrediënten doet! Even een stukje over eten.

Om de regie hebben over gewenste uitkomsten is 1. De juiste voorwaarden scheppende omgeving creëren 2. De stappen om er te komen goed weten en communiceren 3.

We weten, ‘iedereen heeft het beste voor’… ook weten we er zijn… aannames, aannames.

Wat neem je voor waar aan? Wat neem je waar? Ken je intentie!!

Mijn basis aanname: iedereen wil liefde en genieten,  iedereen wil gehoord worden… wil erkenning en herkenning…. En dat ook ervaren en… beleven.

Maar door wie en hoe? Ken uzelf en uw vermogens is zeker belangrijk, belangrijker wellicht nog de zon voor  een ander te kunnen zijn. Echt een ander blij weten te maken, de ander op die manier verleiden met de middelen die de ander wil. In plaats van jou smaak door de strot te willen persen. De kunst van koken en presenteren blijken dan belangrijk.

Perceptie is een eenvoudig ingewikkelde zaak.

De eenvoud ligt erin dat iedereen een andere invalshoek heeft.

Ingewikkeld wordt het doordat de wil tot overeenstemming wordt bepaald door: de eigen intentie, je vermogen te denken, hoe zeer je openstaat voor andere invalshoeken, je vaardigheden en een reeks andere zaken.

Als je jezelf wel eens afvraagt, waarom er steeds meer procedures komen; waarom er een oneindige reeks aan wetboeken is; waarom er op een gemiddeld kruispunt 25 middelen  gebruikt worden om de mens van de ene kant naar de ander te helpen zonder dat ie onderweg botst; waarom Schiphol als bedrijf –vervoert zo’n 45 miljoen mensen per jaar van A naar B- zo’n onverstelbaar succesvolle onderneming is…

Dan is het antwoord: de logistiek van communicatie. Het is een spel van afstemmen.

Hoe je doet wat je doet. De afspraken en inventarisaties die je maakt Hoe een ieder Wat moet doen om van A naar B te komen.

Als het belangrijk wordt,- in loon onderhandeling, bij het kopen van een huis, in een relatie met wie dan ook, in het ziekenhuis-, allen zaken waarbij ook de emotie een grote rol speelt.. dan zijn het:

• de feiten
• het proces
• de procedures

die tellen. Dat klinkt te veel ‘management… dus tastbaar…

Graag, in mijn hart ben ik een kok –ik heb jaren lang als kok gewerkt, zie ik veel als recepten.

Neem de  gelatine, die je nodig hebt voor het maken van een bavarois. De substantie waarin je het oplost, dient af  te koelen tot 42 graden. Is het te heet dan zakt de zaak als een plumpudding in elkaar. Is het te koud dan kun je het niet goed door elkaar spatelen.

Met een glimlach denk ik nog aan Billy (Marijn) die wel 30 keer dat ding liet instorten. Je moet weten wanneer je wat hoe doet. Hij wilde graag zelf experimenteren, tot hij toch maar eerst het recept nam om daarna te experimenteren..

Eten heeft een speciale plek in ons leven, of zou dat moeten hebben. Als we mensen uitnodigen dan besteden relatief veel zorg en aandacht aan het maken en presenteren van een dis. Je dient te weten wat men wel graag eet en liever in het geheel niet. Je schept een fijne sfeer en zorgt voor de omlijsting.

Bij elk gerecht (lees: het geen je uiteindelijk als resultaat wilt hebben) geldt dat je een beeld het van de uitkomst en wensen hebt.

Je visualiseert wat je wilt. Hebt een beeld van de wensen van de mensen en hun wensen. Je kent de omgeving. Kent het aantal gerechten…. En hebt een lijst, een beeld van

-       de setting

-       de ingrediënten

-       de middelen

-       de stappen

-       de handelingen

-       de materialen

-       de presentatie

Malcolm Gladwell zegt dat om een bepaalde vaardigheid of kunst echt te internaliseren je er 10.000 uur mee bezig moet zijn geweest. In denken, praten en doen. Dat zal. Alles en dan ook alles wordt bepaald door je intentie: wil je iemand anders blij zien of wil je alleen zelf blij worden? Ik heb het idee dat je vermogen om te dienen, jezelf en anderen het gelukkigst doet zijn.

Dat maakt de hospitality branche tot een mooi voorbeeld.

Zie het leven even als een groot culinair festijn. Als kok geniet ik ervan als anderen genieten van wat ik gemaakt heb voor hen!

Het komt in je leven weinig voor dat je echt een zo diepe zielsverbinding voelt, dat je het gevoel hebt thuis te komen. Een onmiddelbaar vertrouwen en een diep geworteld weten.

Her gaat verder dan liefde alleen, het is groter. In 1 moment weet je dat het klopt. Het mooie is dat je over afstanden voelt, een soort remote viewing of telepathie,  wat er bij elkaar speelt. Eeneiige tweelingen hebben dat vaak ook.

Die verbinding is zeldzaam. Moeilijk uit te leggen aan anderen.

Jaren geleden ontmoette ik een prachtige vrouw, in een blik wisten we beide: wij zijn het.  We hoefde niet te spreken erover. We wisten het. Ik ben een prater, maar weet ook:

‘the most important things in life are not things’.

We voelen altijd de golflengte nog. Voor ieder mens – zo geloof ik dat- is er zo iemand. In wat trivialer woorden: de liefde van je leven. De kunst is om het vast te houden.

De werkelijkheid is bruusk als niet oppast. Niets menselijks is mij ook vreemd. Je eigen emotionele staat, je woorden, de onvoorzichtigheid ervan soms en het onaandachtig zijn en je mee laten slepen door die emotionele staat. Waar die ander niets geen oorzaak van is.

Ik zelf bemerkte dan dat ik vaker me liet leiden door een bepaalde gebeurtenis, teleurstelling, dat dan bijna boers of, zo je wilt direct, deelde. Weg van elegantie en weg van enig besef tegen wie je aan het praten bent.

Dat is pijnlijk en schaamteloos. Achteraf leuterde ik dan wat over dat ik het niet zo bedoeld had… maar toch… Woorden lijken vaak dingen en de emotie lijkt, al is dat geheel niet zo bedoelt, toch een beetje ook voor de geliefde.

Ik heb moeten leren dat ik m’n teleurstelling kan delen, maar mijn geliefde daar geen deelgenoot van moet maken. En het is altijd een punt van aandacht. Dat ik de emotie intelligent benader (is niet alleen rationeel), en niet dat mijn emoties mijn intelligentie laat bepalen.

Zo heb ik geleerd dat wat ik noem: emotional state control, een van de meest wezenlijke onderdelen van ons leven is. Het zorgt ervoor dat je bent waar je bent en de aandacht deelt die er is en daarmee ook laat groeien..

Klagen is een domme gewoonte.

Over oplossingen praten zonodig nog dommer.

Wees gewoon waar je bent, met volle overgave.

In alles deel je het moment, daar dien je te zijn… in warmte, met liefde en aandacht.. zo je dat bij een kindje bent.

Dat is een leerschool die niet stopt. Elke dag opnieuw.

De omstandigheden kunnen bruusk zijn, of je kunt ze zo beschouwen. Men zegt wel eens: Je kunt alles de betekenis geven die je wilt. Een mij wat al te rationele invalshoek maar soit.

Emotional state control zorgt ervoor dat je bent waar je bent. De golflengte die er is op waardeert.

Het geeft je een golflengte gevoel, waar vanuit je kunt bewegen en delen.

Het maakt je sensorische bewustzijn groter. Je labelt niet maar verbindt. Vanuit die verbinding groeit.

Je ervaart in plaats van dat je denkt.

Dat is oefenen en oefenen. Klagen zet je terug in de tijd. Het is als stemmen van een piano, als je een tijdje gespeeld hebt, hoe mooi ook, dan dient het ding weer gestemd. Met een auto is het zo, met een computer doe je aan defragmenteren en weer even bij elkaar brengen wat bij elkaar hoort. Er zijn legio voorbeelden.

Aandacht is dan het begin. Conditioneren en repeteren het vervolg. Moeilijk is het niet, maar DOE het wel. Kijken naar je geliefde –en for all i care’ maak je daar een gewoonte van naar alles- vanuit die verbinding.

• Voor je hem of haar ziet, adem diep in en uit een keer of wat.
• Spring voor mijn part een paar keer op en neer: beweeg
• Trek even een minuut de meest rare bekken.
• Breng jezelf terug naar je hart en ervaar het warme gevoel dat je voor die persoon hebt.
• Wees gelukkig en dankbaar dat die ander er is en laat dat elke dag blijken. Niet alleen in woorden maar ook in zachte aanraking. Plezier de ander, maak de ander blij. Maar bovenal vervul je ziel van dankbaarheid voor die ander.

Nogmaals niets menselijks is mij vreemd. Ik ben een mens en heb het ook vaker dan eens ‘fout’ gedaan. Kwam meer dan eens met een sacherijnig hoofd binnen stappen. Zei ik domme dingen, die ik niet meende. Dan kun je alleen hopen en vertrouwen dat de momenten van onaandachtigheid niet de golflengte gaan overschaduwen. Meest komt het goed. Soms laat je het lopen en dan blijft het je hele leven een herinnering. Waak daarvoor, waak daarvoor.

Onvoorzichtigheid is kwalijk als we het even zien als onaandachtigheid.

Dan is het de keten van schuld die om je nek hangt als in het prachtige boek van

Samuel Taylor Coleridge: The Rime of the Ancient Mariner

http://nl.wikipedia.org/wiki/The_Rime_of_the_Ancient_Mariner

Vrijheid en groei geven bloei

Er word mij vaak gevraagd: welke boeken heb je gelezen? Wat heeft jou beïnvloed?  Welke films vind je nooit? En kun je me lezingen of schrijvers aanraken?

Ik ben een soort neo renaissance mens,  hou van zeer veel en ben altijd gegrepen door mensen met bezieling en passie. Aandacht,  interesse in wie iemand is of wat ‘ie doet,  verwondering en bewondering horen bij me. Iets in mij vind klaarblijkelijk dat we met ontzag en respect met de wereld en mensen om moeten gaan. Dat sleur en loopgraven nu net niet de dingen zijn die ons dienen. Heden ten dagen zijn alle geleerden het daar wel over eens.

Maar in begin jaren 80 waren er zoveel omwentelingen en werden de wereld en de oude geloofsystemen zo volstrekt gehusseld dat het voor menigeen er toe leidde terug te grijpen naar vertrouwde patronen. Gelukkig is dat heden ten dagen anders. De adaptatie, interesse in wat er in de wereld is. Het onderzoeken van de goede uitkomst in plaats van vasthouden aan oude eigen gewoontes en geloofsystemen zijn voor de wijze mensen niet aan de orde.

Nu haal ik er even 1 uit mijn collectie. Ik las hem voor het eerst toen ik 19 was denk ik.

Je bent dan als jongeling je verhouding tot de wereld aan het zoeken. Een beetje sturm und drang  (gelukkig heb ik later de rede er weer bijgeleerd te waarderen); ik heb mijn hersenen leren gebruiken). Ik genoot het leven, danste, schreef, fotografeerde, hield van kunst en muziek, las alles wat los en vast zat en was een spons waar het ging om interesse in mensen te hebben.

Van kindsbeen af werd ik als ‘anders’ gezien, slim en zeer intuïtief. Met verbazing nam ik vaak waar dat er zoveel zaken in de wereld zijn die er te delen en te ontdekken zijn. Terwijl onderwijl vele mensen er wel over spraken, heel graag wilde, maar er niks mee deden. Ingesleten patronen en verhoudingen bleken vaak de basis voor de volgende beslissingen en dagen voor velen. Ik ‘inspireerde’ ze, hoorde ik vaak. Daar waar ik voor mijn gevoel gewoon deelde wat ik waargenomen had.

Er waren in die tijd veel boeken, die ik tegen kwam, met min of meer de gelijke strekking als het stukje hieronder. Voor mij nieuw en soms al heel oud, maar zo gaat dat met de dingen ze zijn altijd nieuw als jij ze leert kennen.

• De kleine prins van Antoine de Saint-Exupéry, al in 1951 –dat was voor mijn tijd, vertaald.
• Jonathan Livingston Seagull, van Richard Bach

Nu zouden we zomaar de Dala Lama,  de Alchemist van Coelho, de dagboeken van Da Vinci en vele anderen in deze rij kunnen zetten.

Voor mij waren het herkenningspunten.

Nu die ene schrijver of zo je wilt dat ene mens en een fraai stukje:

• Sören Aabye Kierkegaard.( 1813-1855)

Hij wordt gezien als de vader van het existentialisme en heeft grote invloed gehad op de moderne psychologie.

Ik las toen:

Wilde Ganzen

In ’s hemelsnaam, mens, pas op voor één ding: zo gauw je bemerkt dat tamme ganzen macht over je krijgen, maak dan dat je wegkomt, méé met de trek, opdat het er niet op uitloopt dat je als een tamme gans gelukzalig blijft doorwaggelen in laag-bij-de-grondse jammerlijkheid.

Interesse, openstaan, ontwikkeling en ontdekking zijn goed voor lijf, leden, hersenen en voor je energie. Ze houden je jong en verhogen de kwaliteit van leven. Je ontdekt als het ware een heel land en niet alleen de fiestwegen, de natuur, de cultuur, het eten of de hotels en de mensen alles apart maar als geheel. Je associeert meer en dat is goed voor je flexibiliteit.

Zaken kosten tijd. Dat heb ik in de loop der jaren geleerd. En gewoontes hebben we nodig, we kan niet 100 % bezig zijn met altijd maar ontdekken en in de wolken hangen.

Daarnaast zegt men wel eens: ‘Je bent wie je kent’. Daar hangt aan vast dat mensen die je kennen jou willen kennen en herkennen op de manier waarop zij jou kennen en herkennen  Hun beeld van jou is voor hun ook direct ‘wie jij bent’ voor hun en uit dat plaatje ontsnap je niet snel. Het is bijzonder als je echt van ziel tot ziel verbinding voelt, met jezelf en met anderen. Het kan dat je de omstandigheid waar je in zit even de twijfel regeert, dan is de vlucht naar de tamme ganzen snel gemaakt en stok je weer even.

Vertrouw erop dat is tijdelijk, als je ziel er een is van een vlieger dan kom je daar vanzelf weer terecht. De verbinding en drive zitten in je ziel.

Voor vrijheid en eigen keuzes gaan is meest niet zo simpel. Immers de mensen uit je verleden willen jou zien zoals zij hun leven leven en ze willen jou in het plaatje passen zo ze jou zien. Dat jij inmiddels of allang een andere golf lente hebt, dat nemen ze eenvoudigweg niet waar en horen ze niet…tot ze zelf de waarde van de jou inzicht zien.

”Onze’ Cruijff (Winsemius) zegt daarover:     ‘Je gaat het pas zien als je het door hebt’.

En zo is het maar net.

Er was laatst iemand die zei: ik neem tijd voor mezelf en ga nadenken om nieuwe koers te bepalen…

Ondertussen bleken de belangrijke beslissingen al genomen en die werden voorgelegd als een fait accompli.

Dat ging over werk zogezegd, maar werk is meteen ook sociale omgeving, wonen, inkomsten en wat dies meer zij.

De beloftes bleken broos en de woorden leeg. Een pijnlijks situatie voor die dacht deel te zijn van de beslissing.

Niet een heel frisse strategie.

Ach dat bracht me erop een kort stukje over kiezen te schrijven. Dat krijgt nog wel een vervolg dit stukje.

In een complexe samenleving is het maken van een keuze een ding.

In je werk toekomst, in je relatie leven, in het kiezen van een woonplek en in je flexibiliteit.

„Es kommt darauf an/ für welche Richtung wir uns entscheiden/ entscheiden wir uns/ haben wir falsch entschieden” zegt Thomas Bernhard

Aristoteles zegt: “Op de beslissing die je neemt volgen tienduizenden anderen”. Je slaat een weg in en dan veel meer wegen niet.

Je zou zomaar kunnen zeggen dat het nemen van de juiste beslissingen een groot goed is.

Kan je daar een vaardigheid in ontwikkelen? Zeker. Kan je zeker weten dat de beslissing de juiste is? Dat is onderhevig aan je self talk (het incanteert als het ware) en hoevaak en hoe groot je het cultiveert. Wees daar voorzichtig mee, terwijl we ook weten dat dit de succes factoren is voor velen die het verschil gemaakt hebben.

De feiten zijn zwakke broeders in dit geheel want het gehele neuro-fysiologische circus gaat beginnen met dit spel. Een hecht patroon in lijf en hersenen. Neem je eigen 06 nummer, die zeg je in een bepaalde volgode. Geeft iemand een andere volgorde terug dan hou je even stil en moet oriënteren… je herkent het als het ware niet. Terwijl het wel de zelfde cijfers zijn.

Praat je er alleen over met mensen die graag meehuilen in het bos? Dus die zelf geen enkel effect in hun dagelijks leven hebben van jou beslissing? Ik zou het afraden.

Praat je er juist over alleen met jezelf… oeps dat is wel erg Taxi driver van de Nero.

Mindmap je? Dat kan helpen.

Praat je met mensen die het niet met je eens zijn? Brengt je op gedachten.

Brainstorm je om zoveel mogelijk verschillende invalshoeken waar te nemen? Lijkt snugger.

Modelleer je mensen die er goed in blijken, lijkt handig om inderdaad het proces van besluitvorming onder de loepe te nemen.

Wat zijn dan de factoren die een rol spelen? De moraal van je opvoeding en jezelf; de invloed van je ouders; je peergroep; je beeld van wat de realiteit hoort te zijn.. geld, liefde, status, roem, waardering… ; je vermogen om even het plaatje stil te zetten en vanuit een helicopter view te kijken; je vermogen tot visualiseren… op papier!! En niet in eigen bovenkamer; je vermogen tot introspectie; je mate van authenticiteit; je oprechtheid en integriteit; je vermogen om zelf de verantwoordelijkheid te nemen. Enz enz.

‘Doen wat je zegt en zeggen wat je doet’, de moraal van Fortuin.

Hachelijk zijn in menig relatie, ik heb geleefd en nog eens gecoacht, de ommezwaaien. Van het ene op het andere moment volgt er een wijziging en geen hond uit de peergroup kan het begrijpen… echter.. echter dan zijn er altijd wel -meest oude-  ‘schouders’ die steun bieden en je ‘begrijpen’ , mee praten… dan wordt het link.

Die schouders hebben vaak nul en geen verantwoordelijkheid, maar reutelen lekker mee als zouden ze je dienen. Dat is wederom linke soep, de ‘goede intentie’ wordt dan het woord. Echter is die van jou? Kennen ze de echte feiten en diepere gronden?

Rationaliseringen blijken dan een grote vijand, meest gebaseerd op irrationele drijfveren. Dan is er ‘het gevoel’ of ‘de intutie’, je kent dat wel ‘ja het voelt nu zo of het is mijn intuitie…’ da’s oppassen.

Meest is dat weer je neuro fysiologie, kiest voor wat vertrouwd voelt… je ‘systeem’ kent het en het heeft vaak gegeven wat je wilde… de groei is dan zeer beperkt. Of erger nog de niet te ontvluchten drang om sociaal wenselijk te zijn aan ouders of ‘tradities’. Het vermogen om te kunnen bijsturen is een wellicht het meest wezenlijke, niet vast lopen in drogredenen en valse argumentaties.

Dus niet schuilen in oude patronen van vroeger en er niet uit durven stappen. Vanwege ouders of vanwege geld of weet ik wat men alles aanhaalt.

Nee zeggen en dan op nette manier bespreken hoe dan wel met degene die het aangaat.

Onze mensen wereld is zeer afhankelijk van vertrouwen en consistentie. Dat zijn peilers, immers als je niet meer vertrouwen op wat iemand deelt en zegt, met gevoel en woorden, dan kom je bescheten uit. De geschiedenis heeft er nogal wat tragische voorbeelden van. ‘Ook gij Brutus…’ , ‘de beroemde 30 zilverlingen van Judas’ .

Een aantal slimme wijsheden:

- nooit belangrijke beslissingen nemen als je jezelf slecht voelt

- bij conflicten: die bespreken met wie je een conflict denkt te hebben (leve de mediation)

- trouw zijn en tijd nemen - bezint eer gij begint… even nadenken, even het plaatje stil zetten, even visualiseren, even met de mensen die er echt mee van doen hebben over spreken.

- wees integer, belazer mensen en jezelf niet. Laat je onbewuste en verleden geen met trauma’s gevuld vuilnis vat zijn, die je keuzes bepaalt. Kies vanuit mogelijkheden en denk aan je nalatenschap (uiteraard je kinderen want je bent het voorbeeld. Die verantwoordelijkheid, over wat het mensen doet is van grote waarde.

Let us make the picture smaller: our children as the important ones

So how to make clear: What is it, the purpose thing?

And how do you get them towards that what and where?

Educate? Show? Stimulate? Focusing attention? Being the example…Modeling? Motivate? Making them aware? Indoctrinate? To love…!

In Wikipedia:
Education in the largest sense is any act or experience that has a formative effect on the mind, character or physical ability of an individual. In its technical sense, education is the process by which society deliberately transmits its accumulated knowledge, skills and values from one generation to another.

Ergo : it is time that we acknowledge that the world is new every day.

Is it about facts or our relationships towards things and people?

There is not so much wrong in passing on habits, thoughts and behaviors.. but in this process of modeling often some ‘nasty’ habits drop in. (how often do we hear:’ Ohh, when I look at my child it is like looking in a mirror!’ …’What is your focus?’, I would like to ask)

So that is where the ‘know yourself’ drops in. but we never (seldom) see the lies that we believe.

And I must say some have nasty habits. So they talk about educating ‘their’ children… as a sort of self growth thing.

Life is bigger I might add.

Take the divorce thing. A popular act nowadays. Not really the exception anymore. Funny (not so funny for the child) things happen there.
People do the ‘ownership’ act around there children. Watch it that is a wide spread virus when people divorce (and so be it, that cannot be the issue any more.. but it becomes that way if 1 of the 2 parents does not stimulate to love both in equal -time, space and attention- way). Suddenly one of the 2 claims to ‘know’ what is good for a child; takes ownership and determines everything that is ‘good’ for the child.

The child is ‘used’ as an example. We all are children.
We are not divorced but we are the world, with all our differences.
Do not turn sameness into a rule.

So a few thoughts:
• You never own a child
• Be the example in what you leave behind
• The purpose is to serve and make happy
• Realize: What you know is temporally the truth, and mostly only your truth
• Be humble: There is much more to experience and know than you think
• Never be obsessive about educating a child or a human being,
for content is context dependent and we need a context for expressing the behavior in our own time
• The most important things in life cannot be expressed in words
• What you perceive with your ‘senses’ and your ‘intuition’ is what YOU perceive
• Love and embrace differences
• Respect for everything that is
• My call for poetry and being the warm inspiration

celibrate what is and be thankful

3 nieuwe presentaties

1. De practitioners NLP/SOIL in 9 dagen door de beste trainer op dit gebied in Nederland. Een heerlijke reis om jezelf te leren kennen en de effectiviteit van je communicatie zakelijk en privé te verhogen

2. De Marketing, Branding en Positionering van Jezelf. Een 3 daags seminar over de realtie tussen jezelf, de nieuwe media, integriteit en je kwaliteiten zichtbaar maken. Leven en zijn in de moderne wereld

3. De diensten van The Institute op rij gezet.

Wij staan borg voor kwaliteit, diepgaande kennis, bezieling, vaardigheden. Meer dan een ‘new kid on the block’ een zuivere professsional met levenservaring, kennis en heel goede referenties… speels, ervarend en zeer praktisch en effectief.

1.

2.

3.

Het is alles zo eenvoudig. Vermaken van elkaar en dan te delen.

We fietsen over de Veluwe. Hilarisch blij is Loulou, m’n kindje, dat ze op de witte fietsjes mee kan fietsen naar het Kröller-Müller Museum. Net te groot voor een klein fietsje en te klein voor een grote fiets. De heenweg was een en al fiets plezier. Op de terugweg koos ze helder een andere pose, staan achterop. Moi zwoegend met een heerlijk gevoel, de armpjes op de schouders en zingend en bijna dansend achterop de lastdrager staand.

Afgelopen donderdag was ik nog op een trainingsdag bij Rijkswaterstaat, een dag over ons Brein. Zaak is beter te worden in het bewust nieuwe paden aanleggen in onze bovenkamer. Nieuwe gewoontes en daarmee andere invalshoeken, innoverend denken en doen zodat je toegang hebt tot meer keuze mogelijkheden. Daarmee bewust worden van de mogelijkheden die er zijn, de prikkelingen en daardoor enthousiast de energie erin houden.

Dat doe je door bewust je bezig te houden met : Input is output…wat je ergens in stopt is wat je eruit krijgt…

En output is weer input voor jezelf, want je krijg weer terug, zo Aristoteles het zei: ‘elke beslissing is de basis voor de volgende 10.000 beslissingen

De aandacht waarmee je iets doet. Het eten en drinken dat je in je lichaam stopt. Je bewust worden van zogenaamde ‘subliminale waarneming’ (zeg maar de waarnemingen waar we ons niet bewust van zijn maar die wel een enorme invloed hebben). Ergo: gebruik je hersenen om waar te nemen wat er gebeurt. Een gebruikelijk gegeven in de reclame wereld en in marketing, waar het opzettelijk mensen voor een onderwerp, thema of product winnen de normaalste zaak van de wereld is.

Ofwel, alleen de vakantie foto’s verzamelen van leuke momenten en de narigheid eruit laten. Nieuwe gerechten bedenken; eens een andere route (en vervoermiddel) naar huis of werk nemen; een andere haar coupe uitproberen enz.

Loulou is verliefd op de camera en de camera op haar. Zij ‘weet’ wat een mooie foto is en is op effect bejag uit. Poseert en glimt er op los. Ook, daar achter op de fiets, speelt ze plezier en warmte. Vermaakt zij mij en daarmee zichzelf… door –staand achterop- opperste lol te halen uit dat ‘anders-dan-meestal-,moment.

Het is fraai dat we gaan onderzoeken, middels bio-feedback en gebruik van de hersenen niet om in problemen te denken of zwaarmoedig over problemen ‘na-te-denken’, hoe we het elkaar aanraken en vermaken om te delen, te vermaken en genoegen te doen.

Er is een scala aan ‘nieuwe’ inzichten en ervaring. Hoe we bewust onze vermogens inzetten, hoe we reageren op onze omgeving; hoe we de interactie met onszelf en de wereld positiever kunnen doen.

Neem er kennis van. Echter weet ook dat je het, net als Loulou –die het leuk vindt dat ze leuk gevonden wordt en graag vermaakt omdat ze graag vermaakt wordt- dat je het vaker wel doet en nu wellicht nog wat vaker bewust dient te doen.